บทที่ 357 ซิวหลัวดุนะ

เรือนชีสยาย่วน ชิงเหยียนกับเยว่โกวได้เก็บข้าวของทั้งหมดแล้ว ห่อสัมภาระของอาม่าก็มัดไว้ดีแล้ว

ชิงเหยียนมองออกไปดูด้านนอกเป็นครั้งคราว

อิ่งลิ่วเฝ้าประตูอย่างแน่นหนา เบิกตากว้างจ้องมองเขา

“ข้าไม่ออกไปไหนหรอก!” ชิงเหยียนพูด “ต่อให้ออกไปก็ไม่หนี”

อิ่งลิ่วโค้งมุมปาก “แล้วใครจะรู้?”

ชิงเหยียนจ้องมองเขา เด็กโง่ ด้วยกำลังวรยุทธ์เท่านี้ของเจ้าคิดว่าจะหยุดพวกเราสามคนได้หรือ?

เมื่อนึกบางอย่างได้ ชิงเหยียนก็กล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องไปเก็บของหรือ?”

อิ่งลิ่วสอดเก็บมือและกล่าวอย่างได้ใจ “อิ่งสือซันจะช่วยข้าเก็บ เขาเก็บไวกว่าข้าและดีกว่าข้า”

เขามักลืมนั่นลืมนี่เวลาเก็บสัมภาระ อิ่งสือซันไม่มีปัญหานี้ เขาพิถีพิถันพอๆ กับคุณชาย สิ่งที่ควรนำมาก็ไม่น้อย สิ่งที่ไม่ควรนำมาก็ไม่มาก ทั้งสะอาดทั้งเรียบร้อย

ชิงเหยียนกล่าวอย่างขบขัน “ต่อไปอิ่งสือซันแต่งงานแล้ว ดูซิว่าผู้ใดจะเก็บของให้เจ้า?”

อิ่งลิ่วขมวดคิ้ว “ไยเขาต้องแต่งงานเล่า? ข้ายังไม่ได้แต่งเลย!”

ทันทีที่อิ่งสือซันเดินไปที่ประตู ก็ได้ยินวาจาค่อนแคะของอิ่งลิ่ว ขาที่ก้าวพลันหยุดชะงักสำลักพรวดออกมา

“เจ้ามาแล้วหรือ?” ชิงเหยียนพบกับเขา

อิ่งสือซันกล่าวว่า “คุณชายให้ข้ามาถามพวกเจ้าว่าเก็บของเป็นอย่างไรบ้าง”

“เก็บน่ะเก็บแล้ว…” ชิงเหยียนพูดอย่างลังเลและมองออกไปอีกครั้ง

“เช่นนั้นแล้วอย่างไร?” อิ่งสือซันรับรู้ว่ามีคำพูดบางอย่างในคำพูดของเขา

ชิงเหยียนขมวดคิ้วและกล่าวว่า “เจียงไห่ไม่ได้กลับมา”

อิ่งลิ่วถาม “เขาคงไม่ได้ถูกจับไปหรอกกระมัง?”

ชิงเหยียนส่ายหัว “ไม่รู้ สองสามวันนี้หลบๆ ซ่อนๆ ราวกับว่ามีเรื่องในใจ ข้าว่าเขาไม่น่าจะออกไปกับอาหวั่น หรือจะพบกันกลางทาง ก็ไม่อาจรู้ได้”

อิ่งสือซันกล่าวว่า “ไม่มีเวลารอเขาแล้ว ทิ้งจดหมายไว้ให้เขาเถิด”

“ก็ได้” ชิงเหยียนหันกลับมาและหยิบพู่กันเขียนจดหมายทิ้งไว้ในห้องของเจียงไห่

จดหมายอีกสองฉบับถูกส่งไปยังบ้านในถนนซื่อสุ่ย

จากนั้นคนทั้งกลุ่มก็เตรียมตัวขึ้นรถม้า ออกจากจวนเห้อเหลียนอย่างเงียบๆ

เยี่ยนจิ่วเฉาอยู่กับอิ่งลิ่วและอิ่งสือซัน

อาม่ากับชุยเฒ่าอยู่คันเดียวกัน มีเยว่โกวกับชิงเหยียนผลัดกันขับ

นอกจากนี้ยังมีรถม้าอีกคันหนึ่งที่ใช้ขนสัมภาระโดยมีอาเว่ยเป็นคนขับ

“หือ? อาเว่ยละ?” ชิงเหยียนถาม

ทั้งสามคนมองไปรอบๆ เมื่อครู่มั่วแต่สนใจเรื่องออกเดินทาง จนลืมไปว่าอาเว่ยไม่ได้ตามมา เด็กคนนั้นไม่ค่อยพูด ทั้งยังลึกลับซับซ้อน เขาหายไปก็ไม่มีใครสังเกต

ขณะที่เยว่โกวกำลังจะออกตามหาเขา อาเว่ยก็มาพร้อมกับถุงสัมภาระ

มุมปากทุกคนกระตุก มิใช่แค่กลับเผ่าหรอกหรือ? กระเป๋ามากมายถึงเพียงนี้ เกินจริงไปหน่อยหรือไม่? ทั้งยังมีไม้หาบหาม น้ำหนักมาก หากไม่รู้คงคิดว่าเจ้าใส่เด็กมาสองสามคน!

