บทที่ 352.2 ตกม้า? ต้าเป่ากลับมา (2)

อิ่งสือซันถามอย่างเศร้าสลด “คุณชาย ต้องการให้ข้าน้อยลงไปค้นหาหรือไม่?”

“ไม่ต้อง ขึ้นเขา” เยี่ยนจิ่วเฉากล่าวพลางมองไปที่ภูเขาด้านข้าง

อาเว่ยเคยบอกว่า ตราบใดที่หนอนกู่ยังมีชีวิตอยู่ก็หมายความว่าต้าเป่าไม่เป็นไร เมื่อต้าเป่าไม่เป็นไร เยี่ยนอ๋องก็ต้องไม่เป็นไรเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าที่นี่มีบางอย่างรบกวนการรับรู้ของหนอนกู่ จู่ๆ มันก็หยุดเคลื่อนไหวกะทันหัน

นัยน์ตาของเยี่ยนจิ่วเฉากระตุก “ระวังกันหน่อย ใกล้ๆ นี้มีปรมาจารย์พิษอยู่”

“ขอรับคุณชาย” อิ่งลิ่วตอบ พลันเพิ่มการคุ้มกันรอบด้านกับอิ่งสือซัน

เนินเขาสูงชัน รถม้าไม่สามารถขึ้นไปได้ พวกเขาทั้งสามต้องเดินเท้าขึ้นไป อิ่งสือซันเปิดทางอยู่ด้านหน้าและใช้ดาบกำจัดหนามที่ขวางทางออกไป

“คุณชายระวัง!” อิ่งลิ่วจับเยี่ยนจิ่วเฉาไว้ แสดงให้เห็นว่ามีหินก้อนใหญ่อยู่ตรงหน้าเขา

หินก้อนใหญ่เพียงนี้ คุณชายไม่เห็นหรือ? จะสะดุดอยู่แล้ว!

อิ่งสือซันมองก้อนหินแวววาว จากนั้นก็มองคุณชายของเขา ดวงตาพลันสั่นไหว “คุณชาย ข้าจะแบกท่าน”

เยี่ยนจิ่วเฉากล่าวอย่างเฉยเมย “ไม่ต้อง รีบขึ้นเขา”

อิ่งสือซันมองไปที่คุณชายอย่างลึกซึ้ง และบอกกับอิ่งลิ่วว่า “พยุงคุณชายให้ดี”

“เข้าใจแล้ว” อิ่งลิ่วกล่าว

ก่อนหน้านี้มีหนอนกู่นำทาง การค้นหาจึงนับว่าค่อนข้างราบรื่น ทว่ายามนี้หนอนกู่ไม่สามารถขยับได้แล้ว ทำให้พวกเขากระโดดไปรอบๆ ราวกับแมลงวันไร้หัว การค้นหาคนสองคนในเทือกเขาขนาดใหญ่ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร

อิ่งสือซันหลับตา พยายามกระตุ้นพลังภายในของเขาและสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวรอบตัว อย่างไรก็ตามในป่านี้มีนกและสัตว์ร้ายมากมาย เสียงร้องไม่มีที่สิ้นสุด ต่อให้มีการเคลื่อนไหวใดๆ ก็จะถูกกลบไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้หยา ดูสิ!” อิ่งลิ่วชี้ไปที่พื้นหญ้า

บนพื้นหญ้ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่

มันคือก้อนเหม็นของต้าเป่า

พวกเขาควบคุมฟ้าควบคุมดินได้ แต่มีหรือจะสามารถควบคุมคนถ่ายหนักผายลมได้?

ต้าเป่ากินมากเกินไป เขาปล่อยก้อนเหม็นหลายครั้งมาตลอดทาง

อิ่งลิ่วกระโดดขึ้นอย่างมีความสุข “ที่นี่ก็มี! ที่นี่ ที่นี่!”

