บทที่ 21 สังหารโหดอดีตคู่หมั้น

กองทัพสตรีชาวหมู่บ้านเหลียนฮวาอยู่ที่บ้านของพวกเขาครึ่งค่อนคืนไม่ยอมออกไป แต่ที่ออกไปก็เพราะเหล่าบุรุษอกสามศอกในครอบครัวของพวกนาง ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือพี่ชายมาพาออกไป ถ้าหากไม่มาพากลับไป พวกนางก็คงรั้งอยู่ที่นี่จนถึงฟ้าสางเป็นแน่

เด็กน้อยทั้งสามผล็อยหลับไปขณะกำลังอาบน้ำ ไป๋ถังจึงเข้ามารับหน้าที่ดูแลต่อ

แหะๆๆ นี่แหละคือสิทธิพิเศษของพี่สะใภ้ใหญ่!

แต่ว่า…เอ๊ะ…หนักเหลือเกิน!!!

วันนี้เยี่ยนจิ่วเฉาตื่นเต้นอยู่บ้าง แม้ว่าเขาจะไม่พูดออกมา แต่อวี๋หวั่นก็รับรู้ได้จากการแสดงออกของเขา

อวี๋หวั่นพลิกตัวในอ้อมกอดของเขา ดวงตาของเธอกะพริบปริบๆ “มีแต่คนห้อมล้อม มีความสุขกระมัง?”

ผู้ที่ไม่สนคำพูดของคนอื่นอย่างเขา ลึกๆ ในใจก็ยังเป็นเด็กซึ่งต้องการคำชมเชย

“เปล่าสักหน่อย!” คุณชายเยี่ยนแค่นเสียง ‘หึ’ ขึ้นจมูก แล้วโบกมือจนเกิดลมเพื่อดับเทียนบนเชิงเทียน

ในห้องนั้นมืดลง ไม่มีผู้ใดเห็นว่าใบหูของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ อีกทั้งดวงดาสีดำขลับของเขาสุกสกาวขึ้นมาราวกับดวงดาว

เยี่ยนจิ่วเฉาและอวี๋หวั่นอยู่ในหมู่บ้านเหลียนฮวาสองวัน วันที่สามพวกเขาก็เดินทางกลับเมืองหลวง อวี๋ซงกลับไปพร้อมกับพวกเขาด้วย หากยังไม่กลับไปเรียนอีก อาจารย์ในเจิ้งอี้ถังของสำนักบัณฑิตคงโกรธจนควันออกหูเป็นแน่!

ให้เจ้านี่หยุดตั้งสามวันแล้ว ทำไม ไม่พอหรือ? ยังจะไปเตร็ดเตร่ข้างนอกอีก?

“เอานี่ไปด้วย! แล้วก็อันนี้!” ป้าสะใภ้ใหญ่ยกไหผักดองหลายไหขึ้นบนรถม้า “ลุงใหญ่เจ้าทำให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ!”

“ข้าเอง!” อวี๋เฟิงรับไหมาจากมารดา แล้ววางลงบนรถม้าของอวี๋หวั่นและเยี่ยนจิ่วเฉา

อวี๋ซงจะเข้าไปช่วย แต่อวี๋เฟิงบอกว่า “เจ้าตั้งใจเรียนหนังสือก็พอ เรื่องพวกนี้เจ้าไม่ต้องทำ”

อวี๋ซงเบ้ปาก แล้วหาจังหวะที่พี่ใหญ่ไม่เห็น ยกไหขึ้นรถ

อวี๋เฟิง “…”

“ปู่ใหญ่ลาก่อน ย่าใหญ่ลาก่อน ลุงใหญ่ลาก่อน ป้าสะใภ้ใหญ่ลาก่อน น้าเจินเจินลาก่อน…”

เด็กน้อยทั้งสามไม่รู้ว่าน้าหมายความว่าอย่างไร พวกเขาคิดว่าคำว่าน้ามีความหมายเดียวกับคำว่าน้อง เมื่อพวกเขาเติบโตขึ้น เกรงว่าคงจะรู้สึกอายที่จะเรียกเช่นนี้แล้ว อายุต่างกันเพียงปีเดียว แต่กลับเป็นน้าของพวกเขา?

