บทที่ 33 อิทธิฤทธิ์ไข่มุกวิญญาณ!

แต่ในยามนี้ เรื่องเร่งด่วนที่สุดก็ยังไม่ใช่การตามหาไข่มุกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์และหัวขโมยนั่น เพราะอย่างไรเรื่องนี้ก็ล่าช้ามาหลายปีแล้ว ไม่สนใจว่าต้องรออีกวันหรือสองวัน ภารกิจเร่งด่วนคือจะจัดการกับหานจิ้งซูอย่างไร

แม้หานจิ้งซูจะปฏิเสธ แต่ชายสวมชุดคลุมก็แน่ใจว่าหานจิ้งซูได้ยินบทสนทนาของเขากับเลี่ยเฟิง หลังจากเข้าจวนมานาน เขาก็สังเกตและรู้จักหานจิ้งซูอยู่บ้าง นางไม่ใช่สตรีไร้สมอง

นางอาจไม่รู้ว่าไข่มุกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์คืออะไร แต่นางต้องเดาได้ว่าพวกเขาเป็นคนนอกเผ่าและเข้าจวนรัชทายาทมาเพราะมีจุดประสงค์อื่น ไข่มุกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์และหัวขโมยเป็นหนึ่งในนั้น แต่เหตุผลสำคัญอีกประการคือ…แม้แต่อีม่านก็ยังไม่รู้

“เลี่ยเฟิงเล่า? ไปเรียกเขาให้ไปที่เรือนของพระชายารัชทายาท ตรวจดูอาการของนางสักหน่อย หากจำเป็น…” ชายสวมชุดคลุมทำมือเชือดคออย่างโหดเหี้ยม

หากจำเป็น ก็ฆ่าหานจิ้งซูอีกครั้ง!

สตรีพิษไปเรียกเลี่ยเฟิง

ก๊อกๆๆ!

นางเคาะประตู แต่ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ จากห้องของเลี่ยเฟิง

ไม่ได้ยินหรือ?

ยอดฝีมือนี่หลับเป็นตายเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?

หรือว่าเลี่ยเฟิงไม่อยากสนใจตนนะ?

สตรีพิษข้างกายชายสวมชุดคลุมแน่นอนว่าไม่สูงส่งเทียบเลี่ยเฟิง เมื่อคิดเช่นนี้ สตรีพิษก็รู้สึกสะอิดสะเอียน จะอวดเบ่งอันใด? ก็แค่มีวรยุทธ์มากกว่านางหน่อยเดียวเท่านั้น! หากเป็นการเลี้ยงกู่แล้ว ผู้ใดรึจะแน่กว่ากัน?

สตรีพิษเคาะประตูอย่างไม่เกรงใจ และเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ตื่น! ไม่ใช่ข้าที่ตามเจ้า! แต่เป็นใต้เท้า!”

และแล้วก็ยังคงมีเพียงความเงียบงันที่ตอบกลับนาง

ในเวลานี้สตรีพิษตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถึงแม้เลี่ยเฟิงจะดูแคลนนางอย่างไร ก็ไม่เคยดูหมิ่นใต้เท้า เมื่อนางอ้างถึงใต้เท้า ด้วยนิสัยของเลี่ยเฟิง ต้องไปรับใช้ใต้เท้านานแล้ว

ประตูลงกลอนจากด้านใน แต่สามารถเปิดหน้าต่างจากด้านนอกได้

สตรีพิษเดินอ้อมไปที่หน้าต่าง เมื่อเปิดมองเข้าไปก็ถึงกับผงะตาค้าง

ภายในห้องมืดสลัว ทว่าแสงจันทร์และไข่มุกจากตะเกียงทางเดินได้ส่องลอดเข้าไปตกกระทบซากศพเย็นเยือกที่นอนอยู่บนพื้น

ใช่ สตรีพิษมั่นใจยิ่งนักว่าเป็นเลี่ยเฟิงที่กลายเป็นศพแล้ว

“ใต้เท้า! เลี่ยเฟิงตายแล้วเจ้าค่ะ!” สตรีพิษรายงานชายสวมชุดคลุม

ชายสวมชุดคลุมสะบัดเสื้อคลุมไปที่ห้องของเลี่ยเฟิงอย่างอาฆาต

สตรีพิษถือตะเกียง ทั้งสองมองดูศพของเลี่ยเฟิงอย่างละเอียด

“เขาถูกสัตว์พิษฆ่าตาย!” สตรีพิษชี้ไปที่คอของเลี่ยเฟิง

นางเป็นสตรีพิษ ย่อมแยกแยะได้ว่าบาดแผลใดถูกแมลงทั่วไปกัด บาดแผลใดถูกสัตว์พิษกัด

แต่…แม้ว่าเขาจะถูกสัตว์พิษกัดจนตาย ทว่าบาดแผลบนใบหน้าของเลี่ยเฟิงจะอธิบายว่าอย่างไร?

