บทที่ 35.1

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 35.1 ครอบครัวห้าคน (1) บทที่ 35 ครอบครัวห้าคน (1) โดย Ink Stone_Romance ขนมเป็นสิ่งที่พอประทังความหิวได้บ้าง และยังต้องทานอาหารมื้อหลัก โชคดีที่มีแผงขายทังหยวน[1]อยู่ใกล้ๆ อันที่จริงอวี๋หวั่นหาใช่คนที่คลั่งไคล้ในของหวาน ทว่าเมื่อไม่กี่วันมานี้นางรู้สึกอยากกินอย่างบอกไม่ถูก

“เยี่ยนจิ่วเฉา เราไปกินทังหยวนกันไหม?” นางหันมองเยี่ยนจิ่วเฉา

เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยด้วยความรังเกียจ “สกปรกจะตาย! ไม่กิน!”

ทว่าอวี๋หวั่นกับเด็กจ้ำม่ำทั้งสามกลับกระโดดลงมาจากรถม้าเสียแล้ว

เยี่ยนจิ่วเฉา “…”

นางนิสัยเสียยิ่งนัก แม้แต่นายน้อยผู้นี้ก็ยังกล้าเมิน!

นายน้อยผู้หนึ่งที่ถูกเมินเฉย ลุกขึ้นก้าวลงจากรถม้าด้วยใบหน้าสีดำ

ถนนสายนี้เชื่อมกับถนนฉางอันที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวง ทว่าร้านค้ามีน้อยนัก จึงมีผู้คนมาเดินไม่มาก แผงขายทังหยวนตั้งอยู่ทางเข้าตรอกเล็กๆ ด้านขวาของถนน มีโต๊ะเล็กๆ สองตัวตั้งอยู่ริมถนน และอีกหนึ่งตัวตั้งอยู่ด้านในตรอก

โต๊ะริมถนนมีผู้คนนั่งอยู่แล้ว เมื่อพิจารณาแล้วว่านายน้อยผู้สูงศักดิ์คงไม่เต็มใจจะนั่งร่วมโต๊ะกับผู้อื่น อวี๋หวั่นจึงพาเด็กจ้ำม่ำทั้งสามเดินไปยังโต๊ะเล็กๆ ในตรอก

โต๊ะเล็กแล้ว ม้านั่งยิ่งเล็กกว่า นางกับเด็กจ้ำม่ำทั้งสามนั่งได้พอดี ทว่ามิใช่กับเยี่ยนจิ่วเฉาชายผู้มีรูปร่างสูงใหญ่

ท่าทางงอตัวของเขาช่างน่าตลกขบขันยิ่ง กระทั่งอวี๋หวั่นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าช่วงเวลาเช่นนี้ช่างแสนวิเศษและงดงาม

“คุณชาย ฮูหยิน พวกท่านต้องการทังหยวนหรือเกี๊ยวเจ้าคะ?” ภรรยาเถ้าแก่ร้านแผงลอยเดินมาถาม นางมิเคยเจอครอบครัวที่ดูสูงส่งเช่นนี้มาก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะมองพวกเขาอย่างไม่วางตา และลอบถอนหายใจ ช่างเป็นคู่ที่ดูเหมาะสมยิ่งนัก มิน่าเด็กๆ ที่ออกมาช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน

อวี๋หวั่นกำลังจะบอกว่า เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ทว่าเยี่ยนจิ่วเฉากลับรีบออกปากเบาๆ ว่า “ทังหยวน”

“คุณชายเลือกได้ถูกจริงๆ ทังหยวนของร้านเราอร่อยที่สุดแล้ว มีทั้งไส้งา ไส้ถั่วลิสง ไส้ถั่วแดง ไส้ลูกบัว และไส้โหงวยิ้ง[2] ท่านต้องการแบบใดเจ้าคะ?”

“อย่างละถ้วย”

“ถ้วยใหญ่หรือถ้วยเล็กเจ้าคะ?”

“ถ้วยใหญ่”

“เด็กๆ ถ้วยเล็กก็พอแล้วล่ะ”

“เช่นนั้นก็ได้”

“ท่านต้องการใส่เหล้าข้าวหรือไม่เจ้าคะ? หรือเอาซุปเปล่าๆ?”

“เหล้าข้าว”

สองคนเดินไปมา อวี๋หวั่นมิอาจเอ่ยอันใด กลิ่นหอมของแพนเค้กต้นหอมโชยมาจากฝั่งตรงข้ามในตรอกที่เยื้องไป อวี๋หวั่นจึงลุกขึ้นเพื่อไปซื้อแพนเค้กต้นหอม

แต่ก่อนมีอิ่งลิ่วกับอิ่งสือซันคอยทำให้ ทว่าวันนี้พวกเขาไม่อยู่

อวี๋หวั่นเดินมาถึงด้านหน้าแผงขายแพนเค้กต้นหอมเล็กๆ กิจการของร้านค่อนข้างดี พวกเขาใช้น้ำมันพืช จึงทำให้มีราคาสูงกว่าแพนเค้กต้นหอมจากร้านอื่นๆ ตกชิ้นละหกเหวิน ทว่าในเมืองราคาเพียงสองเหวินเท่านั้น

แพนเค้กต้นหอมมีขนาดใหญ่เพียงพอ อวี๋หวั่นกะปริมาณการรับประทานอาหารของคนห้าแล้วตัดสินใจซื้อมาสามชิ้น

อวี๋หวั่นหยิบแพนเค้กต้นหอมที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลแล้วเดินกลับไป ทว่าก้าวไปไม่ถึงสองก้าว ก็พบกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันมานาน

“คุณชายสวี่?” อวี๋หวั่นมองชายตรงหน้านางด้วยความตกตะลึง

เยี่ยนหวายจิ่งมองเห็นนางจากปลายอีกด้านหนึ่งของตรอก ในขณะที่รถม้ากำลังแล่นผ่าน เขาจึงรีบหยุดรถและเดินมายังฝั่งนี้ ทว่าอวี๋หวั่นหาได้รู้อันใดไม่ และยังคงคิดว่าเขามาที่นี่เพื่อซื้อแพนเค้กต้นหอมเช่นกัน

“ข้าซื้อชิ้นสุดท้ายของหม้อใบนี้มาแล้ว เกรงว่าคุณชายสวี่คงต้องรอสักประเดี๋ยวแล้ว” อวี๋หวั่นกล่าว

เยี่ยนหวายจิ่งจ้องมองนางด้วยสายตาอันลึกซึ้ง แม้จะเคยสงสัยว่านางเป็นผู้ที่ส่งเขาไปที่วัดในปีนั้น ทว่าหลังจากที่แน่ใจแล้ว ก็ยังคงรู้สึกตกตะลึงจนเอ่ยอันใดไม่ออก

“คุณชายสวี่? ท่านเป็นอันใดหรือ? ท่าน…มาที่นี่เพื่อตามหาข้าใช่หรือไม่?” อวี๋หวั่นรู้สึกว่าท่าทีของเขาดูผิดแผกไปเล็กน้อย

เยี่ยนหวายจิ่งคิดจะรั้งมิให้นางกลับไปและพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “เจ้าจำสิ่งใดมิได้เลย ใช่ไหม?”