บทที่ 176.2 พบความจริง (2)

การตายของเห้อเหลียนฉีเกี่ยวโยงกับจวนคุณชาย ถ้าหากตนเองตกไปอยู่ในเงื้อมมือของเห้อเหลียนเป่ยหมิงละก็ จุดจบจะเป็นอย่างไรคงเดาได้ไม่ยาก

“สาเหตุการตายของเห้อเหลียนฉีนั้นคิดว่าพวกเจ้าคงเดาได้ จวนคุณชายมีความแค้นกับสกุลเห้อเหลียน ตอนนี้คนสกุลเห้อเหลียนมาซีเฉิง น่ากลัวว่า…”

ชิงเหยียนกล่าวว่า “พระชายาไม่ต้องกังวลไป ข้าได้ยินผู้คนบนถนนคุยกันว่า เห้อเหลียนเป่ยหมิงมาที่นี่เพื่อรับหลานชาย ประเดี๋ยวก็กลับแล้ว ขอเพียงเจ้าหน้าที่ไม่พบตัวพวกเรา เขาก็จะไม่รู้”

“มารับหลานชายหรือ? ไม่สิ เขามาไหว้ใครสักคน”

“หืม?” ชิงเหยียนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “เขาเป็นคนเมืองหลวง จะมาไหว้คนที่ซีเฉิงทำไมหรือ?”

“ที่จริงก็มีอยู่คนหนึ่ง” อาม่าเอ่ยขึ้น

ทุกคนหันไปมองเขาด้วยความงงงวย

อาม่าค่อยๆ เล่าว่า “เห้อเหลียนเป่ยหมิงมีน้องชายอยู่คนหนึ่ง เกิดมาได้ไม่นานก็ตกเขาไป ไม่พบศพแต่อย่างใด เหมือนว่าจะหายไปที่ซีเฉิงกระมัง”

“เรื่องตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมพวกข้าไม่รู้?” ชิงเหยียนถาม

อาม่าตอบว่า “สามสิบกว่าปีก่อน เจ้ายังไม่เกิด กว่าเจ้าจะโตพอรู้เรื่องก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้แล้ว”

อวี๋หวั่นจมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง “แต่ข้าว่าท่าทางเขาลับๆ ล่อๆ เหมือนไม่อยากให้คนรู้”

เรื่องนี้จะเรียกว่าเป็นธรรมเนียมของหนานจ้าวก็ได้ ที่หนานจ้าวนั้น ผู้ที่ตายด้วยอุบัติเหตุจะไม่สามารถนำไปฝังในหลุมศพทั่วไปได้ และห้ามมีป้ายหลุมศพด้วยซ้ำไป ผู้ตายตายที่ไหน ก็ต้องนำไปฝังที่นั่น ไม่สามารถเซ่นไหว้ได้ มิเช่นนั้นผู้ไหว้จะได้รับความเศร้าโศกของผู้ตาย และนำพาความอัปมงคลกลับบ้านมา

เรื่องนี้เป็นเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความเชื่อของผู้คนได้

เห้อเหลียนเป่ยหมิงเป็นถึงแม่ทัพเทพแห่งหนานจ้าว เมื่อเขาได้รับความอัปมงคลมา ไม่ใช่เพียงสกุลเห้อเหลียนที่ได้รับผลกระทบ แต่อาณาจักรหนานจ้าวซึ่งอยู่ใต้ความคุ้มครองของเขาก็จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย

เพื่อป้องกันราษฎรแตกตื่น เห้อเหลียนเป่ยหมิงไม่อาจไปไหว้หลุมฝังศพน้องชายซึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุอย่างเปิดเผยได้

อวี๋หวั่นเท้าคาง “เช่นนั้นก็หมายความว่าแม่ทัพใหญ่คนนี้ให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก”

เช่นนั้นเรื่องการตายของเห้อเหลียนฉีคงไม่จบลงง่ายๆ

สวรรค์โปรดเมตตา อย่าให้แม่ทัพใหญ่พบพวกเขาเลย

เมื่อนึกบางอย่างออก อวี๋หวั่นก็ถามว่า “น้องชายของเขาตกเขาไปในปีไหนหรือ?”

