บทที่ 173.2 เด็กอ้วนใสซื่อแสนร้ายกาจ หวั่นหวั่นจอมบงการ (2)

อวี๋หวั่นและเยี่ยนจิ่วเฉาอยู่ห้องเดียวกัน สาวใช้ทั้งสองนอนที่พื้น ในขณะที่บุรุษที่เหลืออัดอยู่ในห้องเดียว และนอนที่พื้นเช่นกัน

อาหารของโรงเตี๊ยมแทบจะไม่มีน้ำมัน อีกทั้งวัตถุดิบก็ไม่สดใหม่ คนอื่นๆ ต่างก็กินได้ ทว่าซื่อจื่อผู้คาบช้อนเงินช้อนทองเกิดมาอาจทำไม่ได้ อวี๋หวั่นก็จำใจต้องทำให้สามีลำบาก

อวี๋หวั่นจับชีพจรของเขา จากนั้นก็ให้เขากินยาระงับพิษ และเอ่ยว่า “ข้าจะซื้ออาหารสักหน่อย ท่านอย่าเดินมั่วซั่วไปที่ใดละ”

เยี่ยนจิ่วเฉาปราดสายตาจ้องมองเธออย่างเย็นชา “อวี๋อาหวั่น ระวังน้ำเสียงของเจ้าด้วย ข้าคุณชายผู้นี้มิใช่เด็ก!”

อวี๋หวั่นยิ้มเอาใจ “ใช่ๆๆ ท่านไม่ใช่เด็ก ท่านเป็นสามีของข้า”

“ฮึ่ม!” เยี่ยนจิ่วเฉาเชิดหน้าด้วยความภาคภูมิใจ

อวี๋หวั่นดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมตัวเขา

ยามนี้อากาศร้อน ทว่าเขากลับหนาวนิดหน่อย

อวี๋หวั่นเดินออกจากห้อง

ขณะนั้นเอง ภิกษุรูปหนึ่งในชุดสีดำ สวมหมวกกระจาดก็เดินเข้ามาจากด้านหน้า

ทั้งสองเดินประจันหน้ากันโดยบังเอิญ

อวี๋หวั่นขยับไปทางซ้าย หมายจะหลีกทางให้เขา ทว่าเขาก็ไปทางซ้ายเช่นกัน

อวี๋หวั่นขยับไปทางขวา ทว่าโชคไม่ดีที่เขาก็ไปทางขวาอีกเช่นกัน

เป็นเช่นนี้อยู่หลายรอบ ไม่อาจหลีกทางได้ ทั้งสองจึงหยุดนิ่ง

ยามนี้ ไม่มีผู้ใดขยับ

อวี๋หวั่นกำลังรอให้เขาเดินไปก่อน และเขาก็รอให้อวี๋หวั่นเดินไปก่อนเช่นกัน

อวี๋หวั่นสูดหายใจ

ทว่าในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นก่อน “ฮูหยินโปรดเดินก่อน”

ฟังจากเสียงแล้ว เขายังเด็กมาก

อวี๋หวั่นพยักหน้าเบาๆ และก้าวไปทางซ้ายหนึ่งก้าวเดินผ่านเขาไป

จากนั้นเขาก็เข้าไปในห้องที่คั่นกลางระหว่างพวกเขา

เรื่องเล็กน้อยนี้ไม่ได้ส่งผลต่ออารมณ์ของอวี๋หวั่น หลังออกจากโรงเตี๊ยม อวี๋หวั่นก็ได้กลิ่นหอมชวนให้คนกินอย่างเอร็ดอร่อยลอยมา อวี๋หวั่นซื้อแป้งทอดใส่หอมสามสิบชิ้น ขาหมูสามจิน ในเมืองหลวงแป้งทอดใส่หอมหนึ่งชิ้นใหญ่เป็นสองชิ้นของที่นี่ ขาหมูหนึ่งส่วนก็มีมากกว่าที่นี่ห้าชาม แล้วก็ยังซื้อหมั่นโถวขาวอีกห้าเข่ง ขนมดั้งเดิมของเมืองอีกสิบกล่อง

“ส่งไปที่โรงเตี๊ยมเยว่ไหล” อวี๋หวั่นจ่ายครึ่งหนึ่งของเหรียญทองแดง “ที่เหลือ เจ้าไปส่งแล้วค่อยเก็บ”