เขาถูกทุบตีกลายเป็นหัวหมูไปแล้ว!

ดูแล้วไม่เหมือนโดนหมัดชก ยิ่งไม่เหมือนโดนคนตบ รอยเล็บเล็กๆ เหล่านั้นดูเหมือน…โดนสัตว์พิษตบ!

แต่มันก็แปลกเกินไปไม่ใช่หรือ?

นึกภาพที่สัตว์พิษขนาดราวๆ เล็บมืออยู่บนจมูกของบุรุษร่างใหญ่ แล้วตบๆๆ เขาออกหรือ?

ไม่อาจทนดูได้ตรงๆ!

แมลงใดชนิดใดจะรุนแรงเช่นนี้?

อีกอย่างหากดูจากอาการบวมช้ำที่ใบหน้าของเลี่ยเฟิงแล้ว เขาถูกทุบตีเป็นหัวหมูก่อนแล้วจึงถูกสัตว์พิษกัดจนตาย หากเขาถูกกัดตายก่อน เลือดของคนตายจะหยุดไหล ศพย่อมไม่มีทางบวมช้ำเช่นนี้

ในห้องไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ หรือก็หมายความว่าเลี่ยเฟิงนอนอยู่ตรงนั้น และไม่ได้ตอบโต้กลับ!

แน่นอน ไม่ใช่เพราะไม่อยากสู้กลับ ทว่าไม่อาจสู้กลับได้!

ต้องรู้ว่าเลี่ยเฟิงเป็นถึงปรมาจารย์พิษเทพ สัตว์พิษที่ทำร้ายเขาจนไร้เรี่ยวแรงจะสู้กลับ ต้องเป็นสัตว์พิษที่เหนือธรรมชาติเพียงใด?

ในเมื่อเก่งกาจเช่นนั้น กัดทีเดียวก็ตายแล้ว ต้องทุบตีจนเป็นหัวหมูเช่นนี้ด้วยเหตุใด? อีกอย่างหากทุบตีจนเป็นเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องกัด เลี่ยเฟิงก็คงตายด้วยตนเองได้ เหตุใดถึงต้องกัดอีกครั้ง?

เป็นสัตว์พิษประสาทแบบไหนกัน?!

ปรมาจารย์พิษที่ตายด้วยน้ำมือของสัตว์พิษที่พวกเขาสร้างขึ้นมาไม่ใช่เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ดังนั้นชายสวมชุดคลุมกับสตรีพิษจึงไม่คิดว่าเลี่ยเฟิงจะถูกสัตว์พิษต่างแดนฆ่าตาย เพียงแค่คิดว่าเขาฝึกฝนกู่เหนือธรรมชาติตัวใดขึ้นมา กู่ชั่วร้ายตัวนั้นเกิดคลุ้มคลั่ง สูญเสียการควบคุม กลับทำร้ายนายของตน

สิ่งนี้สามารถอธิบายสาเหตุการตายที่…แปลกประหลาดของเลี่ยเฟิงได้แล้ว หากไม่ได้เป็นบ้า แมลงตัวใดจะทำเรื่องเช่นนี้กับมนุษย์?

ชายสวมชุดคลุมจ้องมอง “ข้าเกรงว่าสัตว์พิษตัวนั้นจะหนีไปแล้ว ช่างมันไปก่อน เจ้าให้คนมาจัดการกับศพของเลี่ยเฟิงเสีย ข้าจะไปดูอาการของพระชายารัชทายาทด้วยตัวเอง”

ชายสวมชุดคลุมไม่ได้เข้าไปทางประตูหน้า แต่ใช้วิชาตัวเบาหลบเลี่ยงสายตาขององครักษ์ในจวน เหาะขึ้นไปที่หลังคาห้องของหานจิ้งซูเงียบๆ

เขาเปิดกระเบื้องหลังคาแผ่นหนึ่ง แสงมุกเหลืองนวลสะท้อนออกมา

ความมืดมิดยามค่ำคืนกลายเป็นเกราะกำบังอันทรงพลังที่สุดของเขา เขามองเห็นภายในห้องที่สว่างไสว แต่คนในห้องกลับมองไม่เห็นเขาที่กลมกลืนอยู่ในความมืด

