บทที่ 206.2 เด็กอ้วนผู้แสนเก่งกาจ (2)

ปรมาจารย์พิษเมิ่ง…ในยามนี้เป็นปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งแล้ว

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งเห็นปรมาจารย์พิษอาวุโสน้อยที่มีพรสวรรค์สามคนกระโดดไปอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่เขาไม่แยแสด้วยสีหน้าตื่นเต้นยิ่ง ราวกับกำลังรอให้ชายหนุ่มผู้นั้นชื่นชมพวกเขา

ไม่คิดถึงฐานะของตนเสียเลย!

แน่นอนว่าอาเว่ยไม่ได้ชม มีสิ่งใดน่าชื่นชม ก็แค่พาเจ้าพวกขี้แพ้เข้าไปวิ่งเล่นเท่านั้น ต้องชื่นชมด้วยหรือ?

อาเว่ยนำนมแพะที่ต้มทิ้งไว้จนเย็นแล้ว เทใส่ขวดและยื่นให้พวกเขา

ทั้งสามรับขวดนมเล็กๆ ของตนเองด้วยสองมือมาดื่มอึกๆ

อาเว่ยเก็บข้าวของเสร็จแล้ว จากนั้นก็ใช้มือหนึ่งถือห่อผ้า อีกมือหนึ่งจูงแพะ พาพวกขี้แพ้ทั้งสามเดินจากไป

“ช้าก่อน”

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งอดไม่ได้ที่จะเดินตามไป

อาเว่ยหันตัวกลับมา ไข่ดำทั้งสามที่ยังอมปากขวดนมอยู่เพียงปรายตามองเขาอย่างมิได้สนใจเพียงแวบหนึ่งและดื่มนมต่อ

ที่แท้ปรมาจารย์พิษอาวุโสที่แย่งความโดดเด่นไปจากเขาก็คือเด็กที่ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม สิ่งนี้ทำให้จิตใจของปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งไม่เป็นสุขอย่างมาก แต่อย่างไรเขาก็ไม่อาจก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่ได้ สถานที่แห่งนี้แม้กระทั่งจวนของประมุขหญิงก็ยังต้องหลีกเลี่ยง เขาเป็นเพียงที่ปรึกษาของจวนประมุขหญิง จะมีคุณสมบัติใดไปทำได้?

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยถามอาเว่ยด้วยสีหน้าเหมือนปกติ “เจ้าคือผู้ใด? แล้วพวกเขาคือผู้ใด?”

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งมีความสงสัยว่าคนพวกนี้เล่นไม่ซื่อ ทว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีหลักฐาน

หากปรมาจารย์พิษขั้นสูงใช้วิธีแกมโกงเพื่อเป็นปรมาจารย์พิษอาวุโสได้อย่างง่ายดาย แล้วปรมาจารย์พิษขั้นสูงที่ไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอจะใช้วิธีพิเศษช่วยให้คนอื่นผ่านการทดสอบปรมาจารย์พิษอาวุโสได้อย่างไร?

“แล้วเกี่ยวอันใดกับเจ้า?” อาเว่ยตอบอย่างไม่เกรงใจ

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งผงะ เป็นแค่ปรมาจารย์พิษขั้นสูง กล้าวางตัวหยิ่งผยองอวดดีต่อหน้าปรมาจารย์พิษอาวุโสเจ็ดจั้งเยี่ยงเขา หากเป็นเมื่อก่อน ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือเอง คนของวิหารพิษก็คงมาสั่งสอนบทเรียนให้สักบทแล้ว ทว่านี่คือชายหนุ่มผู้อยู่ข้างกายปรมาจารย์พิษอาวุโสเจ็ดจั้งทั้งสาม สามต่อหนึ่ง เขาไม่กล้ามีเรื่อง

ไข่ดำน้อยทั้งสามหมดความอดทนที่จะเสวนากับตาแก่ผู้นี้ รีบดึงมืออาเว่ยเดินจากไป

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งยังใคร่จะถามต่อ แต่กลับต้องหยุดชะงักเพราะสายตาที่ไร้ความสนใจใยดีของอาเว่ย

ปรมาจารย์พิษอาวุโสทุกคนคือบุคคลที่มีความสามารถโดดเด่นของหนานจ้าว ไม่เพียงแต่ได้รับเงินรางวัล แต่ยังมีเบี้ยเลี้ยงรายเดือน และเรือนพักอันกว้างขวางใหญ่โตอีกหนึ่งหลัง เป็นผู้ที่ได้รับการเลี้ยงดูจากทางการเป็นอย่างดี

ปรมาจารย์พิษอาวุโสของหนานจ้าวมีค่ามากกว่าจ้วงหยวนของจงหยวน จะดีจะร้ายอย่างไรจ้วงหยวนก็มีอย่างน้อยหนึ่งคนในรอบสามปี ทว่าสำหรับปรมาจารย์พิษอาวุโส หากโชคไม่ดีในรอบสามสิบปีก็อาจไม่มีสักคน ทว่าวันนี้กลับออกมาทีเดียวถึงสามคน!!!

