บทที่ 185.2 คนเห่อหลาน (2)

นางหลี่ไม่อาจพูดอะไรต่อหน้าพ่อสามีได้ จึงจำใจถอยออกมา

เมื่อออกมาจากโถงบุปผา นางหลี่ก็มีสีหน้าบูดบึ้ง

นางรู้ดีว่าพ่อสามีไม่ชอบนาง กล่าวโทษที่นางไม่ดูแลเห้อเหลียนฉีให้ดี แต่พ่อสามีไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าตัวเขาเองเป็นพ่อยังควบคุมลูกชายไม่ได้ นางเป็นภรรยาไหนเลยจะควบคุมเขาได้? เห้อเหลียนฉีหายไปจากบ้านสามวันสามคืน คนที่ทุกข์ใจที่สุดก็คือนางมิใช่หรือ?

ไม่รู้ว่าหลายปีนี้เขาไปมีลูกข้างนอกอีกไม่รู้กี่คน

เขาตายไปแล้วก็ตายไปแล้วสิ อย่างไรเสียหลายปีนี้นางก็ใช้ชีวิตเหมือนเป็นแม่หม้ายอยู่แล้ว นางมีลูกชายลูกสาวแล้ว ช่วงชีวิตหลังจากนี้นางก็คงไม่ต้องกังวลอีก สามีนางเสเพลนัก จะมีหรือไม่มีก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ? ดีเสียด้วยซ้ำนางจะได้เป็นอิสระ!

ในใจนางหลี่คิดเช่นนี้ ทว่ากลับไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมา มิเช่นนั้นหากพ่อสามีเห็นว่านางกำลังมีความสุขเพราะความทุกข์ของเขา นางคงต้องซวยเป็นแน่

“ฮูหยิน จะกลับเรือนหรือยังเจ้าคะ?” หวังมามาซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยถาม

นางหลี่ชะงักฝีเท้า “ไม่ ไปจวนตะวันออก”

หวังมามาถามว่า “ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ฮูหยินจะไปทำอะไรที่จวนตะวันออกหรือเจ้าคะ?”

นางหลี่แค่นเสียงขึ้นจมูก “นายน้อยโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ต้องไปดูสักหน่อยว่าเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม!”

“…” หวังมามาไม่อาจพูดโน้มน้าวนางได้อีก จึงทำได้เพียงปล่อยนางไป

นางหลี่พอรู้มารยาทอยู่บ้าง จึงให้หวังมามาเตรียมโสมและรังนกแล้วนำไปให้ที่จวนตะวันออกด้วยตนเอง ในตอนนั้นฮูหยินผู้เฒ่ากำลังตั้งใจป้อนอาหารเด็กน้อย ในเมื่อบอกว่าป้อนอาหาร ย่อมหมายถึงฮูหยินผู้เฒ่ากำลังถือชามข้าว ค่อยๆ ตักป้อนเยี่ยนจิ่วเฉาทีละคำๆ

เยี่ยนจิ่วเฉาหน้าบูดบึ้ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าหลานรักตั้งใจกินข้าว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางดีใจเพียงใด

“ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ ถึงเวลาดื่มยาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ยกถ้วยยาให้นาง

ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว แล้วกล่าวอย่างขุ่นเคืองใจ “ดื่มอะไรเล่า? หลานชายข้ากลับมาแล้ว ข้าหายดีแล้ว! ไม่ต้องดื่มยาแล้ว!”

สาวใช้พูดอยู่นานแต่ก็อับจนปัญญา จึงทำได้เพียงวางยาเอาไว้

ไม่นาน ชุยเฒ่าก็ยกยาเข้ามา เป็นยาของเยี่ยนจิ่วเฉา

เรื่องที่เยียนจิ่วเฉาโดนยาพิษนั้นฮูหยินผู้เฒ่าไม่รู้ พวกเขาบอกนางเพียงว่าเยี่ยนจิ่วเฉาอ่อนแอตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา ต้องได้รับการดูแล ไม่อาจละเลยได้

เยี่ยนจิ่วเฉากินจนอิ่ม ดื่มยาไม่ลง

ฮูหยินผู้เฒ่ากลับคิดว่าเขาไม่ยอมดื่มเพราะเกลียดยาขม จึงให้คนยกยาของตนมา “ย่าดื่มยาเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

…ไม่รู้ว่าใครดื่มยาเป็นเพื่อนใคร

สรุปแล้ว ทั้งผู้เฒ่าและหนุ่มน้อยต่างก็ดื่มยาจนหมด หลังจากนั้นก็มีคนเข้ามารายงานว่าฮูหยินรองมา

เยี่ยนจิ่วเฉานัยน์ตากระตุกวูบหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าตบมือเขาเบาๆ พร้อมกับกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “ไม่ต้องกลัว นางคืออาสะใภ้รองของเจ้า”

เพราะเป็นอาสะใภ้รองนั่นแหละถึงต้อง ‘กลัว’ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงภรรยาเอกของเห้อเหลียนฉี

