บทที่ 362.2 ยอดฝีมือแห่งเผ่าปีศาจ (2)

ผู้ที่มีความอำนาจและทรัพย์สินมากพอล้วนแต่จ้างหน่วยกล้าตาย มีเพียงผู้ที่ไม่สามารถจ้างหน่วยกล้าตายได้เท่านั้นที่จะใช้ครึ่งหน่วยกล้าตาย เดิมทีมองจากท่าทางของพวกเขาแล้ว ทั้งสองยังลังเลอยู่เล็กน้อย แต่บัดนี้เห็นทีจะไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

บุรุษฉกรรจ์หนึ่งในนั้นพูดต่อว่า “ดูจากอาหารการกินกับเสื้อผ้าอาภรณ์ของพวกเขาล้วนเป็นของชั้นดี พวกเราเจอเหยื่อตัวใหญ่แล้วละ! รีบไปแจ้งพวกพี่น้องเร็ว จะได้จัดการพวกเขา!”

ทั้งสองพูดอย่างไรทำอย่างนั้น บุรุษฉกรรจ์อีกคนหนึ่งจึงไปเรียกพรรคพวกมาทันใด

พวกเขาเป็นกลุ่มโจรลักม้าที่ใหญ่และร้ายกาจที่สุดในทะเลทรายแห่งนี้ พวกเขาทั้งแข็งแกร่งและไร้พ่าย พวกเขาคือตำนานแห่งผืนทะเลทราย!

ทว่า ‘ตำนาน’ อย่างพวกเขา ยามเผชิญหน้ากับอิ่งสือซันและอาเว่ย ก็กลายเป็นเพียง ‘เรื่องตลก’ เท่านั้น

โจรลักม้าสามสิบกว่าคนล้มลงเป็นระนาว เจ้าครึ่งหน่วยกล้าตายที่ถูกพวกเขาดูแคลน กลับกลายเป็นผู้ที่โหดเหี้ยมที่สุด โจรลักม้าบางคนยังไม่ทันได้ลืมตามองก็ถูกอิ่งสือซันเด็ดศีรษะไปเสียแล้ว

“เร็ว! ร…รรร…รีบแจ้งหัวหน้าใหญ่! ”

บุรุษฉกรรจ์ซึ่งก่อนหน้านี้ลอบสอดแนมตกใจกลัวจนพูดไม่ออก

อีกคนหนึ่งบีบกระบอกไม้ไผ่ ลูกไฟลูกหนึ่งพุ่งขึ้นไปยังกลุ่มเมฆ ส่องแสงสว่างวาบไปทั่วท้องนภายามราตรี

“ผู้ใดกัน? มาทำร้ายลูกน้องของข้า! วอนตายซะแล้ว!”

เสียงร้องคำรามดังกัมปนาทจากเส้นขอบฟ้า ทรงพลังเสียจนชิงเหยียนกระอักเลือดสดออกมา

เป็นวรยุทธ์ที่น่ากลัวยิ่งนัก!

คนผู้นี้คือ…

ในความมืดมิด คนผู้นั้นว่องไวเสียจนมองเห็นเพียงเงาเลือนราง โจรลักม้าทั้งสามได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของอิ่งสือซัน

ทว่าพวกเขายังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง เงานั้นก็พุ่งหมัดตรงไปยังกระโจมซึ่งดูหรูหราที่สุดตรงนั้น!

นั่นเป็นกระโจมของเยี่ยนจิ่วเฉา!

เยี่ยนจิ่วเฉาไร้วรยุทธ์ หากถูกฝ่ามือของเขาเข้าไป ย่อมต้องตายสถานเดียว!

ภายในชั่วพริบตาเดียว อิ่งสือซันและอาเว่ยก็ปราดเข้ามาด้านหน้ากระโจม ใช้แรงทั้งหมดที่มีรับฝ่ามือนั้นไว้

แต่ต่อให้ใช้สองแรงรับ ก็ยังไม่อาจทำอะไรเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้นต้องจำใจถอยหลังอีกหลายก้าวจนเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้า!

“หึ รับฝ่ามือของข้าได้ ดูแล้วคงไม่ธรรมดา เช่นนั้นก็ดี รับไปอีกฝ่ามือก็แล้วกัน!” บุรุษชุดสีเทาเอ่ยขึ้น พร้อมกับฟาดฝ่ามือออกไปยังอิ่งสือซันและอาเว่ยอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาใส่วรยุทธ์ลงไปเพิ่มอีกสองส่วน

ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรก็รับไม่ไหว

อิ่งสือซันตะโกนว่า “พาคุณชายหนีไป!”

ชิงเหยียนพุ่งเข้าไปในกระโจม หมายจะพาเยี่ยนจิ่วเฉาออกมา

ทันใดนั้นเอง บุรุษชุดสีเทาก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นชิงเหยียน

“อาโต้ว!!!”

เสียงของอาม่าดังขึ้นจากกระโจมหลังหนึ่ง

บุรุษชุดสีเทาชะงัก จากนั้นจึงสะบัดแขนเสื้อ หยุดการโจมตีชิงเหยียน

ชิงเหยียนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขามองไปยังผู้เฒ่าซึ่งปรากฏตัวขึ้น “อาม่า เหตุใดท่านถึงออกมา”

ผู้เฒ่ากลับมิได้สนใจความเป็นห่วงเป็นใยของชิงเหยียน แต่กลับเดินตรงไปยังบุรุษชุดสีเทา

ชิงเหยียนหน้าถอดสี “อาม่า! ระวัง!”

บุรุษชุดสีเทายกมือขึ้น ความตกใจปรากฏบนใบหน้าอันแข็งกร้าวของเขา จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงกับพื้น “ท่านนักบวช!”

อิ่งสือซันตะลึงงัน

อิ่งลิ่วและเยว่โกวก็ตะลึงงันเช่นกัน

อิ่งสือซันยังคงมองเขาอย่างระแวดระวัง เตรียมพร้อมพาคุณชายหนีทันทีที่คนผู้นี้เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา

ผู้เฒ่าพยุงเขาขึ้นมา “อาโต้ว เป็นเจ้าจริงหรือ?”

บุรุษชุดสีเทาซึ่งถูกเรียกว่าอาโต้วน้ำตาไหลอาบแก้ม “ท่านนักบวช! ข้าเอง!”

ไม่มีผู้ใดเรียกเขาว่าอาโต้วมานานเหลือเกิน จนเขาคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีวันได้ยินอีกแล้ว

“เจ้าดูแก่ลง…” อาม่าสะอึกสะอื้น

“ท่านก็ดูแก่ลง…” บุรุษชุดสีเทาก็สะอึกสะอื้น

อาม่า “…”

อยู่ๆ ก็ชักไม่อยากรู้จักเจ้านี่เสียแล้ว