บทที่ 204 นางเอกละครตัวแม่

จวนประมุขหญิงอีกแล้ว!

เมื่อชาติที่แล้วพวกเขามีความแค้นกับจวนประมุขหญิงหรืออย่างไร ชาตินี้จึงต้องตามมาทะเลาะกันเช่นนี้ เรื่องของ

ราชบุตรเขยยังไม่กระจ่าง พวกเขาก็มีปัญหากับองค์หญิงน้อยและปรมาจารย์พิษแห่งจวนประมุขหญิงเสียแล้ว และไม่นาน พวกเขาก็คงต้องมีปัญหากับตัวประมุขหญิงเองอีกแล้ว…

ไม่สิ มีปัญหากับนางไปตั้งนานแล้ว

เจ้าสัตว์พิษตัวน้อยที่ประมุขหญิงตามหานั้นอยู่ในมือของเธอ

อวี๋หวั่นกดหน้าอก

เฮ้อ ให้นางไม่ได้

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เธอรู้สึกไม่อยากคืนให้นาง

พวกเขาลงจากเขา

เดินไปได้ครึ่งทาง สาวใช้ของต่งเซียนเอ๋อร์ก็กระวีกระวาดเข้ามา แล้วกระซิบข้างหูของนาง ต่งเซียนเอ๋อร์เบ้ปาก แล้วตอบไปอย่างไม่เต็มใจว่า “เข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปบอกว่าข้าจะถึงในอีกหนึ่งชั่วยาม”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้ขี่ม้ากลับไป

อวี๋หวั่นไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง เพียงแต่หูของเธอดีเหลือเกิน จึงทำได้เพียงแสร้งว่าไม่ได้ยิน

ต่งเซียนเอ๋อร์เดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนหวาน นางดึงแขนเสื้อของอวี๋หวั่น “ข้าจะไปแล้วนะเจ้าคะ”

อวี๋หวั่นพยักหน้า “เดินทางปลอดภัย”

ต่งเซียนเอ๋อร์สะบัดแขนเสื้อของอวี๋หวั่น กระทืบเท้าแล้วพูดว่า “เจ้าคนหัวดื้อ!”

อวี๋หวั่น: ข้าทำอะไรอีกเนี่ย ถึงกลายเป็นคนหัวดื้อไปได้!!!

ต่งเซียนเอ๋อร์เดินขึ้นรถม้าไปด้วยความขุ่นเคือง ทันทีที่ขึ้นรถม้าไป นางก็เดินลงมายัดผ้าเช็ดหน้าใส่มืออวี๋หวั่น ขณะที่อวี๋หวั่นยังมีสีหน้ามึนงงอยู่นั้น นางชายตามองอวี๋หวั่นแล้วเดินขึ้นรถม้าไป

เอ…แม่นาง เจ้าเป็นนางเอกละครหรือ…

หากไม่มีเรื่องที่ปี้ลั่วซานจวงเกิดขึ้น อวี๋หวั่นคงคิดว่าฮวาขุยผู้นี้ต้องตกหลุมรักเธอเป็นแน่ นางมีความลับไปไม่น้อยกว่าพวกเขา ก็ต้องมองออกว่าเธอปลอมตัวเป็นผู้ชายสิ?

“อาหวั่น” เยว่โกวเอ่ยปากขึ้นมา

เยว่โกวพูดน้อย เขามักจะนิ่งเงียบอยู่เสมอ อวี๋หวั่นถามเท่าใด เขาก็ตอบเท่านั้น ถ้าอวี๋หวั่นไม่พูด เขาก็จะปิดปากสนิทเหมือนเปลือกหอย

เพราะฉะนั้นเมื่อเขาพูดขึ้นมา จึงสามารถดึงความสนใจของอวี๋หวั่นได้ในทันที “มีอะไรหรือ?”

