บทที่ 3.2

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 3.2 ฉกเด็กจ้ำม่ำคืน (2) บทที่ 3 ฉกเด็กจ้ำม่ำคืน (2) โดย Ink Stone_Romance เสี่ยวลิ่วจื่อยิ้ม พลันหยุดรถม้าและเรียกพ่อค้าเร่ให้มาหา

ของหาบเร่มิได้มีเพียงถังหูลู่เท่านั้น แต่ยังมีส้มเชื่อมและพุทราจีนเชื่อมอีกด้วย ขนมแต่ละไม้สีแดงสดใสเป็นประกายระยิบระยับ ชวนให้น้ำลายสอ

“ขายเท่าไรรึ?” เสี่ยวลิ่วจื่อถาม

พ่อค้าเร่ตอบ “ถังหูลู่สิบอีแปะ ส้มเชื่อมสิบเอ็ดอีแปะ พุทราจีนเชื่อมสิบสองอีแปะ”

ไข่ฟองเดียวแค่หนึ่งอีแปะ ถังหูลู่เพียงหนึ่งไม้ กินไข่ได้ตั้งหลายวัน!

นิ้วของเถี่ยตั้นน้อยเกี่ยวกับพัลวัน

“เจ้าอยากกินไม้ใด?” เสี่ยวหลิวซีถาม

นางเจียงกล่าวว่า “ข้าเอาเงินมา อาหวั่นบอกว่าข้าใช้เงินของพวกเจ้าไม่ได้ เอาเงินของพวกเจ้ามาแม้แต่น้อยก็ไม่ได้”

เสี่ยวลิ่วจื่อยิ้มและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร นายท่านฉินบอกว่าเขาจะเลี้ยงเอง ให้ข้าดูแลฮูหยินกับเด็กหนุ่มทั้งสอง ฮูหยินก็มาเลือกเถิด”

“ใยช่างน่าอายเช่นนี้?” นางเจียงเขินอาย

เสี่ยวลิ่วจื่อยิ้ม “หาได้มีสิ่งใดต้องอาย…”

นางเจียงกล่าว “เช่นนั้นเอาหมดเลยแล้วกัน!”

เสี่ยวลิ่วจื่อที่ยังกล่าวไม่จบ “…”

คืบเดียวของท่านกว้างยิ่งนัก

ของบนหาบเร่ทั้งหมดถูกเหมาเกลี้ยง เด็กกับผู้ใหญ่นั่งแทะถังหูลู่อย่างเพลิดเพลินอยู่ในรถม้า

อวี๋ซงไม่กิน เขาไม่คุ้นชินกับอาหารประเภทนี้

รถม้ายังคงเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า เสี่ยวลิ่วจื่อเดินอยู่ข้างหน้าต่างรถตลอดทาง

“นั่นคือร้านแป้งที่ใหญ่ที่สุดบนถนนฉางอัน ฮูหยินอยากไปดูรึไม่?”

นางเจียงมีสีหน้าเรียบเฉย

“นั่นคือร้านอัญมณีและไข่มุกซึ่งมีชื่อเสียงมายาวนานหลายทศวรรษ”

สีหน้ายังคงเรียบเฉย

“นั่นคืออะไรน่ะ?” เถี่ยตั้นน้อยถามพลางชี้ไปที่ร้านอาหารที่เสียงดังจอแจ

เสี่ยวลิ่วจื่อกระแอมเล็กน้อย “ร้านพนัน”

ดวงตาของนางเจียงเป็นประกายสีเขียว!

