บทที่ 256 คนคนนั้น

ณ จวนประมุขหญิง รถม้าสองคันเคลื่อนเข้ามายังประตูหน้า รถม้าคันแรกแลดูหรูหราสง่าสาม รถม้าคันที่สองไปมิได้มีอะไรโดดเด่น แต่กลับโอ่โถง สีดำสนิทของรถม้าชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกได้ถึงความน่าสะพรึงกลัว

“พี่ใหญ่กลับมาแล้วหรือ?”

ทันทีที่รถม้าจอดสนิท องค์หญิงน้อยซึ่งอดใจรอไม่ไหวก็พุ่งมาอย่างรวดเร็ว

นิ้วเรียวค่อยๆ เลิกม่านออก จากนั้นเงาของร่างสูงสง่าก็ก้าวลงมาจากรถม้า

องครักษ์ด้านข้างต่างก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้ามองความงามของเขา

ใต้หล้าล้วนขนานนามต่งเซียนเอ๋อร์ว่าเป็นคนงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง แต่กลับไม่รู้ว่าคนงามอันดับหนึ่งแห่งหนานจ้าวก็คือคุณชายแห่งจวนประมุขหญิงท่านนี้นี่เอง

โครงหน้าได้รูป เครื่องหน้างดงาม ท่าทางงามสง่าเหนือปุถุชน ไม่ว่าเขาไปที่ใด ความเจิดจรัสเรืองรองของเมืองใหญ่ก็มิอาจเทียบเขาได้ แม้แต่น้องสาวซึ่งเติบโตมาด้วยกันก็ยังต้องตกตะลึง

“พี่ใหญ่!”

องค์หญิงน้อยโผเข้าหาอ้อมอกของพี่ชาย

หนานกงหลียื่นมือแกร่งออกมาโอบน้องสาวของตน ฝ่ามือเย็นเฉียบลูบหน้าผากของนางเบาๆ พร้อมกับใช้น้ำเสียงอ่อนโยนพูดว่า “ไม่เจอกันสองปี ซีเอ๋อร์สูงขึ้นแล้ว”

องค์หญิงน้อยมองใบหน้าพี่ชาย “พี่ใหญ่ก็สูงขึ้นเหมือนกัน!”

เมื่อก่อนศีรษะของนางยังแตะถึงคางของพี่ชาย แต่บัดนี้แตะไม่ถึงแล้ว

หนานกงหลียิ้มน้อยๆ “เจ้าอยู่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่ดีเลย! ไม่ดีเลยสักนิด!” องค์หญิงน้อยกระทืบเท้า

หนานกงหลียิ้มให้น้องสาวด้วยความเอ็นดู “ตรงไหนไม่ดี?”

องค์หญิงน้อยตอบด้วยความขุ่นเคือง “ตรงไหนก็ไม่ดี!”

หนานกงหลีพยุงน้องสาวออกมาจากอ้อมอก ปัดเส้นผมออกจากหน้าผากของนาง แล้วตอบว่า “พี่กลับมาแล้ว

สิ่งที่ไม่ดี ก็จะค่อยๆ ดีขึ้น”

“อื้ม!” องค์หญิงน้อยกอดแขนพี่ชาย นางเหลือบมองไปยังรถม้าคันที่สอง เดินไปแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ในนั้นมีอะไรหรือเจ้าคะ? เป็นของขวัญที่ท่านพี่ซื้อมาให้ข้าหรือเปล่า?”

จิตสังหารรุนแรงพุ่งออกมาทันใด

หนานกงหลีจับมือน้องสาว “ของขวัญที่พี่จะให้เจ้าอยู่นี่”

องค์หญิงน้อยถูกเรียกกลับมา นางมองไปยังกล่องซึ่งไม่รู้ว่าหนานกงหลีหยิบออกมาตั้งแต่เมื่อไร พลางยื่นมือออกไปรับ หลังจากเปิดดูนางก็พูดว่า “ป้ายหยกนี่นา!”