เตียงนอนของพระชายารัชทายาทมีเพดานปิด จึงมองจากด้านบนไม่เห็น แต่โชคดีมุมที่ชายสวมชุดคลุมเลือกนั้นสามารถเห็นสภาพรอบเตียงได้ชัดเจน

ในเวลานี้เยี่ยนไหวจิ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ในมือถือชามแกงหวาน ป้อนหานจิ้งซูทีละช้อน

“ข้าอิ่มแล้ว” หลังจากกินไปสามคำ หานจิ้งซูก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปาก

เยี่ยนไหวจิ่งเอ่ยเบาๆ “เจ้าท้องอยู่ ต้องกินเยอะๆ ไม่ต้องสนใจกฎเกณฑ์”

กฎของราชวงศ์คือเสวยได้เพียงสามคำ ไม่ว่าอาหารนั้นจะรสเลิศเพียงใดก็ไม่อาจกินคำที่สี่ได้ โดยทั่วไปกับข้าวหนึ่งอย่างใช้ตะเกียบเพียงหนึ่งครั้ง หากจานใดอร่อยเป็นพิเศษก็คีบได้อีกสองครั้ง หานจิ้งซูไม่อยากอาหาร แต่เพราะเยี่ยนไหวจิ่งเป็นคนป้อน นางจึงฝืนกินไปสามคำ แต่มากกว่านี้นางก็กินไม่ลงแล้ว

“ข้าอิ่มแล้วจริงๆ” หานจิ้งซูเอ่ย

เยี่ยนไหวจิ่งมีน้องสาวคนหนึ่ง ยามที่สวี่เสียนเฟยตั้งท้องนางก็มักจะกินอะไรไม่ลง ได้ยินเหล่ามามากล่าวว่ามันคืออาการแพ้ท้อง

เยี่ยนไหวจิ่งถือว่าหานจิ้งซูกำลังอายจึงไม่ได้บังคับให้นางกินต่อ เขาวางชามลงไปในถาดอาหารที่ลวี่เอ้อถืออยู่และพูดกับหานจิ้งซู “หากเจ้าอยากกินเมื่อใดก็สั่งให้ห้องครัวจัดสำรับ”

“อื้ม” หานจิ้งซูพยักหน้าเบาๆ

เยี่ยนไหวจิ่งเอ่ยต่อ “จริงสิ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นที่สวนดอกไม้? ผู้ใดใช้กู่กับเจ้า?”

ชายสวมชุดคลุมจ้องมองใบหน้าของหานจิ้งซู เห็นนางขมวดคิ้วทำท่าครุ่นคิด จากนั้นก็กดขมับหายใจเฮือกด้วยความเจ็บปวด

“เป็นอะไรไป?” เยี่ยนไหวจิ่งถามด้วยความเป็นห่วง

หานจิ้งซูขมวดคิ้ว “ข้านึกไม่ออก เมื่อข้าพยายามคิดก็ปวดหัวยิ่งนัก!”

เยี่ยนไหวจิ่งประคองไหล่ของนาง “เช่นนั้นก็ไม่ต้องคิดแล้ว อย่าได้ฝืนตัวเอง ข้าจะตามสืบให้รู้!”

“อื้ม” หานจิ้งซูพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เยี่ยนไหวจิ่งจับมือนางด้วยแววตาอ่อนโยนที่หายาก “ครั้งนี้ต้องขอบคุณใต้เท้ากับลูกน้องของเขา ไม่เช่นนั้นข้าคงต้องสูญเสียเจ้าไป ซูเอ๋อร์?”

“ฝ่าบาท!” หานจิ้งซูซาบซึ้งดวงตาแดงก่ำ

เยี่ยนไหวจิ่งยิ้มจางๆ “ครานี้นับว่ายังมีความโชคดีในโชคร้าย การวินิจฉัยบอกว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีผู้ใดรู้ หากเจ้ากระทบกระเทือนคงแย่”

หานจิ้งซูหลุบตา “อื้ม”

“เจ้าพักเถอะ ข้าจะไปจัดการเอกสารทางการที่ห้องตำรา เสร็จแล้วจะมาอยู่กับเจ้า” เยี่ยนไหวจิ่งประคองหานจิ้งซู นอนลงและห่มผ้าให้นาง จากนั้นก็เอ่ยกับลวี่เอ้อ “คืนนี้ข้าจะพักที่นี่”