อวี๋หวั่นพาเถี่ยตั้นน้อยไปด้วย

แม้ว่าครอบครัวของลุงใหญ่จะดีกับพวกเขา หมู่บ้านเหลียนฮวาก็เป็นสถานที่ที่ดี แต่ในเมื่อพ่อแม่ไม่อยู่ เธอก็หวังว่าจะพาน้องชายไปเลี้ยงด้วยตนเอง

“ใช่แล้ว” ก่อนจะออกเดินทาง อวี๋หวั่นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงหันไปมองยังทิศทางของหมู่บ้านข้างๆ “พี่ใหญ่ หลาย

วันมานี้ท่านเห็นชุยเฒ่าบ้างไหม?”

“เห็น…”

ยังพูดไม่ทันจบ อวี๋เฟิงก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเยี่ยนจิ่วเฉา แม้จะไม่เข้าใจเจตนาของเยี่ยนจิ่วเฉา แต่เขาก็ส่ายหน้าอย่างรู้งาน “เห็นที่ไหนกัน? เขากลับมาแล้วหรือ?”

“เขากลับมาพร้อมๆ กับอาม่านี่นา” อวี๋หวั่นพึมพำ “พี่ใหญ่ไม่เห็นหรือ?”

“ไม่เห็น!” อวี๋เฟิงตัดสินใจโป้ปด หลังจากคร่ำหวอดในวงการการค้า เขาก็สามารถพูดโกหกได้อย่างแยบยล “มีอะไรหรือ อาหวั่นหาเขาทำไม”

“อ่า ข้ามีเรื่องนิดหน่อย อยากให้เขาช่วยเรื่องยาสักหน่อย” กลับมาหลายวันแล้ว เยี่ยนจิ่วเฉารอยาถอนพิษอยู่ สรุปแล้วชุยเฒ่าหายไปไหนกัน

ชุยเฒ่าซึ่งกำลังกินขนมอยู่ในบ้านของอาม่าอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับจามออกมาครั้งหนึ่ง…

อวี๋หวั่นยังไม่วางใจ “สือซัน เจ้าไปรอที่บ้านชุยเฒ่าก็แล้วกัน”

อิ่งสือซันชะงักไป

นี่มันอะไรกัน? ให้เขารอชุยเฒ่าหรือ? ถ้าชุยเฒ่าไม่ไป เขาก็จะไม่ได้กลับจวนหรือ?

เยี่ยนจิ่วเฉายังคงส่งสายตาให้เขา

อิ่งสือซันมุมปากกระตุก “…ขอรับ ข้าจะรอเขาอยู่ที่หมู่บ้าน”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าชุยเฒ่ายังหายไปไม่ยอมโผล่มา ข้าจะ…” อวี๋หวั่นไม่ได้พูดประโยคด้านหลัง แต่ชุยเฒ่าซึ่งอยู่ในบ้านของอาม่าซึ่งอยู่ห่างออกไปก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบในจิตวิญญาณ

ชุยเฒ่ารู้สึกน้อยใจ จะ…จะมาโทษเขาได้อย่างไร? เลือดของสตรีศักดิ์สิทธิ์อยู่ในท้องของเจ้า! ข้าจะทำอะไรได้?!

ทุกคนต่างก้าวขึ้นรถม้า มุ่งหน้ากลับเมืองหลวง

พวกเขาถึงสำนักบัณฑิตก่อน จึงไปส่งอวี๋ซง

อวี๋หวั่นส่งกล่องใบหนึ่งให้อวี๋ซง

“คืออะไรหรือ ” อวี๋ซงถาม

“ของขวัญ” อวี๋หวั่นยิ้ม “ยินดีกับพี่รองที่ได้เลื่อนชั้นเรียน แล้วก็ยินดีด้วยที่ได้เป็นซิ่วไฉ”

เด็กคนนี้…

อวี๋ซงรู้สึกว่าหัวใจของเขาแทบละลาย ที่บ้านไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องการเรียนของเขา เขาจึงคิดว่าเธอไม่รู้ และไม่คิดว่าแม้แต่ของขวัญ เธอก็เตรียมมาแล้ว…

อันที่จริงอวี๋ซงก็ร่ำเรียนที่สำนักบัณฑิตมาหนึ่งปีแล้ว เขามั่นใจว่าเขามีพรสวรรค์ เขาชอบเรียนหนังสือ ทั้งยังเรียนได้ดี แต่เขาก็ยังไม่พอใจกับผลการเรียนในตอนนี้ เพราะในเดือนเดียวกับที่เขาสอบได้เป็นซิ่วไฉ เจ้างั่งจ้าวเหิงนั่นก็สอบได้เป็นเจี่ยหยวนอันดับหนึ่งในการสอบระดับเซียงซื่อ