บทที่ 26 ไข่น้อยสามฟองอกจะแตก!

ต้องบอกว่า หลังจากอยู่กับอวี๋หวั่นมานาน อิ่งลิ่วก็คิดกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้ ตัวอย่างเช่น ฮูหยินน้อยของเขามีความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง

และเมื่ออวี๋หวั่นได้ยินเช่นนี้ ความสนใจก็จะถูกเบี่ยงเบนไปทันที

“เจ้าว่าอะไรนะ? ผู้ใดถูกวางยา?” อวี๋หวั่นมองอิ่งลิ่ว

อิ่งลิ่วเห็นว่าในที่สุดอวี๋หวั่นก็ไม่ถามเรื่องชุยเฒ่าต่อแล้ว จึงลอบทอดถอนใจด้วยความโล่งอกและตอบว่า “พระชายารัชทายาทอย่างไรเล่าขอรับ! บุตรีจวนมหาเสนาบดี คุณหนูแซ่หานผู้นั้น!”

“หานจิ้งซู?” อวี๋หวั่นขมวดคิ้ว

อิ่งลิ่วทำเสียงประหลาดใจ “ฮูหยินน้อยรู้จักชื่อนางด้วยหรือ?”

อวี๋หวั่นพยักหน้า “อื้ม นางเคยมาหาข้า”

“โอ้” อิ่งลิ่วถาม “เหตุใดนางถึงมาพบฮูหยินน้อยละขอรับ?”

เรื่องในอดีตไม่อยากนึกถึง อวี๋หวั่นส่ายหน้า “เพราะเรื่องของเยี่ยนไหวจิ่ง นางถามข้าว่าข้ามีความสัมพันธ์กับเยี่ยนไหวจิ่งอย่างไร ในวันสมรสข้าไปที่ใดกันแน่ ข้าบอกนางว่าเยี่ยนไหวจิ่งลักพาตัวข้าไป”

อิ่งลิ่วตกตะลึง “อ่า…เช่นนั้นนางก็ยัง…แต่งงานกับเยี่ยนไหวจิ่งอีกหรือ?”

ในสมองมีหลุมหรืออย่างไร?

อวี๋หวั่นแบมือออก

บอกตามตรง เธอไม่เข้าใจสตรีที่ความรักขึ้นสมองเช่นนาง รู้ดีว่าในใจบุรุษผู้นี้ไม่มีตนก็ยังเต็มใจบินเข้ากองไฟ หานจิ้งซูยังโชคดีที่ตนเป็นบุตรีจวนมหาเสนาบดีใช่หรือไม่ มีคนหนุนหลัง มีชาติกำเนิดที่ดี สามารถบังคับสวี่เสียนเฟยให้เยี่ยนไหวจิ่งมาแต่งงานกับตน? แต่ถึงอย่างไรเสีย หากเปลี่ยนเป็นสตรีที่มีสถานะต่ำกว่านี้ ก็ไม่มีทางอยู่ในสายตาของสวี่เสียนเฟย?

ช่างเถอะ เรื่องของคนอื่น เธอไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายไม่ใช่หรือ?

“แต่เจ้าบอกว่านางถูกวางยามันเรื่องใดกัน?” อวี๋หวั่นถาม

อิ่งลิ่วเอ่ย “เมื่อเช้าได้ข่าวว่ามีหัวขโมยแทรกซึมเข้าไปในจวนรัชทายาท หมายจะลอบสังหารองค์รัชทายาท ทว่าเพราะความผิดพลาดทำให้พระชายารัชทายาทถูกทำร้าย เรื่องทั้งหมดข้าได้ยินมาจากด้านนอก ไม่รู้ว่าจริงเท็จเช่นไร”

อวี๋หวั่นลูบคาง ข่าวลือด้านนอก…ยากจะบอกว่าจริงหรือเท็จ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ หากเยี่ยนไหวจิ่งรู้ว่ามีภัย เขาไม่มีทางผลักหานจิ้งซูออกไปรับอันตราย เขาไม่ได้ไร้ยางอายเช่นนั้น อีกอย่าง คนหนุนหลังหานจิ้งซูสำคัญเช่นนั้น หากเยี่ยนไหวจิ่งไม่ได้บ้า อย่างไรก็ไม่มีวันปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับอีกฝ่ายแน่

ดังนั้นมือสังหารลงมือผิดพลาดจริงๆ หรือ?

หานจิ้งซูโชคร้ายเกินไปแล้ว! เหตุใดถึงรับมีดแทนบุรุษผู้นั้น?

