บทที่ 198.2 ศึกชิงเห็ดหลินจือ (2)

อวี๋หวั่นกลับไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียงหลานชายสุดที่รัก มือผอมและเหี่ยวแห้งของนางจับมือเรียวของเยี่ยนจิ่วเฉาเอาไว้ คนชราหนึ่งคนหนุ่มหนึ่ง พวกเขาดูสงบจนไม่กล้ารบกวน

อวี๋หวั่นคิดว่า ภายนอกเยี่ยนจิ่วเฉาจะดูบ้าบิ่นไม่น่าคบ แต่ที่จริงแล้วจิตใจของเขาบริสุทธิ์กว่าผู้ใด ใครดีกับเขา เขาย่อมรู้ดี แม้แต่ความดีอันน้อยนิด เขาย่อมต้องตอบแทนสิบเท่า นี่เป็นเพราะเขาไม่เคยรู้สึกว่ามีผู้ใดรักและเอ็นดูถึงเพียงนี้มาก่อน คนทำไม่ดีต่อเขานับว่าเป็นปกติมากกว่า

อวี๋หวั่นนึกถึงซั่งกวนเยี่ยน เซียวเจิ้นถิง และลุงวั่น

ที่เขาทำให้เห้อเหลียนฉีถึงแก่ชีวิต ก็เป็นเพราะคำดูหมิ่นซั่งกวนเยี่ยนประโยคเดียว

หลายปีมานี้เขาเย็นชาใส่เซียวเจิ้นถิง นอกจากไม่อาจยอมรับว่ามีผู้ชายคนอื่นมาแทนท่านพ่อของเขาแล้ว ใครจะกล้าบอกว่าเขาไม่ได้กำลังปกป้องเซียวเจิ้นถิงอยู่? ฮ่องเต้เกรงกลัวเขาถึงเพียงนี้ หากความสัมพันธ์ของเขาและเยี่ยนจิ่วเฉาแน่นแฟ้นขึ้นมา พระองค์ยังจะอยู่อย่างสงบได้อย่างไร?

ส่วนลุงวั่นนั้นเลี้ยงเยี่ยนจิ่วเฉามาจนโตด้วยความยากลำบาก เขาทำผิดเรื่องซูมู่ เยี่ยนจิ่วเฉาไม่ใช้เขาอีก แต่ก็ไม่ได้ละทิ้งเขา ทั้งยังส่งเขาไปปลดเกษียณยังเมืองเยี่ยน

เขาใจแข็ง แต่ก็มีส่วนที่อ่อนโยน

อวี๋หวั่นเดินเข้าไป หมายจะอุ้มฮูหยินผู้เฒ่ากลับห้อง ทว่าทันทีที่แตะตัวนาง นางก็สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

“หลานชาย!”

ฮูหยินผู้เฒ่าคว้ามือเยี่ยนจิ่วเฉาทันที

ทันทีที่ลืมตาขึ้น แล้วเห็นใบหน้าของอวี๋หวั่น นางก็ถอนหายใจออกมายาวๆ “อาหวั่นนี่เอง เจ้ากลับมาแล้ว เมื่อครู่ไปหาลุงใหญ่มา เป็นอย่างไรบ้าง?”

อวี๋หวั่นพูดเสียงค่อยว่า “ดีเจ้าค่ะ ท่านย่า ท่านเหนื่อยแล้ว ข้าพาท่านเข้าไปพักผ่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากแยกจากเยี่ยนจิ่วเฉาซึ่งกำลังหลับอยู่บนเตียง นางค้อมกายที่ไม่ค่อยเอื้ออำนวยลงไปจัดผ้าห่มให้เขา “สองสามวันนี้อากาศเย็นลง เจ้าตื่นมาดูบ้าง อย่าให้เขาเตะผ้าห่ม”

“เจ้าค่ะ ท่านย่า” อวี๋หวั่นตอบ

ฮูหยินผู้เฒ่ายื่นแขนหาอวี๋หวั่น อวี๋หวั่นพยุงนางขึ้นมา

เมื่อนึกบางอย่างออก อวี๋หวั่นจึงหยิบแผ่นทองออกมา “คืนให้ท่านย่า”

“ใช้หมดแล้วหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าถาม

“เปล่าเจ้าค่ะ” ยังไม่ได้ใช้เลย

ฮูหยินผู้เฒ่าตอบว่า “เจ้าเก็บไว้ก่อน ใช้หมดแล้วย่าจะให้แผ่นใหม่”

“…” อวี๋หวั่นไม่รู้ว่าควรตอบว่าอย่างไร แม้จะบอกว่าท่านย่าเอ็นดูพวกเขา แต่อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นหลานตัวปลอม หากนางจู้จี้จุกจิกบ้าอำนาจก็ว่าไปอย่าง แต่นางกลับทุ่มเทดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี อวี๋หวั่นไหนเลยจะกล้ายักยอกเงินทองของพวกเขา?

