บทที่ 347.2 พาต้าเป่ากลับบ้าน การประลองเริ่มขึ้น (2)

หลังจากเอ้อร์เป่าและเสี่ยวเป่าหลับไปแล้ว เยี่ยนอ๋องเรียกฝูหลิงกับอิ่งลิ่วเข้ามา ให้พวกเขาอารักขาเด็กน้อยทั้งสอง ส่วนตัวเองจะไปที่เรือนของเซียวเจิ้นถิง

“ท่านมาหาท่านแม่ทัพหรือ? เขาไม่อยู่ ไปซื้อของกินมาให้ข้าแล้ว” ซั่งกวนเยี่ยนกล่าวกับเยี่ยนอ๋องที่มาเยี่ยมกลางดึก

สองคนนี้ตั้งแต่เจอหน้ากัน ขิงก็ราข่าก็แรง หาได้ยากนักที่เยี่ยนอ๋องจะมาหาเซียวเจิ้นถิงถึงที่เช่นนี้

“มิเป็นไร” เยี่ยนอ๋องเดาได้ว่าเซียวเจิ้นถิงออกไปทำสิ่งใด หาได้ออกไปหาซื้อสิ่งใดให้ซั่งกวนเยี่ยนกิน

สิ่งที่เยี่ยนอ๋องคาดเดาไม่ผิดเลย ซื้อของกินเป็นเพียงป้ายหน้าร้านที่มีไว้บังหน้า เซียวเจิ้นถิงออกเดินทางในเวลากลางคืนเพื่อไปหาต้าเป่าแล้ว

ป่าไผ่ของไป๋เชียนหลี เขาพบป่าไผ่ที่ไป๋เชียนหลีอยู่แล้ว

ที่เขาสามารถพบสถานที่แห่งนี้ก็เนื่องมาจากทักษะวรยุทธ์อันสูงส่ง เขาบังเอิญได้ยินข่าวยามที่อิ่งสือซันกับอิ่งลิ่วนำมารายงานเยี่ยนจิ่วเฉา เขาไม่มั่นใจว่าหนานกงเยี่ยนจะพาต้าเป่ามาที่นี่หรือไม่ เขาแค่ลองมาเสี่ยงดวงดูเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าทันทีที่เข้าป่าไผ่ เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดา

เซียวเจิ้นถิงหยุดชะงักด้วยความสงสัย หลังจากคิดไตร่ตรองชั่วครู่ สีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป “ซิวหลัว!”

ทันทีที่สิ้นเสียง ลมปราณพลังภายในแปรเปลี่ยนเป็นใบมีดพุ่งตรงสู่ประตูชีวิต[1]ของเขาอย่างรุนแรง

เซียวเจิ้นถิงกระโดดลอยหลบการโจมตีด้วยปลายเท้า

ทว่าไผ่ที่อยู่ข้างหลังเขาไม่โชคดีนัก ต้นไผ่เขียวขจีแน่นหนาหลายร้อยต้นถูกตัดขาดสะบั้นภายใต้ใบมีดลมปราณนี้

หัวใจเซียวเจิ้นถิงพลันรู้สึกหนาวเหน็บรุนแรง

ฝีมือทรงพลังยิ่งนัก!

กำลังภายในของเซียวเจิ้นถิงนับว่าหาได้น้อยนักในใต้หล้า แต่หากปะทะกับการโจมตีเมื่อครู่นี้ เขาไม่แน่ใจว่าตนเองจะสามารถรับการโจมตีโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเหมือนครั้งก่อนที่เขาต่อสู้กับซิวหลัวได้

ซิวหลัวที่นี่น่ากลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ที่น่ากลัวไม่ใช่ซิวหลัว แต่เป็นซิวหลัวสามคน!

ซิวหลัวทั้งสามปลดปล่อยพลังภายในพร้อมๆ กับกดพลังของเซียวเจิ้นถิงอย่างหนักหน่วง

หากมีเพียงหนึ่งยังมีโอกาสได้ต่อสู้ แต่สามแทบไร้โอกาสหลบหนี

ขณะที่ซิวหลัวคนหนึ่งจะแทงดาบไปที่หัวใจของเซียวเจิ้นถิงอย่างไร้ความปรานี จู่ๆ ร่างขาวร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นบดบังเบื้องหน้าของเซียวเจิ้นถิง

“หยุดนะ!”

