บทที่ 277.2 เจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์ออกโรง จบสิ้น (2)

หากรู้เช่นนี้แต่แรก ข้าจะทำลายวรยุทธ์ทั้งหมดของเห้อเหลียนเป่ยหมิงไปเพื่อสิ่งใด? ปล่อยให้เขาเป็นผู้นำตระกูลต่อไปไม่ดีกว่าหรือ? อย่างน้อยเขากับตี้จีองค์โตก็ยังแยกกัน และอย่างน้อยก็ยังมีนางถานกับเห้อเหลียนเซิงที่สามารถหยิกเขาได้!

ยามนี้…ถึงจะให้มาหยิกเขาก็ไม่ทันแล้ว…ผู้นำตระกูลได้เปลี่ยนคนแล้ว!”

นางพยายามทุกวิถีทางเพื่อดึงสกุลเห้อเหลียนมาเป็นพวก แต่พวกเขากลับตกอยู่ในมือของสองแม่ลูกที่ไม่ได้ลงแรงแต่อย่างใดไปอย่างง่ายดาย

เรื่องนี้จะให้นางทนได้อย่างไร? ให้ทนได้อย่างไรกัน? !

“ท่านแม่โปรดระงับโทสะ” หนานกงหลีเกลี้ยกล่อม

ทรวงอกของประมุขหญิงเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างรวดเร็วตามจังหวะหายใจ “เจ้าจะไม่ให้ข้ามีน้ำโหได้อย่างไร? หากเป็นเมื่อก่อนข้าก็คงไม่กลัว แต่ยามนี้เกิดเรื่องท่านพ่อของเจ้า ท่านตาเจ้าผิดหวังกับข้ามาก ไม่มีผู้ใดรับประกันได้ว่าเขาจะไม่โกรธเคืองจนกลับใจไปคิดถึงบุตรสาวคนโตที่จากไป ยามนั้นด้วยการสนับสนุนจากสกุลเห้อเหลียน เจ้าคิดว่านางยังอยู่ห่างจากตำแหน่งนั้นสักเท่าใด?”

หนานกงหลีกล่าวต่อ “แม้ท่านตาจะโกรธแต่ก็มิได้ยึดตำแหน่งประมุขหญิงของท่านไป แสดงให้เห็นว่าในใจของท่านตามีเพียงท่านแม่ที่สำคัญที่สุด”

ประมุขหญิงเอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้ายังไม่รู้ ท่านตาของเจ้าสั่งไม่ให้ข้าออกไปที่ใดและจำกัดอำนาจของข้า ยามนี้ข้าเป็นเพียงประมุขหญิงเพียงในนามเท่านั้น”

หนานกงหลีคลี่ยิ้มจางๆ “แล้วอย่างไรเล่า? หากกล่าวอย่างไม่สุภาพ สักวันหนึ่งท่านตาก็ต้องล่วงลับไป ถึงเวลานั้นขอเพียงท่านแม่ยังเป็นประมุขหญิงแห่งหนานจ้าว อย่างไรเสียก็ต้องถูกกำหนดให้นั่งบัลลังก์มังกรอย่างชอบธรรม อำนาจที่สูญเสียไป รอให้ท่านครองบัลลังก์แล้วค่อยๆ นำมันกลับคืนมาก็ย่อมได้”

ประมุขหญิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “เจ้ากล่าวเช่นนี้ก็ดูสมเหตุสมผล”

หนานกงหลีกล่าว “ดังนั้นยามนี้ท่านแม่ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใด เพียงแค่รักษาตำแหน่งประมุขหญิงไว้ให้มั่นคงก็พอ”

ประมุขหญิงคิดแล้วก็โกรธ “ถ้าตี้จีองค์โตมิได้ร่วมมือกับสกุลเห้อเหลียน ไหนเลยข้าต้องระแวดระวังถึงเพียงนี้? แม้ข้าจะแทงทะลุฟ้าแล้วอย่างไร? ท่านตาของเจ้าก็ยังเลือกไม่มอบอาณาจักรให้กับข้าได้มิใช่รึ?”

หนานกงหลีคลี่ยิ้มกล่าว “เพราะเหตุนี้ท่านแม่ถึงต้องใจเย็นเข้าไว้ ท่านเป็นบุตรจากภรรยาเอกที่เกิดในวังหลวง ท่านเป็นสายเลือดดั้งเดิม อย่างไรท่านยายก็ต้องร้องขอความเมตตาให้ท่านเป็นแน่”

เมื่อนึกถึงเสด็จแม่ฮองเฮา นางพลันรู้สึกมั่นใจจากก้นบึ้งของหัวใจ “ข้าออกไปจากจวนไม่ได้ อีกประเดี๋ยวเจ้าเข้าวังไปพบท่านยายของเจ้าแทนข้าสักหน่อย”

หนานกงหลีพยักหน้า “ลูกเข้าใจดี ท่านแม่รอฟังข่าวดีจากลูกอยู่ที่นี่เถิด ส่วนเรื่องท่านพ่อ ลูกก็จะพยายามเกลี้ยกล่อมท่านยาย ขอเพียงนางเอ่ยปาก ท่านตาต้องยอมอ่อมข้อเป็นแน่”

ถูกต้อง คนที่องค์ประมุขทรงรักใคร่มากที่สุดมานานหลายปีคือฮองเฮา แรกเริ่มเดิมทีทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์พระสนมอวิ๋นเฟย องค์ประมุขก็ทรงรู้สึกละอายใจ ทรงปฏิบัติต่อฮองเฮาดีกว่าเมื่อก่อน หากฮองเฮาออกหน้า ย่อมไม่มีเรื่องใดที่จบลงไม่ดี

“หลีเอ๋อร์”

หนานกงหลีกำลังจะออกไป แต่ประมุขหญิงก็เรียกรั้งเขาไว้อย่างกะทันหัน

หนานกงหลีหันไปมองนาง “ท่านแม่ยังมีเรื่องอันใดหรือ?”

ประมุขหญิงชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากัน “เจ้าคิดว่าเรื่องนี้มีผู้บงการเบื้องหลังหรือไม่?”

“ท่านแม่กำลังเอ่ยถึงเรื่องเปิดเผยตัวตนของเยี่ยนจิ่วเฉาและท่านพ่อหรือ?”

“ใช่”

หนานกงหลีกล่าวน้ำเสียงเย็นชา “ต้องเป็นเยี่ยนจิ่วเฉาอยู่แล้ว นอกจากเขาแล้ว ยังมีผู้ใดที่รู้ประวัติชีวิตของท่านพ่ออีก? จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต เพื่อเอาตัวรอดแล้ว เขาไม่ลังเลแม้กระทั่งผลักบิดาผู้ให้กำเนิดลงกองเพลิง”

ประมุขหญิงก้าวไปข้างหน้าและลูบสัมผัสใบหน้าของบุตรชาย “ดังนั้นหลีเอ๋อร์ของแม่ถึงเป็นลูกที่กตัญญูที่สุดในโลก”

หนานกงหลีคลี่ยิ้มเล็กน้อย “ลูกจะกตัญญูต่อท่านพ่อและท่านแม่”

เรื่องใหญ่หลวงเช่นนี้ หนานกงหลีไม่กล้ารีรอ รีบมุ่งหน้าไปเข้าเฝ้าฮองเฮาที่วังหลวง

เรื่องของราชบุตรเขยสร้างความโกลาหลไปทั่ว ฮองเฮาผู้อยู่ลึกเข้าไปในวังหลวงก็จำต้องได้ฟังเรื่องนี้ไปด้วย เพียงแต่ไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง บุตรสาวของนางกับเยี่ยนอ๋องแห่งต้าโจวมีสัมพันธ์กัน

ฮองเฮากริ้วจนเจ็บปวดพระทัย

แต่นั่นเป็นบุตรสาวที่รักของนาง ยังมีหนทางใดอีก?

อย่างไรก็ไม่อาจให้คนมองนางเป็นกระโถนท้องพระโรง และยิ่งไม่อาจยอมให้นางเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย

ฮองเฮาทอดถอนใจอย่างหมดหนทาง “ข้าเข้าใจแล้ว รอท่านตาของเจ้ากลับมา ข้าจะบอกเขาว่าอย่าได้โกรธเยี่ยนเอ๋อร์มากนัก และอย่าทำให้ครอบครัวของพวกเจ้าต้องอับอาย ครอบครัวเดียวกัน จงดีต่อกันไว้”

เพียงฮองเฮารับปาก หนานกงหลีก็รู้สึกโล่งใจ

เวลานี้ พวกเขาเพียงต้องรอให้ความกริ้วขององค์ประมุขสงบลงอยู่ในจวนเท่านั้นก็พอ

สิ่งที่สวรรค์ไม่เป็นใจคือเมื่อหนานกงหลีกำลังจะกลับไปที่จวนเพื่อรายงานข่าวดีต่อประมุขหญิง คุกหลวงก็ส่งข่าวร้ายมาบอก…ราชบุตรเขยกระอักเลือด

ประมุขหญิงที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องลุกขึ้นจ้องมองหัวหน้าองครักษ์โม่ซังที่เดินเข้ามารายงานด้วยดวงตาวูบไหว “เจ้าว่าอย่างไรนะ? เกิดอันใดขึ้นกับราชบุตรเขย?”

โม่ซังมีสหายที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในคุกหลวง หลังจากราชบุตรเขยถูกจับเข้าคุกหลวง เขาก็ใช้ความสัมพันธ์แจ้งให้สหายส่งข่าวมาบอกทันทีที่มีเรื่องใดเกิดขึ้น

โม่ซังกล่าว “ราชบุตรเขย…ราชบุตรเขยกระอักเลือดพ่ะย่ะค่ะ”

ประมุขหญิงกำมือแน่น “อยู่ดีๆ เหตุใดถึงกระอักเลือดได้? พวกเขาลงโทษทรมานราชบุตรเขยหรือ?”

“เอ่อ…”

เดิมทีก็ตั้งใจจะลงโทษ ทว่าก่อนที่จะเริ่ม เขากลับอาเจียนเป็นเลือดจนผู้คุมตกใจไม่กล้าทำ

องค์ประมุขอนุญาตให้พวกเขาลงโทษซ้อมเท่านั้น แต่ไม่ให้พวกเขาฆ่าจนตาย

ประมุขหญิงโยนหนังสือที่อ่านไปครึ่งหนึ่งลง และเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “เตรียมรถม้า ข้าจะเข้าวัง!”

โม่ซังตกใจ “ฝ่าบาท ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

ประมุขสั่งห้ามไม่ให้ประมุขหญิงออกจากจวน การก้าวออกไปเพียงหนึ่งก้าวก็นับเป็นการละเมิดคำสั่งขององค์ประมุข!

ประมุขหญิงเอ่ยด้วยความโกรธเกรี้ยว “ได้ไม่ได้อันใด? สั่งให้เจ้าไป เจ้าก็ไปสิ!”

“…พ่ะย่ะค่ะ!” โม่ซังจำใจออกไปเตรียมรถม้า

เขาเรียกทหารยามผู้หนึ่ง “รีบไปแจ้งองค์ชายว่าฝ่าบาทจะออกจากจวนไปพบราชบุตรเขย”

ตอนนี้มีเพียงองค์ชายเท่านั้นที่สามารถหยุดยั้งประมุขหญิงได้