“โอ้ย ข้าๆๆ…ข้าปวดเบา!” เถี่ยตั้นน้อยปิดไปมา

เสี่ยวลิ่วจื่อมองไปรอบๆ และชี้ไปที่ร้านอาหาร “มีห้องสุขาอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวข้าพาไปเอง”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าพาไปเอง” อวี๋ซงกระโดดลงมา อุ้มเถี่ยตั้นน้อยลงจากรถม้า และพาเดินไปยังทิศทางที่เสี่ยวลิ่วจื่อชี้ไป

ห้องสุขาอยู่ที่ด้านหลังโรงเตี๊ยม เดินผ่านนี้ตรอกไปก็จะถึง อวี๋ซงส่งเถี่ยตั้นน้อยไปที่ประตูห้องสุขา “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่ประตูหลัง อย่าวิ่งไปที่ใดล่ะ”

เถี่ยตั้นน้อยตบหน้าอกเล็กของลูกผู้ชาย “ข้าไม่ทำหรอก พี่รองอย่าได้กังวล!”

เถี่ยตั้นน้อยรีบล้างไม้ล้างมือ และขณะที่กำลังจะไปยังประตูหลัง เขาก็เห็นร่างเล็กที่คุ้นเคยสามคน

เขาวิ่งเข้าไป “เอ๋? น้องชาย เป็นพวกเจ้าจริงๆ ด้วย! ไม่ได้เจอพวกเจ้าเสียนาน!”

ไม่รู้เหตุใดเด็กน้อยทั้งสามจึงดื้อรั้นถึงเพียงนี้ เมื่อคืนพวกเขาไม่ดื่มกินสิ่งใด ฮูหยินเหยียนกังวลว่าพวกเขาจะอดอาหารทรมานตนเอง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางก็เกรงว่าพระชายากับคุณชายเยี่ยนจะตำหนิว่าพวกนางไม่ดูแลเด็ก จึงพาเด็กๆ ออกมาผ่อนคลาย

นี่คือโรงเตี๊ยมภายใต้ชื่อของฮูหยินเหยียน ธุรกิจดำเนินไปได้เรื่อยๆ ทว่าด้วยการสนับสนุนจากคุณชายเยี่ยน จึงมีแขกมากกว่าเมื่อก่อน

บนโต๊ะมีถั่วแดงหวาน เผือกม้วนบดนุ่มหอมอร่อย ถั่วแดงหวานยังนึ่งอยู่ ดูไปแล้วน่าจะมีไว้สำหรับพวกเขา

“ซูดด~” เถี่ยตั้นน้อยดูดน้ำลาย “เหตุใดเจ้าไม่กินล่ะ?”

เหล่าเด็กน้อยกระสับกระส่าย

เถี่ยตั้นน้อยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและทำตามพี่สาว เขาลูบหัวของเด็กน้อยทั้งสาม “ข้าป้อนพวกเจ้าเอง! น้องเจินเจินก็ชอบให้ข้าป้อนนะ! ของที่ข้าป้อนอร่อยทั้งนั้น!”

เถี่ยตั้นน้อยหยิบชามขึ้นมา ตักถั่วแดงหนึ่งช้อนป้อนน้องชายตัวน้อย

ในที่สุดพวกเขาทั้งสามก็อ้าปากเล็กๆ

ขณะนั้นฮูหยินเหยียนที่เจรจากับผู้จัดการก็หันกลับมา พบว่าสาวใช้ข้างกายเด็กๆ หายไป และเด็กชายวัยห้าหกขวบคนหนึ่งกำลังขโมยอาหารหลานชายของนาง

ดูการแต่งตัวของมัน คงไม่ใช่บุตรของคนสติดีแน่!

ฮูหยินเหยียนเดินไปด้วยท่าทางเย็นชา “เด็กบ้านป่าจากที่ใด? มาขโมยของกินผู้อื่น!”

เถี่ยตั้นน้อยเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง “ข้าไม่ได้ขโมย ข้าอยากเอาให้พวกเขากิน”

“หา!” ฮูหยินเหยียนคลี่ยิ้มเย้ยหยัน “โกหกยังไม่ได้ด้วยซ้ำ พ่อแม่เจ้าอยู่ที่ใด? ผู้ใดใช้ให้เจ้ามาขโมยกิน!”