และทั้งสามก็เป็นพี่น้อง…พี่น้องที่ยังไม่หย่านม ยากที่จะแยกกันอยู่ หลังจากท่านอาจารย์ของพวกเขายินยอม จึงมอบเรือนอีกสองหลังให้อยู่ในการดูแลของวิหารพิษชั่วคราว และพวกเขาก็ย้ายเข้าไปอยู่เรือนหลังที่ทำเลดีที่สุด

ดีที่สุดเมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน แต่ในความเป็นจริงเรือนทั้งสามล้วนตั้งอยู่ในทำเลทองในเมืองหลวงทั้งสิ้น รายล้อมไปด้วยที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่และขุนนางระดับสูง

ในขณะที่บิดามารดาแท้ๆ ของพวกเขายังต้อง ‘อาศัยใต้ชายคาคนอื่น’ ไข่ดำทั้งสามกลับเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ทำเลทองในเมืองหลวงถึงสามแห่ง

“ใต้เท้าอาเว่ย นี่คือเงินเดือนของใต้เท้าปรมาจารย์พิษอาวุโสน้อยทั้งสาม ไม่ทราบว่าควรนำไปไว้ที่ใดดีหรือขอรับ?” ผู้ดูแลวิหารพิษที่ติดตามมาผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นขณะชี้ไปยังกล่องใบใหญ่สองกล่องที่มีคนนำมา

เขาก็เป็นปรมาจารย์พิษขั้นสูงผู้หนึ่งเช่นกัน มีอายุมากกว่าอาเว่ยราวสิบกว่าปี มีประสบการณ์มากกว่า แต่ผู้ใดให้อาเว่ยสอนลูกศิษย์ทั้งสามมาเป็นปรมาจารย์พิษอาวุโสเล่า? ไม่ว่าจะเพราะโชคช่วยหรือสิ่งใด เขาก็ไม่กล้าทำตัวไม่เคารพอาเว่ยแม้แต่น้อย

อาเว่ยชี้ไปที่ห้องห้องหนึ่งอย่างลวกๆ “นำไปไว้ในห้องนั้นแล้วกัน”

“ขอรับ!” ผู้ดูแลวิหารพิษรีบสั่งการให้นำกล่องเข้าไปไว้ที่นั่น

อาเว่ยและลูกศิษย์ทั้งสามอยู่กันอย่างมีความสุข

มีความสุขคือศิษย์ตัวน้อย ทว่าหาใช่อาเว่ย

เขาคือจอมวายร้าย วายร้ายไม่ชอบเด็ก

ลูกศิษย์ทั้งสามเดินเข้ามาหา และเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาลูกแกะน้อย

หิวแล้ว…

อาเว่ยรีบเดินเข้าห้องครัวไปทำอาหารโดยทันที!

ณ วิหารพิษ ปรมาจารย์พิษอาวุโสฮือฮากับการค้นพบปรมาจารย์พิษผู้มีพรสวรรค์ทั้งสามคน ทว่าปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งกลับไม่อาจรู้สึกยินดีแม้แต่น้อย มิใช่เพราะเหตุผลใด แต่เพราะวันนี้ควรจะเป็นวันที่น่าจดจำและมีหน้ามีตาที่สุดในชีวิตของเขา ทว่าผู้ใดจะคิดว่า กลับไม่มีแม้แต่คนเดียวที่มาแสดงความยินดีกับเขา กระทั่งตะวันใกล้ลับฟ้า ถึงมีสตรีพิษคนหนึ่งเอ่ยเตือนบรรดาปรมาจารย์พิษอาวุโส “ไอ้หยา ไม่ใช่ว่ามีปรมาจารย์พิษอาวุโสเจ็ดจั้งอีกคนหนึ่งหรอกหรือ? เขาไปที่ใดแล้วละ?”

ในที่สุด ก็เริ่มมีคนนึกถึงปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่ง

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งรับป้ายหยกที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันด้วยความหดหู่ ทว่ากลับอดกลั้นที่จะโยนมันทิ้งแทบไม่ไหว