หนานกงหลีตอบด้วยความเอ็นดูว่า “หยกหุบเขาเหมันต์ ทั่วทั้งใต้หล้ามีเพียงชิ้นเดียว”

องค์หญิงน้อยชอบจนวางไม่ลง

หนานกงหลีมองไปยังรถม้าคันนั้นซึ่งเกือบถูกองค์หญิงน้อยบุกเข้าไป จากนั้นก็มองไปยังองครักษ์ซึ่งเมื่อครู่ถูกจิตสังหารนั้นทำร้ายจนกระอักเลือด แล้วจึงเดินไปจูงมือน้องสาวเข้าจวนไปด้วยสีหน้าราบเรียบ

พี่ชายและน้องสาวเดินไปยังเรือนในจวนประมุขหญิง

ราชบุตรเขยนอนไปแล้ว ประมุขหญิงกำลังนั่งจัดการกับราชกิจหน้าชั้นหนังสือ

แม้ว่าจะถูกกักบริเวณ แต่นางก็ยังคงเป็นประมุขหญิงเพียงพระองค์เดียวของอาณาจักรหนานจ้าว สาส์นต่างๆ ถูกส่งมาที่นี่ หลังจากที่นางอ่านดูและไม่พบว่ามีปัญหาอะไรจึงจะส่งต่อเพื่อให้นำไปกราบทูลองค์ประมุข

“ประมุขหญิงเพคะ องค์ชายกลับมาแล้วเพคะ!” เสียงของสาวใช้ดังขึ้นจากด้านนอก

พู่กันในมือของประมุขหญิงหยุดชะงัก นางมองไปยังทิศของประตูจวน

“ท่านแม่!” องค์หญิงน้อยจูงมือพี่ชายอย่างรีบร้อน

เมื่อเห็นบุตรชายที่ไม่พบหน้ากันมาสองปี รอยยิ้มก็วาดผ่านใบหน้าของประมุขหญิงในทันใด

หนานกงหลีก้าวขึ้นมาด้านหน้า สะบัดชายเสื้อเพื่อคุกเข่าคำนับ

ประมุขหญิงรีบเข้าไปพยุงเขา “ลุกขึ้นมาเถิด! เดินทางมาลำบากหรือไม่?”

หนานกงหลีมองไปยังมารดา “ลูกผิดไปแล้วที่กลับมาไม่ทัน”

ประมุขหญิงยิ้ม “เจ้าไม่ได้ตั้งใจเดินทางมาช้าสักหน่อย จะมีความผิดอันใด? เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย ข้าก็วางใจ

แล้ว”

ประมุขหญิงกล่าวไปพลางมองไปยังองค์หญิงน้อย “ซีเอ๋อร์เตรียมของขวัญไว้ให้ท่านพี่ไม่ใช่หรือ? ยังไม่รีบไปหยิบมาเล่า?”

นั่นหมายความว่านางกำลังบอกให้องค์หญิงน้อยออกไปก่อน

องค์หญิงน้อยไหนเลยจะฟังเข้าใจ เมื่อนึกได้ว่าตนวางของขวัญเอาไว้ในห้อง ก็ตบหน้าผากเบาๆ แล้วออกไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ทว่าในครั้งนี้นางใช้เวลาหาของนานสักหน่อย นานพอที่สองแม่ลูกจะรำลึกความหลังกัน

“พวกเจ้าออกไปก่อน” ประมุขหญิงสั่ง

“เพคะ” สาวใช้ทั้งหมดออกไปอย่างรู้งาน

เมื่อไม่มีผู้อื่นอยู่ในห้อง ใบหน้าเย่อหยิ่งของประมุขหญิงก็ปรากฏความเหนื่อยล้าขึ้นมา

นางเดินไปยังข้างหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะ อีกข้างหนึ่งกดลงบนขมับ “เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนเจ้าคงได้ยินหมดแล้วกระมัง?”

หนานกงหลีตอบอย่างเจ็บปวดใจว่า “ท่านแม่ต้องเป็นทุกข์ ท่านพ่อเขา…”

ประมุขหญิงทอดถอนใจ “เขาคงไม่เป็นไรในระยะสั้น สองสามวันนี้กินยาเข้าไปมาก จึงนอนเร็ว พรุ่งนี้เจ้าค่อยไปหาเขาเถิด”

“ขอรับ” หนานกงหลีตอบ

ประมุขหญิงหันหลัง เดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างโต๊ะ หนานกงหลีนั่งลงเช่นกัน เขานั่งมองประมุขหญิงเงียบๆ

ประมุขหญิงกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า “เจ้าเป็นทุกข์เรื่องอะไร ก็แค่ท่านตาของเจ้ารู้เรื่องสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว เขาสงสัยว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ยอมรับข้าเป็นเจ้านาย ตราบใดที่ข้าไม่ยอมรับ เขาก็ไร้หลักฐาน จึงมีท่าทีสนใจบ้างไม่สนใจบ้างเช่นนี้”