บทที่ 32 ความจริงของเผ่าศักดิ์สิทธิ์!

สุดท้ายอวี๋หวั่นก็อดเงินหมื่นตำลึงทอง ทั้งคู่ถูกจวินฉางอันส่งออกจากจวน

แม้ในใจจวินฉางอันจะโกรธเคือง แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของอวี๋หวั่นกับชุยเฒ่า เขาไม่อาจระบายความโกรธกับคนทั้งสอง

เขาตระเตรียมรถม้าสองคันอย่างรอบคอบ คันหนึ่งพาอวี๋หวั่นกลับจวนคุณชาย อีกคันหนึ่งพาชุยผู้เฒ่ากลับหมู่บ้านเหลียนฮวา

แต่เมื่อรถม้าของชุยเฒ่าออกไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกอวี๋หวั่นยึดครอง

อวี๋หวั่นพาชุยเฒ่ากลับจวนคุณชาย

หมื่นตำลึงทองปลิวหายไป ใบหน้าของอวี๋หวั่นก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ!

ชุยเฒ่าไม่กล้ายั่วโมโหเธอ แต่…ชุยเฒ่าก็ไม่กล้ายั่วโมโหเยี่ยนจิ่วเฉาด้วยเช่นกัน! หากคนเสียสตินั่นเกิดบ้าขึ้นมา ก็ไม่ได้ดีไปกว่าสตรีอ้วนเลย

“ยามนี้! บัดนี้! เดี๋ยวนี้! ไปทำยาถอนพิษให้เยี่ยนจิ่วเฉา!” อวี๋หวั่นเท้าเอวพูดอย่างดุดัน

ชุยเฒ่า “…”

นี่ข้าต้องพบกับมหันตภัยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวหรือ? ข้าทำให้เจ้าถูกคนอื่นชิงผลงานตัดหน้าไป? หรือข้าไม่ให้หมื่นตำลึงทองกับเจ้า?

ข้า…..

ชุยเฒ่ามุมปากกระตุก เมื่อครู่ที่เขาคิดอยากจะปกป้องเด็กสองคนนี้ สมองคงผิดปกติไปแล้วกระมัง เจ้าสองคนนี้น่ารำคาญยิ่งกว่าใคร สิ่งที่เขาต้องปกป้องจริงๆ น่าจะเป็นหัวใจของตนมากกว่า!

เขาสงสัยยิ่งนักว่าภายภาคหน้าจะได้แก่ตาย ป่วยตาย หรือว่าจะโกรธสองคนนี้จนตายกันแน่!

“ทำไม่ได้!” ชุยเฒ่ากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

“เหตุใดถึงทำไม่ได้? ยาที่ท่านต้องการ ท่านพ่อสามีของข้าก็หาให้ท่านหมดแล้ว! วัตถุดิบยาหลักก็ครบแล้ว! ต้องการเลือดสตรีศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่? เอาไปสิ!” อวี๋หวั่นยื่นนิ้วออกมาอย่างใจกว้าง จากนั้น เมื่อคิดบางอย่างได้ เธอก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นอีกครั้ง “ต้องการเลือดจากนิ้วหรือเส้นเลือดดำ เก็บไปได้ตามใจ!”

เส้นอะไรนะ? เส้นเลือดดำ?

ข้าจะเอาเลือดจากเส้นเลือดดำเจ้าไปทำอะไร? ถึงไม่บอกว่าเลือดของเจ้าไม่มีประโยชน์ ต่อให้มีประโยชน์ ก็มีไม่พอถึงหนึ่งโอ่งใหญ่!

ไม่สิ เก็บเลือดอะไร? ปล่อยเลือดชัดๆ!

สตรีผู้นี้มักเอ่ยคำพูดแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้ แม้แต่ตนก็ยังถูกนางทำให้ไขว้เขว

ในที่สุดชุยเฒ่าก็ยังอดทน ไม่บอกความจริงกับอวี๋หวั่น เพราะกลัวว่าหากบอกไป ฮูหยินน้อยผู้นี้จะโกรธจนเบ่งคลอดกะทันหัน ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาที่กำหนด เขาไม่อยากให้ราชาศักดิ์สิทธิ์น้อยคลอดก่อนกำหนด

เขาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “จริงๆ แล้ว เป็นเพราะเยี่ยนจิ่วเฉายังไม่สะดวก”

“เหตุใดเขาถึงไม่สะดวก?” อวี๋หวั่นดวงตากลมโต

ชุยเฒ่ากระแอม “แต่ละเดือนไม่ใช่เขามีเวลาเพียงสองสามวันหรอกหรือ? เจ้าเองก็ไม่ใช่ไม่รู้….”

อวี๋หวั่นคล้ายกับเข้าใจ “หากเรื่องนั้นจบแล้ว…จะจึงกินยาได้หรือ?”

ประกายวาบผ่านดวงตาของชุยเฒ่า และกล่าวอย่างมีเหตุผล “เอ่อ…ใช่แล้ว! ต้องให้เรื่องนั้นเสร็จก่อน! ยามที่เวลานั้นมาเยือน เขาอ่อนแอเช่นนั้น จะให้กินยาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้!”

บรรดาสาวใช้ในเรือนสาบานว่าตนไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง! ความจริงเพราะฮูหยินน้อยกับหมอเทวดาชุยไม่ได้กันพวกนางออกไป!

ว่าแต่สิ่งที่หมอเทวดาชุยกับฮูหยินน้อยคุยกันหมายความว่าอย่างไร?

ทุกเดือนคุณชายจะมีเวลาเพียงสองสามวันที่ไม่สะดวก…