หลังจากนั้นอวี๋หวั่นก็ไปซื้อผลไม้สดอีกนิดหน่อย เมื่อกลับมาถึงโรงเตี๊ยม ของก่อนหน้านี้ก็ถูกส่งมาที่ห้องพักของอวี๋หวั่นกับเยี่ยนจิ่วเฉาแล้ว จื่อซูได้จ่ายเงินส่วนที่เหลือเรียบร้อย

รสชาติพอใช้ แป้งทอดใส่หอมมันเลี่ยนไปสักหน่อย ส่วนขาหมูกลิ่นหอมยิ่ง หมั่นโถวก็นับว่าใช้ได้ ทว่าเมื่อนำมาจิ้มกับผักดองที่ลุงใหญ่ทำเอง รสชาติยิ่งอร่อย

หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเย็น จื่อซูกับฝูหลิงก็นำชาม ตะเกียบและหม้อนึ่งลงไป จากนั้นก็ต้มชาที่นำมาจากจวนคุณชายมาให้ทุกคน

ชายชราจิบชาอย่างช้าๆ และเอ่ยว่า “ชิงเหยียน นำแผนที่มาด้วย”

ชิงเหยียนหยิบม้วนหนังแพะออกมาจากกระเป๋าสัมภาระ หลังจากกางออก มันคือแผนที่ของหนานเจียง แต่แผนที่นี้แตกต่างจากแผนที่ของทางการ แผนที่ของทางการจะไม่มีเครื่องหมาย เช่น สถานที่สำคัญทางทหาร และพื้นที่ที่ยังไม่ได้พัฒนา แต่ม้วนหนังแพะนี้กลับมีรายละเอียดทั้งน้อยใหญ่

อวี๋หวั่นเริ่มสงสัยในตัวตนของพวกเขาอีกครั้ง

แต่เธอไม่ได้ถาม

เมื่อถึงเวลาที่เธอควรรู้ เธอก็จะรู้เอง ไม่เช่นนั้นหากพวกเขาโกหก เธอก็ไม่มีทางรู้

เยี่ยนจิ่วเฉานั่งอยู่บนเก้าอี้หมวกทางการซึ่งปูด้วยหนังเสืออย่างเฉยชา พลางลูบจิ้งจอกหิมะแสนขี้เกียจ เก้าอี้ไม้เก่าที่ทาสี น่าตกตะลึงที่เขานั่งอยู่บนนั้นอย่างน่าเกรงขามราวกับมันเป็นเก้าอี้มังกร

ชายชราชี้ไปยังสถานที่หนึ่งบนแผนที่ “ต่อไปเราจะไปที่ซีเฉิง เพื่อไปทำใบอนุญาตเดินทางให้พวกเจ้า หลังจากนั้นก็นับว่าเราเข้าสู่หนานจ้าวอย่างเป็นทางการ”

ดินแดนหนานเจียงกว้างใหญ่ไพศาล ประเทศที่ใหญ่ที่สุดก็คือหนานจ้าว ทว่าก็ยังมีชนเผ่าเล็กๆ อีกมากมาย เช่นเมืองชิงเหอที่พวกเขาอยู่ เป็นของชนเผ่าเล็กๆ ที่เรียกว่ากัวเถียน ทว่าเพราะยอมจำนนต่อหนานจ้าวตั้งแต่เนิ่นๆ แท้จริงจึงนับว่าเป็นดินแดนหนานจ้าว ทว่าที่นี่ไม่อาจทำใบอนุญาตเดินทางของหนานจ้าวได้ ทำให้หลายคนยังคงมองว่าซีเฉิงเป็นพรมแดนที่แท้จริงของหนานจ้าว

“ของทั้งสี่สิ่งที่เราตามหาอยู่ในหนานจ้าวหรือไม่?” อวี๋หวั่นถาม

“หลินจือเพลิงและคางคกหิมะอยู่ในหนานจ้าว”

นี่เป็นความจริง

“เลือดของนักบุญและน้ำตาของพ่อมด ยามนี้ยังไม่ชัดเจน”

นี่ก็คือความจริงเช่นกัน

แต่อีกไม่นานประโยคนี้ก็จะเปลี่ยนไปเป็นอยู่ที่เผ่าปีศาจ แน่นอนว่าหลังจากพบหลินจือเพลิงและคางคกหิมะแล้ว