นั่นเป็นเสียงตะโกนของหนานกงเยี่ยน

ดาบของซิวหลัวเบี่ยงหลบ เฉียดข้างกายของเยี่ยนอ๋องไป

ร่างของซิวหลัวปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตาก็หายไปในความมืด

ในขณะเดียวกันการกดพลังเพื่อควบคุมของซิวหลัวก็สลายไป เซียวเจิ้นถิงก็สามารถขยับตัวได้ เขากุมหน้าอก ร่างกายกระตุก กระอักเลือดออกมา

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” เยี่ยนอ๋องหมุนตัวไปพยุงเขา

การกดพลังของซิวหลัวพุ่งเป้าไปที่นักรบเท่านั้น คนอย่างเยี่ยนอ๋องที่ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงจะผูกไก่ ในสายตาซิวหลัว เขาไม่ต่างจากมดตัวเล็กๆ ต่อให้เขาเข้ามาใกล้หรือปรากฏตัว ก็ไม่ทำให้ซิวหลัวทั้งสามโจมตีเขา ดังนั้นเขายังนับว่าปลอดภัย

เซียวเจิ้นถิงเช็ดเลือดที่มุมปาก และกล่าวอย่างดื้อรั้น “ข้าหรือจะเป็นอะไร? ท่านมาทำอะไรที่นี่? ยังไม่รีบไปอีก?”

ซิวหลัวบดขยี้เขา ยังง่ายดายกว่าบี้มดตัวหนึ่งอีกรู้หรือไม่?

เยี่ยนอ๋องยิ้มจางๆ “เจ้าไปเถอะ”

“ผู้ใดบอกว่าจะปล่อยให้เขาไป?” หนานกงเยี่ยนเดินเข้ามาอย่างเยือกเย็น “นัดหมายประลองใหญ่อีกสามวันไม่ทำตาม กลับมารนหาที่ตายก่อน ข้าก็จะเก็บชีวิตท่านแม่ทัพใหญ่เซียวไว้!”

ไม่แปลกใจที่นางจำเซียวเจิ้นถิงได้ อย่างไรเสียนางก็เคยเห็นภาพวาดและรู้เรื่องภายใน

เซียวเจิ้นถิงบังเยี่ยนอ๋องไว้ด้านหลังเขา

เยี่ยนอ๋องหัวเราะ “ไม่เป็นไร นางไม่ฆ่าข้าหรอก” ขณะที่พูดก็เดินออกจากด้านหลังไปทางหนานกงเยี่ยน “ปล่อยท่านแม่ทัพใหญ่เซียว”

“ไยข้าต้องปล่อย….”

“ข้าจะอยู่”

เยี่ยนอ๋องขัดคำพูดนาง

มือของหนานกงเยี่ยนกำแน่นในทันใด

นางมองเข้าไปในดวงตาของเขาชั่วขณะหนึ่ง หลังจากทำเรื่องโหดเหี้ยมป่าเถื่อนและไร้ความปรานีกับนางถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงยังสามารถใช้สายตาอ่อนโยนไร้พิษสงเช่นนั้นมองนาง?

เขาเห็นนางเป็นสิ่งใด?

เขาคิดว่านางยังสามารถให้เขาใช้ประโยชน์อย่างเชื่อฟังเช่นเมื่อก่อนหรือ?

หนานกงเยี่ยนกำมือแน่น เล็บแหลมค่อยๆ จิกลงบนฝ่ามือ

เยี่ยนอ๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสง่างามดุจหยกล้ำค่า “เยี่ยนอ๋องแห่งต้าโจว น้องชายที่ฮ่องเต้แห่งต้าโจวรักที่สุด บิดาของเยี่ยนจิ่วเฉา ครอบครัวฝั่งเขยของตี้จีองค์โต ไม่ว่ามองอย่างไรก็มีค่ามากกว่าแม่ทัพใหญ่ทหารม้าในใต้หล้า มิใช่หรือ?”

เซียวเจิ้นถิงโกรธยิ่ง “อ้าว! ท่านนี่มัน!”

หนานกงเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ท่านมารับต้าเป่า”