บทที่ 170.1 มงคลคู่มาสู่บ้าน (1)

คนทั้งกลุ่มเดินทางกลับวัด

ซั่งกวนเยี่ยนกับเซียวเจิ้นถิงเป็นสามีภรรยา ทั้งสองพาสะใภ้ไปเดินเล่นก็ไม่มีสิ่งใดที่ไม่สมควร

องค์หญิงจิ่วตื่นขึ้นระหว่างทางเพราะอวี๋หวั่นเขย่าตัว

อวี๋หวั่นกล่าวอย่างเคร่งขรึม “สิ่งที่เห็นในกระท่อมวันนี้เป็นความลับของข้ากับองค์หญิง องค์หญิงอย่าได้ไปบอกใครนะ ตกลงหรือไม่?”

องค์หญิงจิ่วพยักหน้าอย่างล่องลอย

“เกี่ยวก้อย” อวี๋หวั่นเหยียดนิ้วก้อยออกไป

องค์หญิงจิ่วชอบเล่นสิ่งนี้ จึงเกี่ยวก้อยกับเธออย่างมีความสุข

แท้จริงแล้วหวั่นเจาอี๋สามารถสวมหมวกเขียวให้ฮ่องเต้ได้ ทว่าบุรุษผู้นั้นไม่อาจเป็นเซียวเจิ้นถิง ฮ่องเต้มีความชิงชังต่อเซียวเจิ้นถิงมาก หากรู้ว่านางสนมคนโปรดยังเหลือเยื่อใยให้เขา เกรงจะถูกเขาฆ่าด้วยความอิจฉา

อวี๋หวั่นพาองค์หญิงจิ่วไปถวายพระพรฮองเฮา

ฮองเฮารับดรุณีที่แสนงดงามมา “ฝนตกฟ้าร้องเมื่อครู่ ข้ายังกังวลว่าพวกเจ้าที่อยู่ในป่าเป็นอย่างไรกันบ้าง”

องค์หญิงจิ่วขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของฮองเฮา

“สนุกหรือไม่?” ฮองเฮาถามด้วยสายตาเอาอกเอาใจ

องค์หญิงจิ่วสบตากับพี่สะใภ้ของนาง พลันยิ้มและกล่าวว่า “สนุกมาก!”

อวี๋หวั่นเข้าใจสายตาของนาง เด็กหญิงที่เกี่ยวก้อยกันจะไม่มีทางบอกความลับของกันและกัน

ฮองเฮาพยักหน้าด้วยความโล่งใจ “ข้าได้ยินมาว่าหวั่นเจาอี๋ก็ไปเก็บผลไม้และพลัดหลงกับหญิงรับใช้ เจ้าได้พบกับนางหรือไม่?”

“ไม่เพคะ” อวี๋หวั่นกล่าว

องค์หญิงจิ่วก็ส่ายหัว

แม้ว่าฮองเฮาจะไม่เชื่อในอวี๋หวั่น ทว่านางก็ต้องเชื่อในเสี่ยวจิ่ว นางถอนหายใจ “ออกไปนานแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือไม่”

หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม แม่นางชุยก็มารายงาน “ฮองเฮาเพคะ พบตัวหวั่นเจาอี๋แล้วเพคะ”

ทว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก สาวใช้พบหวั่นเจาอี๋ในคูน้ำที่ไปทางป่าองุ่น ซึ่งในคูน้ำมีขวากหนามอยู่ หวั่นเจาอี๋ถูกหนามแทงไปทั่วร่างกาย และใบหน้าของนางที่สำคัญยิ่งกว่าก็ยังได้รับบาดเจ็บ เรื่องนี้สำหรับสนมนางใน เกือบเทียบได้กับการถูกประหารชีวิต

ฮ่องเต้กลับจากห้องเจ้าอาวาส เมื่อได้ทราบข่าวก็รีบไปเยี่ยมหวั่นเจาอี๋ในห้องพัก

หวั่นเจาอี๋ได้รับบาดเจ็บสาหัส

ฮองเฮากล่าวตำหนิตนเองที่หน้าเตียง “ต้องโทษที่หม่อมฉันประมาทเลินเล่อ ไม่ทราบว่าหวั่นเจาอี๋เข้าไปในป่า หากทราบก่อนหน้านี้ หม่อมฉันก็คงส่งองครักษ์ตามไปด้วย”