“เฮ้อ!” อวี๋หวั่นรู้สึกหดหู่ใจมาก

ความรู้สึกของอวี๋หวั่นต่อหานจิ้งซูค่อนข้างซับซ้อน ความสัมพันธ์เชิงตำแหน่ง เธอกับหานจิ้งซูไม่อาจเป็นพันธมิตรกัน มุมมองที่แตกต่างคล้ายกับกำหนดให้ทั้งสองไม่อาจเป็นเพื่อนกันได้ แต่ไม่รู้เหตุใดอวี๋หวั่นถึงรังเกียจนางไม่ลง

รู้สึกว่าสตรีผู้นี้โง่เขลา เธอรู้สึกไร้ค่าแทนนางจริงๆ

“จับมือสังหารได้หรือไม่?” อวี๋หวั่นถาม

“ยังจับไม่ได้ขอรับ” อิ่งลิ่วเอ่ย “กำลังตรวจสอบอยู่ขอรับ! พิษที่ทำร้ายนางก็แปลกยิ่งนัก ได้ยินมาว่าหมอหลวงก็ยังช่วยอะไรไม่ได้”

ขณะที่อิ่งลิ่วเอ่ยก็เหลือบมองอวี๋หวั่นที่กำลังครุ่นคิด “ฮูหยินน้อยอยากไปช่วยขจัดพิษให้นางหรือ?”

อวี๋หวั่นทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าไปไม่ได้”

ไม่ใช่เพราะอวี๋หวั่นไม่มั่นใจในทักษะการแพทย์ของตน ทว่าหานจิ้งซูถูกวางยาโดยคนที่ยังไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด หากไปช่วยรักษานางถึงที่ อาจทำให้เป็นที่เข้าใจผิดเกินไป!

แม้ว่าชีวิตของหานจิ้งซูจะสำคัญมาก แต่การไม่สร้างปัญหาให้เยี่ยนจิ่วเฉาสำคัญกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยนจิ่วเฉากับเยี่ยนไหวจิ่งเหมือนน้ำกับไฟ มือสังหารหลบหนีอยู่ด้านนอก เกรงว่าอาจทำให้ทุกคนคิดว่าเป็นฝีมือเยี่ยนจิ่วเฉา

หากเธอไปเช่นนี้ ก็เหมือนเป็นการยืนยัน

หากเธอรักษาไม่ได้ยังพอว่า แต่หากรักษาได้ขึ้นมา ยากจะรับประกันว่าคนอื่นจะไม่พูดว่า เหตุใดหมอหลวงรักษาไม่ได้ แล้วเธอรักษาได้? คงไม่ใช่ว่าพิษนี้พวกเจ้าเป็นคนวางหรอกกระมัง?

เธอไม่ได้ใสซื่อถึงขั้นไปรักษานางแบบไม่สนใจว่าอาจจะก่อปัญหาให้เยี่ยนจิ่วเฉาและตนได้

“ท่านพี่ๆ!”

เถี่ยตั้นน้อยวิ่งมาด้วยร่างกายที่ชุ่มเหงื่อ ในมือถือสิ่งที่ดูคล้ายสมุดคัดลายมือ

“ท่านพี่ ดูสิ!” เถี่ยตั้นน้อยยื่นกระดาษให้อวี๋หวั่นโดยไม่ลืมที่จะทักทายอิ่งลิ่ว “พี่เสี่ยวลิ่ว!”

อิ่งลิ่วยิ้ม ต่างบอกว่าจากกันเพียงสามวันยังต้องขยี้ตามองเสียใหม่ ไม่พบหนึ่งปี เถี่ยตั้นน้อยรู้ความมีมารยาทมากกว่าเมื่อก่อน

เถี่ยตั้นน้อยใช้มือวัดหัวของตน แล้วเทียบไปที่หน้าอกของอิ่งลิ่ว “พี่เสี่ยวลิ่ว เหตุใดท่านถึงตัวเตี้ยลงละ?”

อิ่งลิ่วผงะ “…!!!”

เพราะเจ้าสูงขึ้นต่างหากเล่า!

ไม่เห็นต้องพูดจาทำร้ายกันเลย! ! !

สิ่งที่เถี่ยตั้นน้อยถือมาคือการบ้านของเขาเอง เยี่ยนอ๋องทดสอบเขาในวันนี้ นอกจากการเขียนที่ยังต้องปรับปรุงอีกเล็กน้อย ที่เหลือเขาทำถูกทั้งหมด เยี่ยนอ๋องให้รางวัลเขาได้พักในช่วงบ่าย ทำให้เถี่ยตั้นน้อยดีใจยิ่งนัก