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ็นดูเยี่ยนจิ่วเฉามาก เยี่ยนจิ่วเฉาย่อมสามารถบอกปัดอีกฝ่ายไปได้ แต่ถึงหลบหน้าได้ครั้งหนึ่งก็มิอาจหลบได้ตลอดไป ไม่ว่าอย่างไรวันหนึ่งเขาก็ต้องพบหน้า ‘ญาติ’ สกุลเห้อเหลียนเหล่านี้อยู่ดี

ฮูหยินผู้เฒ่าให้คนไปเรียกนางหลี่เข้ามา

อากาศในเดือนเก้าของหนานจ้าวค่อนข้างร้อน สองย่าหลานนั่งอยู่ที่ระเบียงรับลม

นางเจียงเข้ามาเห็นผู้ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกว่าหลานชายแสนดี อีกฝ่ายสวมชุดยาวสีขาว รูปร่างสูง เส้นผมสีดำขลับ องคาพยพบนใบหน้างดงามดุจหยก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาการป่วยหรือไม่ ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย มือข้างซ้ายซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ส่วนมือข้างขวาถือถ้วยหยกขาว นิ้วเรียวยาว งดงามเหมาะสมกับใบหน้าของเขา ดูราวกับเป็นเทพเซียนก็มิปาน

หากบอกว่าเป็นคนปลอมตัวมาหลอกฮูหยินผู้เฒ่าละก็ นางไม่เชื่อเด็ดขาด

ใบหน้าฟ้าประทานเช่นนี้ใช่ว่าจะพบได้ทั่วไปในใต้หล้า มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะมีได้ อีกทั้งยังแผ่รัศมีความสูงศักดิ์กำจายอยู่รอบตัว ดูสง่างามกว่าบุตรชายบ้านตนสักสามเท่าได้ เหมือนกับเป็น…เชื้อพระวงศ์

นางหลี่กลืนน้ำลาย นางน่าจะเสียสติไปแล้วกระมัง อีกฝ่ายจะเป็นเชื้อพระวงศ์ไปได้อย่างไร?

แต่ว่า เด็กคนนี้ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่เคยมา หรือว่าหลานชายของฮูหยินผู้เฒ่าจะกลับมาแล้วจริงๆ ?

“มานี่สิ” ฮูหยินผู้เฒ่ากวักมือเรียก

นางหลี่พบว่าฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มร่าราวกับเด็ก ตั้งแต่ที่นางเข้ามาอยู่ ก็ไม่เคยเห็นฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มมาก่อน ถ้าหากไม่ใช่หลานชายแท้ๆ นางจะมีความสุขเช่นนี้หรือ?

นางหลี่อดไม่ได้ที่จะมองเยี่ยนจิ่วเฉาอีกสักครา

ก่อนหน้านี้ได้เพียงเหลือบมอง ก็พลันตกใจคิดว่าเป็นเทพเซียน บัดนี้ได้เข้าไปใกล้ ก็รู้สึกว่างดงามจนไร้คำพรรณนา

ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว เขาไม่ยักเหมือนคนสกุลเห้อเหลียน แต่หากไม่ใช่คนสกุลเห้อเหลียนแล้ว ใครกันจะให้กำเนิดผู้ที่หล่อเหลาถึงเพียงนี้ได้?

นางหลี่ถามคำถามทั่วไปกับเยี่ยนจิ่วเฉา บ้านอยู่ที่ไหน มาได้อย่างไร ที่บ้านมีญาติอยู่อีกหรือไม่ บ่าวในเรือนล้วนแต่…ตอบทั้งหมด ตรงกับสิ่งที่เห้อเหลียนเป่ยหมิงพูดทุกประการ ส่วนเยี่ยนจิ่วเฉานั้น ไม่มองหน้านางด้วยซ้ำไป

นางหลี่รู้สึกเดือดดาล เด็กคนนี้ ไม่เห็นหัวใครเลยรึ!

“ไอ้หยา เจ้าไม่ต้องคุยกับหลานข้าแล้ว!” ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มไม่สบอารมณ์ นางยังไม่ทันได้พูด หลานสะใภ้คนนี้กลับมีตาหามีแววไม่ ไม่เห็นหรือว่าบนหน้านางเขียนเอาไว้ว่า ‘ไปได้แล้ว อย่ามารบกวนหลานชายคนดีของข้า’?

นางหลี่ยังอยากถามเรื่องอื่นอีก แต่ก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าไล่ออกไป

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าหลานชายรู้สึกรำคาญใจ จึงรีบถามว่า “ทำไมหรือ?”

เยี่ยนจิ่วเฉาแค่นเสียงขึ้นจมูกแล้วกล่าวว่า “นางจ้องข้าอยู่นั่นแหละ ข้าไม่ชอบ”

ฮูหยินผู้เฒ่ารีบตอบว่า “เช่นนั้นย่าก็ไม่ชอบ! ต่อไปพวกเราไม่ต้องเจอนางอีก!”

ความคิดของนางหลี่ที่หมายจะสืบความก็จบลง

“หวังมามา” ระหว่างทางกลับจวนตะวันตก ในสมองก็ไม่วายนึกถึงเยี่ยนจิ่วเฉา

“มีอะไรหรือเจ้าคะ ฮูหยิน?” หวังมามาเอ่ยถาม

“เจ้าคิดหรือไม่ว่าคุ้นหน้าเด็กนั่นเหลือเกิน อย่างกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?” นางหลี่ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น