ภายนอกฮองเฮาดูเหมือนกำลังตำหนิตนเอง ทว่าในความเป็นจริง นางกำลังบอกฮ่องเต้ว่าหวั่นเจาอี๋ออกไปโดยไม่ได้บอกนาง และเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย

ฮ่องเต้เกลียดความฉลาดหลักแหลมเช่นนี้ของฮองเฮานัก แต่อย่างไรเหตุการณ์นี้ก็ไม่ใช่ความผิดของฮองเฮาจริงๆ หวั่นเจาอี๋ไม่เพียงแต่ปกปิดฮองเฮาเท่านั้น ยังจงใจแยกตัวออกจากหญิงรับใช้ ไม่รู้ว่านางคิดจะทำสิ่งใด

หรือว่านางต้องการฆ่าตัวตายแต่ไม่สำเร็จ?

ฮ่องเต้ทรงกริ้วยิ่ง

หวั่นเจาอี๋ไม่มีบุตร ไม่ว่านางจะเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้หรือไม่ก็ไม่ใช่ภัยคุกคามใหญ่หลวงอันใด ทว่าการสูญเสียนางสนมไปคนหนึ่งต่อหน้านางก็ไม่ใช่เรื่องแย่นัก

ฮองเฮาทรงเรียกหมอหลวงมาสองคน “หมอหลวงทั้งสองท่านโปรดรักษาอาการบาดเจ็บของหวั่นเจาอี๋ให้ดี ให้นางฟื้นตัวโดยไวเพื่อมาปรนนิบัติรับใช้องค์ฮ่องเต้”

กล้ารักษาให้ดีก็ลองดู!

จะจัดการกับเจ้าทั้งตระกูล!

“…” หมอหลวงสองคนกลัวจนตัวสั่น…

ฝูงชนพักอยู่ในวัดเป็นเวลาหนึ่งคืน ในวันรุ่งขึ้นฮ่องเต้ทรงถวายตะเกียงสว่างนิรันดร์กาลแด่ไทเฮาด้วยตนเอง จากนั้นทั้งคณะจึงไปที่หอสวดมนต์เพื่อฟังเทศนาจากเจ้าอาวาสตลอดทั้งวัน

ฮ่องเต้ราวกับคนที่วิญญาณได้ถูกล้างบาป ยามลงจากเขาตัวเบาดุจนกนางแอ่น จิตวิญญาณสูงส่ง

ญาติฝ่ายหญิงก็กำลังเตรียมตัวที่จะลงจากภูเขาเช่นกัน เรื่องที่ควรค่าแก่การกล่าวถึง คือฉากที่เกิดขึ้นที่ทางเข้าหลักของวัด ก่อนที่ทุกคนจะลงจากภูเขา เจ้าอาวาสคารวะฮ่องเต้และฮองเฮา ทว่าบังเอิญเหลือบไปเห็นอวี๋หวั่นที่กำลังจับมือกับองค์หญิงจิ่วโดยไม่ได้ตั้งใจ

สายตาของเจ้าอาวาสกระทบบนร่างของอวี๋หวั่นชั่วขณะ

ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “สตรีผู้นั้นคือพระชายาซื่อจื่อ ท่านเจ้าอาวาสจ้องมองนางเช่นนี้ มีสิ่งใดผิดปกติหรือ?”

เจ้าอาวาสส่ายศีรษะ ครู่หนึ่ง เขาก็พ่นคำพูดออกมาเบาๆ “สูงส่งเกินบรรยาย”

แม้ว่าอวี๋หวั่นจะมีชาติกำเนิดที่เลวร้ายยิ่ง ทว่าเธอก็แต่งงานเข้าจวนเยี่ยนอ๋องในฐานะภรรยาซื่อจื่อ กล่าวได้ว่าเธอบินเกาะกิ่งไม้และกลายเป็นหงส์ เป็นธรรมดาที่เธอจะมีค่าคู่ควรกับคำกล่าวนี้ ทุกคนต่างยิ้มในใจ ทว่าคำพูดของเจ้าอาวาสค่อนข้างน่าเบื่อ พวกเขาก็พูดได้ และพูดได้ดีกว่าเขาอีก