“เจ้าดู” เยว่โกวชี้

อวี๋หวั่นมองตามไป ก็พบว่าฝั่งตรงข้ามของเขาลูกนี้มีรถม้าหรูคันหนึ่ง และเป็นเพราะทั้งคู่สายตาดี จึงสามารถมองเห็นได้ชัดเจน หากเป็นคนอื่นคงไม่รู้ว่าเป็นรถม้าของสกุลใด

“รถม้าจวนพวกเราหรือ?” อวี๋หวั่นลูบคางด้วยความประหลาดใจ “ใครออกมากัน? ท่านลุงใหญ่หรือว่าเยี่ยนจิ่วเฉา?”

เยว่โกวตอบว่า “รถม้าของจวนตะวันตก ข้าเคยเห็นสารถีคนนั้น”

อวี๋หวั่นเลิกคิ้ว “พวกเขามาปรากฏตัวแถวนี้ได้อย่างไรกัน? คงไม่ใช่ว่าพวกเราแผนแตกหรอกนะ ไปกันเถอะ ไปดูกัน”

ทั้งสองลงไปยังเชิงเขา สารถีนั่งพิงประตูรถงีบหลับ เยว่โกวเปิดดูด้านใน ในรถม้าไม่มีคน

อวี๋หวั่นมองไปรอบๆ เธอส่งสัญญาณมือให้เยว่โกว บนเขาลูกนี้มีสำนักแม่ชีตั้งอยู่ สำนักแม่ชีแห่งนี้เก่าแก่คร่ำคร่า ประตูก็ดูมอซอ ไม่ยักคล้ายกับมีคนแวะเวียนมา

หรือว่าคนจากจวนตะวันตกจะไปที่นั่น?

ไม่ไปวัดพิษ แต่กลับไปยังสำนักแม่ชีที่ร้างผู้คน

คนจากจวนตะวันตกกำลังเล่นบ้าอะไรกันอยู่?

อวี๋หวั่นบอกกับเยว่โกวว่า “ข้าจะไปดู เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ จะได้จับตาดูสารถีไปด้วย อย่าให้เขาหนีไป”

รถม้าของพวกเขาจอดอยู่ที่เชิงเขา ลำพังสายตาของเยว่โกวสามารถมองเห็นได้ชัดเจน แต่ที่แห่งนี้ก็อยู่ห่างจากสำนักแม่ชีไม่มาก หากอวี๋หวั่นได้รับอันตราย เยว่โกวก็สามารถตามไปช่วยได้

เยว่โกวพยักหน้าตอบรับ

อวี๋หวั่นไปยังสำนักแม่ชี

ประตูด้านหน้าคล้ายกับจะถูกลงกลอนจากด้านใน

ในใจของอวี๋หวั่นพลันเกิดความสงสัย ที่นี่อยู่กลางป่าเขาไร้ผู้คน หากคนจากจวนตะวันตกขึ้นมาบนเขาจริงๆ สถานที่เพียงแห่งเดียวที่จะไปก็คือสำนักแม่ชี

ทำตัวลึกลับอย่างนี้ ต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน!

อวี๋หวั่นปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อปีนข้ามกำแพง ขาของเธอพาดอยู่บนต้นไม้ ร่างกายท่อนบนพาดอยู่บนกำแพง เธอมองเห็นลานในสำนักแม่ชีได้อย่างชัดเจน ที่นี่ดูเก่าทรุดโทรมยิ่งกว่าบ้านในหมู่บ้านเหลียนฮวาของเธอเสียอีก นอกจากอ่างน้ำและเชือกสำหรับตากผ้า ก็ไม่มีของอื่นแล้ว

คนอยู่ไหนละ?

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงแปลกประหลาดดังมา “ข้ารู้สึกเสียดายแทนท่าน ท่านว่าหากในตอนนั้นไม่ได้ทำผิด ท่านจะถูกไล่ออกจากบ้าน มาอยู่ในที่ที่ลำบากเช่นนี้หรือ?”