ทั้งสามคนเดินไปตามก้อนเหม็นของต้าเป่าสักพัก โดยคิดว่าคราวนี้พวกเขาจะได้พบกับต้าเป่า แต่พวกเขากลับต้องตกใจกับฉากตรงหน้า

พวกเขามาถึงขอบภูเขา ฝั่งตรงข้ามเป็นภูเขาอีกลูก แต่สะพานแขวนที่ทอดไปสู่ภูเขาลูกนั้น…ถูกคนตัดขาด

ณ กระท่อมเล็กกลางภูเขา เยี่ยนอ๋องนั่งอยู่บนเก้าอี้นวม ต้าเป่าก็นั่งข้างๆ เขาอย่างเชื่อฟัง

ตรงข้ามเขา มีปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งที่ไม่ได้พบกันนานนั่งอยู่

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทั้งเยี่ยนอ๋องและหนานกงเยี่ยนได้ใช้ทักษะการแสดงที่เรียนรู้มาชั่วชีวิตของตนเอง หนานกงเยี่ยนตัดใจจากเยี่ยนอ๋องไปนานแล้ว แต่ทันทีที่เยี่ยนอ๋องปรากฏตัว นางก็ยังแสร้งทำเป็นว่าทนไม่ได้ที่จะทำร้ายเยี่ยนอ๋อง จึงไม่ลังเลที่จะปล่อยเซียวเจิ้นถิงไป เพื่อทำให้เยี่ยนอ๋องเชื่อว่านางยังมีความรู้สึกต่อเขาอยู่

ตราบใดที่เยี่ยนอ๋องเชื่อว่าหนานกงเยี่ยนไม่อาจทนทำร้ายเขาได้ เขาก็จะไม่หวาดระแวงนาง น่าเสียดาย คุณธรรมสูงหนึ่งฉื่อ ปีศาจสูงสิบฉื่อ เยี่ยนอ๋องมองความคิดของหนานกงเยี่ยนออกทะลุปรุโปร่ง

เยี่ยนอ๋องรู้ว่าหนานกงเยี่ยนจะฆ่าต้าเป่าและตัวเขา ดังนั้นก่อนที่จะมุ่งหน้าไปที่ป่าไผ่ เขาจึงเขียนจดหมายก่อนและให้คนไปส่งให้ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่ง

ในจดหมายบอกปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งว่า ตนรู้จักคนที่สังหารศิษย์ของเขา ตราบใดที่เขาเต็มใจช่วยเหลือตนให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของหนานกงเยี่ยน ตนก็จะบอกความจริงกับเขา

แน่นอนว่าปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งไม่มีทางปล่อยเยี่ยนอ๋องไป แต่เหตุใดไม่รับรู้ความจริงก่อนจากนั้นค่อยจัดการกับเยี่ยนอ๋องละ?

ในฐานะคนสนิทของหนานกงเยี่ยน ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งจะซื้อองครักษ์สักสองสามคนจะมีสิ่งใดยากเย็น?

รถม้าถูกผลักตกหน้าผาไม่เป็นเท็จ แต่กลับยังเก็บเยี่ยนอ๋องและต้าเป่าไว้

หากจะพูดเยี่ยนอ๋องก็เป็นคนหนึ่งที่ฉลาดแกมโกง แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทิ้งคำใบ้ใดระหว่างทาง แต่เขาก็ให้เด็กคนนั้นสร้างร่องรอยไว้มากมาย คิดว่าเขาโง่เขลา ไม่เห็นกลยุทธ์ของเยี่ยนอ๋องหรือ?

เยี่ยนอ๋องคงไม่รู้ว่าตนเองได้สร้างแผนรับมือไปนานแล้วกระมัง?

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งคว้าภาคภูมิใจจากก้นบึ้งของหัวใจ เขามองเยี่ยนอ๋องด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “เอาละ เจ้ากับเด็กน้อยคนนี้ ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งได้ช่วยเหลือออกมาแล้ว เจ้าบอกตัวฆาตกรที่สังการเฟ่ยหลัวมาได้แล้ว”

เยี่ยนอ๋องเงียบ

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งกล่าว “อย่าทำให้เปล่าประโยชน์ บุตรชายของเจ้าถูกข้าล่อไปแล้ว เขาไม่มีทางหาที่นี่พบ หากเจ้าไม่พูดอะไร ข้าจะฆ่าหลานชายอันเป็นที่รักของเจ้าก่อน”

ต้าเป่าจ้องปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งอย่างถมึงทึง

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งถูกดวงตาของเด็กทำให้ใจเต้นระส่ำ แต่เด็กอายุสามขวบ จะมีดวงตาที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?