อาเว่ยวางไม้หาบบนรถม้า

“ให้ข้าขับเถอะ” ชิงเหยียนเดินเข้ามา อาเว่ยเด็กที่สุดในกลุ่ม ในวันธรรมดามักเอาแต่ใช้งานเขา ทว่าในโมงยามสำคัญเช่นนี้กลับรู้จักรักใคร่ห่วงใยเขา

ไหนเลยจะรู้ว่าอาเว่ยหย่อนก้นนั่งบนเบาะรถม้า กระชับบังเหียนและกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “ไม่ต้องหรอก ข้าขับเอง!”

“เอ้อ เจ้าเด็กนี่ ไม่รับน้ำใจก็ช่างเถอะ” ชิงเหยียนโบกมือ เดินกลับไปที่รถม้าของตน พิงกำแพงรถหลับไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

ล้อรถเริ่มออกหมุน ออกจากซอยที่เงียบสงบไปยังถนนใหญ่ที่ผู้คนพลุกพล่าน ไม่นานก็ละทิ้งความวุ่นวายไว้ด้านหลัง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าสิ่งใดกำลังรอพวกเขาอยู่ แต่พวกเขาไม่เคยคิดที่จะถอย

ปลายปีของหนานจ้าวไม่มีหิมะตก แต่ลมหนาวที่พัดมาตลอดทั้งคืนยังคงทำผู้คนหนาวสั่น

“คุณชาย” อิ่งสือซันมองเยี่ยนจิ่วเฉาที่ทนหนาวไม่ยอมปิดม่าน

เยี่ยนจิ่วเฉามองดูแสงไฟของบ้านเรือนในยามค่ำคืนพลางเอ่ยเบาๆ “ไม่รู้ว่าต่อไปจะยังมองเห็นอยู่หรือไม่”

หากมองเห็นอยู่ รอพบตัวพระชายาซื่อจื่อแล้ว พวกเราค่อยไปหายาถอนพิษกัน

…

แต่ว่ากันว่าหลังจากอวี๋หวั่นและซิวหลัวถูกบุรุษชุดดำจับตัวไป ก็ขึ้นรถม้าออกจากเมืองหลวงทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหลบหนี ซิวหลัวถูกใส่โซ่ตรวนมือที่ใช้ยับยั้งกำลังภายใน ยังมีบุรุษชุดดำและทูตแห่งความมืดที่มีวิทยายุทธ์สูงส่งสี่คนคอยจับตาดูตลอดทาง

แม้ว่าจะอยู่ด้วยกันมาหลายวัน แต่คนพวกนี้ก็ไม่ได้เสวนากับอวี๋หวั่นมากนัก อวี๋หวั่นไม่รู้จักชื่อของพวกเขา ทราบเพียงว่าพวกเขาไปทางทิศตะวันตก และได้ออกจากชายแดนหนานจ้าวเมื่อสามวันก่อน

หลังออกจากหนานจ้าว พวกเขาก็เดินทางต่อไปทางทิศตะวันตก

อวี๋หวั่นเปิดม่านมองออกไปด้านนอก นี่กำลังเดินทางสู่ตะวันตกไปอัญเชิญพระคัมภีร์หรือเปล่า?

ซิวหลัวเตะเท้าด้วยความเบื่อหน่าย เล่นกับโซ่ตรวนบนเท้า

เป้าหมายของบุรุษชุดดำคือ ‘ตี้จีองค์โต’ เรื่องจับซิวหลัวที่หลบหนีไปกลับมาได้ บุรุษชุดดำไม่สนใจ แต่ไม่ว่าบุรุษชุดดำจะทิ้งซิวหลัวอย่างไร ซิวหลัวก็สามารถตามทันได้ในไม่ช้า

แม้ว่าพวกเขาจะจัดการกับซิวหลัวได้ แต่ฆ่าเขาไม่ตาย

ภายใต้ความสิ้นหวังไร้ทางเลือก บุรุษชุดดำทำได้เพียงยอมรับความจริงว่าต้องพาเขากลับเผ่าปีศาจไปด้วย

ป๊อกๆๆ!