“เมื่อสามสิบห้าปีก่อน”

อาม่าตอบ

ที่อาม่าจำได้อย่างแม่นยำก็เพราะในปีนั้น เขาเพิ่งได้ขึ้นเป็นนักบวชของเผ่า ได้ยินว่าสกุลเห้อเหลียนแห่งอาณาจักรหนานจ้าวได้บุตรชาย เดิมทีจะเป็นตัวแทนของเผ่าไปแสดงความยินดี ทว่ากลับได้ยินข่าวร้ายเสียก่อน เขาไม่ต้องไป เนื่องจากบุตรชายคนรองของสกุลเห้อเหลียนได้จากไปแล้ว

“สามสิบห้าหรือ…”

อวี๋หวั่นพึมพำ

เกิดปีเดียวกับท่านพ่อของเธอสินะ

……

พวกเขาพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมต่ออีกหนึ่งคืน

ต้องขอบคุณเห้อเหลียนเป่ยหมิง ที่ว่าการเมืองมิได้ตามจับพวกเขา ถ้าหากปล่อยให้เห้อเหลียนเป่ยหมิงรู้ว่าที่ว่าการเมืองจัดการนักโทษคดีซื้อหนังสือผ่านทางปลอมไม่ได้ ตำแหน่งของพวกเขาก็คงจะรักษาเอาไว้ไม่ได้เช่นกัน

เพียงแต่การตรวจตราหนังสือผ่านทางก็เข้มงวดกว่าเดิมมาก เงินมหาศาลก็ไม่อาจซื้อหนังสือผ่านทางได้เสียแล้ว

อาม่าถอนหายใจ “ตอนนี้เหลือเพียงแผนการเดียวเท่านั้น”

หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็มาอยู่ที่หน้าเรือนหลังหนึ่งด้านทิศใต้ของเมือง

อวี๋หวั่นมองไปยังตัวอักษรบนป้าย ซึ่งเขียนว่า ‘สถานีคุ้มกันสินค้าหลงเหมิน’

อาม่าบอกว่า “ที่หนานจ้าว มีเพียงคนประเภทเดียวที่ไม่ต้องใช้หนังสือผ่านทาง”

“ผู้คุ้มกันสินค้า?” อวี๋หวั่นพูด

“ปรมาจารย์วิชาพิษ” อาม่าตอบ

สถานีคุ้มกันสินค้าของหนานจ้าวไม่ได้คุ้มกันสินค้าเพียงอย่างเดียว แต่ยังคุ้มกันปรมาจารย์พิษอีกด้วย เนื่องจากหนานจ้าวบูชาวิชาพิษ เพราะฉะนั้นปรมาจารย์พิษย่อมมีสถานะสูงส่งไม่ต่างกัน ขอเพียงพวกเขาโชคดีพอ ก็จะสามารถได้งานคุ้มกันปรมาจารย์พิษ เช่นนั้นก็จะรอดพ้นจาการตามล่าของทางการได้แล้ว

อวี๋หวั่นครุ่นคิด แล้วถามว่า “พวกเขากล้าใช้งานคนที่ไม่มีหนังสือผ่านทางหรือ?”

อาม่าตอบว่า “ปรมาจารย์พิษจะใช้พิษกับผู้คุ้มกัน เมื่อถึงที่หมายแล้วจึงถอนพิษให้”

“เป็นเช่นนี้เอง” อวี๋หวั่นกระจ่างทันที

“ปรมาจารย์พิษนั้นสูงส่ง แต่ในขณะเดียวกันก็อ่อนแอ” ยอดฝีมือแข็งแกร่งอย่างอาเว่ยนั้นร้อยปีจะหาได้สักคนหนึ่ง เวลาที่ปรมาจารย์เลือกผู้คุ้มกัน พวกเขาจะเลือกเพียงผู้ที่มีวรยุทธ์เก่งกล้า มิได้สนใจว่าเป็นใคร

ในตอนนี้อาม่าเริ่มนึกเสียดายที่ไม่ได้พาอาเว่ยมาด้วย การมีปรมาจารย์พิษในณะที่อยู่ที่หนานจ้าวนั้นนับว่าเป็นโชคเหลือเกิน

พวกเขาก็นับว่าโชคเข้าข้าง ได้พบกับปรมาจารย์พิษซึ่งกำลังจะเดินทางไปเมืองหลวงพอดี