สุดท้ายก็เป็นเด็ก ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งยังไม่เห็นเขาในสายตา ปรมาจารย์พิษอาวุโสเจ็ดจั้งอะไร ก็แค่บังเอิญเท่านั้น! เขาไม่เชื่อว่าเจ้าหนูตัวเล็กผู้นี้จะมีความสามารถจริงๆ!

ต้าเป่าเท้าเอวจ้องมองเขา!

เยี่ยนอ๋องลูบหัวต้าเป่าและพูดกับปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งว่า “ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่ง ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมามีหลายสิ่งเกิดขึ้นในเมืองหลวง ศิษย์ของเจ้าตายได้อย่างไร เจ้าไม่สงสัยแม้แต่น้อยจริงๆ หรือ?”

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

เยี่ยนอ๋องยิ้มอย่างเฉยเมย “เจ้าต้องลองคิดดู ยามนั้นที่ศิษย์เจ้ามาที่เมืองหลวง อาจพบใครบางคนก็เดาได้แล้ว”

เฟ่ยหลัวมาที่เมืองหลวงในยามนั้น เขาได้รับคำสั่งให้ปราบคางคกหิมะ เขาพาเฟ่ยหลัวเข้ามาในจวนประมุขหญิง ด้วยความหวังว่าศิษย์ผู้นี้จะช่วยเขาได้อีกแรง นิสัยของเฟ่ยหลัวไม่เป็นที่พอใจนัก แต่ศาสตร์กู่ของเขากลับโดดเด่นที่สุดในบรรดาลูกศิษย์ทั้งหลาย

สุดท้ายเฟ่ยหลัวก็ตาย คางคกหิมะก็ถูกองค์หญิงหวั่นและพรรคพวกยึดไปเป็นของตน

ช้าก่อน องค์หญิงหวั่น?

นางกับเยี่ยนจิ่วเฉาก็เข้าไปในจวนเห้อเหลียนในเดือนนั้นไม่ใช่หรือ?

“เป็นพวกเจ้า!” ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งยืนขึ้น “พวกเจ้าฆ่าเฟ่ยหลัว!”

“ใช่ พวกเราเอง” เยี่ยนอ๋องไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ แต่เยี่ยนอ๋องไม่ได้พาตัวเองออกไป เพราะเขาไม่รู้เรื่องราว หากเขารู้ เขาก็จะไม่มีวันทิ้งชีวิตเฟ่ยหลัว

นั่นคือศิษย์ที่ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งรักที่สุด!

ที่แท้ก็ถูกพวกเขาฆ่าตายเช่นนี้!

ราชินีสัตว์พิษของเขาโดนองค์หญิงหวั่นทำลายจนเสียแผน ความโดดเด่นของการเป็นปรมาจารย์พิษอาวุโสเจ็ดจั้งก็ถูกพวกเด็กชายตัวเล็กช่วงชิงไป เจ้าพวกนี้…เจ้าพวกนี้มาเพื่อเอาชนะเขา!

เขาไม่อาจอยู่ร่วมโลกกับคนพวกนี้อีก!

ปรมาจารย์พิษอาวุโสเมิ่งสะบัดหลังมือ สังเวยหนอนกู่แก่ทั้งสอง มันคือราชันพันสัตว์พิษที่มีพิษร้ายแรงที่สุด ถูกกัดเพียงครั้งเดียว สามารถทำให้หัวใจเป็นอัมพาต เลือดไหลออกเจ็ดทวารและตายในที่สุด

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ราชันพันสัตว์พิษกระโดดไปถึงตัวของพวกเขาทั้งสอง แต่กลับหันหัวกลับมากระโดดกัดคอของเขา!

เหตุใดเป็นเช่นนี้?