ช่างเถอะ ครั้งหน้าค่อยนำแผ่นทองไปคืนให้เห้อเหลียนเป่ยหมิง

อวี๋หวั่นพาฮูหยินผู้เฒ่ากลับห้องไป นางเหนื่อยแล้ว เอนกายหนุนหมอนก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะออกไป สาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าเรียกอวี๋หวั่น นางดูออกว่าทั้งสองได้รับความเอ็นดู จึงอยากประจบประแจง และเอ่ยชมอวี๋หวั่นว่า “…ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้กินอิ่มและหลับสนิทเช่นนี้มานาน ตั้งแต่คุณชายและฮูหยินน้อยย้ายเข้ามา ฮูหยินผู้เฒ่าก็กินมากขึ้น สภาพจิตใจดีขึ้น…”

บลาๆๆ

คำพูดเหล่านี้จริงบ้างเท็จบ้าง ฮูหยินผู้เฒ่ามีความสุขนั้นเป็นเรื่องจริง แต่หากจะบอกว่านางเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือก็คงจะเกินจริงไปสักหน่อย อวี๋หวั่นพยักหน้าพลางยิ้มน้อยๆ แล้วขอตัวออกมา

เยี่ยนจิ่วเฉาตื่นแล้ว เขาเดินตรงไปยังประตู ดวงตาโตจ้องเขม็ง

อวี๋หวั่นตกใจสายตาของเขาจนแทบกระโดด “เยี่ยนจิ่วเฉา?”

“กลับมาแล้วรึ” เยี่ยนจิ่วเฉาแค่นเสียงขึ้นจมูก เบนสายตากลับมาแล้วนั่งลง

ข้า…ไปทำให้ท่านโกรธตอนไหนเนี่ย?

อวี๋หวั่นรู้สึกว่าสามีของเธออาการผิดปกติ จึงเดินไปนั่งข้างเขา “เป็นอะไร? มีเรื่องอะไรไม่สบายใจ?”

เยี่ยนจิ่วเฉาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นางทำอะไรเจ้า?”

อวี๋หวั่นรู้สึกงงงวย นาง? นางไหน?

น้ำเสียงไม่สบอารมณ์อย่างนี้ต้องไม่ใช่เพราะเขาหึงฮูหยินผู้เฒ่าอย่างแน่นอน ส่วนคนอื่นเธอก็ไม่ได้แตะต้องเลยนี่ ทันใดนั้นเองอวี๋หวั่นก็นึกถึงต่งเซียนเอ๋อร์

หมอนี่คงไม่ได้ถือโทษโกรธเรื่องต่งเซียนเอ๋อร์หรอกใช่ไหม?

เป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่นะ!

“สตรีก็มีความสัมพันธ์กันได้” เยี่ยนจิ่วเฉากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“…” ลืมไปว่าเขาเติบโตในจวนท่านอ๋องและวังหลวง คงได้ยินเรื่องที่ชาวบ้านทั่วไปคิดไม่ถึงมามาก แต่เธอจะไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงแปลกหน้าได้อย่างไรละ? ถึงต่งเซียนเอ๋อร์จะงาม แต่สำหรับเธอแล้วก็ยังงามได้ไม่ถึงเสี้ยวของสามีเธอด้วยซ้ำ

“สามีข้างามที่สุดแล้ว ข้าจะไปมองนางได้อย่างไร?”

“นางแตะต้องเจ้าตรงไหน?”

“ข้าไม่ได้สนใจนางนี่!”

“แขนหรือว่าใบหน้า?”

“…ไหล่”

ในตอนนี้อวี๋หวั่นรู้แล้วว่าผู้ชายหึงนั้นน่ากลัวจริงๆ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ชายคนนี้จะไม่หยาบคาย ไม่เอาแต่ใจ และใช้ความนุ่มนวลทำให้เธอไปไหนไม่รอดเช่นนี้

เธอก็เหมือนกับกุ้งตัวเล็กใกล้ตาย ทำได้แต่รอความตายอยู่ที่เดิม