บทที่ 37 ความลับของเหยียนหรูอวี้

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 37 ความลับของเหยียนหรูอวี้ บทที่ 37 ความลับของเหยียนหรูอวี้ โดย Ink Stone_Romance “เคยตั้งครรภ์แล้ว”

ฮุยมามากล่าว

สีหน้าของสวี่เสียนเฟยและเยี่ยนไหวจิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

คิ้วของสวี่เสียนเฟยขมวดเล็กน้อย “เจ้าแน่ใจหรือว่าดูไม่ผิด?”

ฮุยมามาเอ่ยอย่างมั่นใจ “หม่อมฉันกล้าใช้ชีวิตเป็นประกัน โดยทั่วไปหญิงที่คลอดบุตรแล้ว มักมีรูปร่างลักษณะที่แตกต่าง มีน้อยนักที่จะฟื้นตัวกลับมาเหมือนหญิงสาวอีกครั้ง อาจจะตบตาผู้อื่นได้ แต่มิอาจหลอกหม่อมฉันได้ สายตาของหม่อมฉัน ไม่เคยตัดสินเรื่องสตรีผิดพลาดมาก่อน!”

หากเป็นคนอื่นสวี่เสียนเฟยอาจไม่เชื่อ หากแต่เป็นฮุยมามา ผู้ซึ่งอยู่ในเงื้อมมือของฮองเฮาที่ทำสิ่งต้องห้าม แต่กลับยังมีชีวิตรอดออกจากวังได้ แม้กระทั่งฮองเฮาเองก็ยังลังเลที่จะฆ่านาง ความสามารถของนางเป็นที่ประจักษ์ชัดยิ่ง

“องค์ชาย…” สวี่เสียนเฟยมองเยี่ยนไหวจิ่งที่อยู่ด้านข้าง

คิ้วของเยี่ยนไหวจิ่งขมวดเป็นริ้ว “เป็นเช่นนี้ไปได้เยี่ยงไรกัน? ข้าได้ยินที่เหยียนเซี่ยพูดอย่างชัดเจน เขาบอกว่านางไม่อาจให้กำเนิดบุตรได้”

สวี่เสียนเฟยเอ่ย “โหวน้อยของสกุลเหยียนก็มิได้เอ่ยชื่อแซ่ชัดเจน อาจไม่ใช่เหยียนหรูอวี้ก็เป็นได้”

“จริงหรือ?” เยี่ยนไหวจิ่งครุ่นคิด

สวี่เสียนเฟยมองหญิงที่อยู่ท่ามกลางดอกไม้พลางทอดถอนใจ “ข้าคิดว่าจะสามารถจัดการสตรีผู้นี้ได้ แต่สุดท้ายก็ดีใจเสียเปล่า”

สวี่เสียนเฟยทำการใดมิเคยมีช่องโหว่

งานเลี้ยงชมดอกไม้ในครานี้ สตรีสูงศักดิ์มากกว่าครึ่งในเมืองหลวงถูกเชิญมาที่นี่ บิดาของเหยียนหรูอวี้เป็นวีรบุรุษผู้ซึ่งเอาชนะซยงหนูได้ ดังนั้นเหยียนหรูอวี้ที่ถูกเชิญมาจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล และไม่มีผู้ใดสงสัยว่าสวี่เสียนเฟยจะมีจุดประสงค์อื่นกับนาง ส่วนการปรากฏตัวของเยี่ยนไหวจิ่งก็ทำให้ดูแยบคายยิ่งขึ้น การไว้ทุกข์สามปีให้แก่ไทเฮาได้ครบกำหนดแล้ว เขาก็สมควรที่ต้องหาพระชายาที่เหมาะสมให้กับตนเอง

ในระหว่างนั้น สวี่เสียนเฟยจูงบุตรชายไปที่อุทยานหลวง เพื่อทักทายสตรีชั้นสูงทั้งหลายและมอบของขวัญ จากนั้นนางก็พาบุตรชายเดินจากไป ภายใต้เสียงคุกเข่าคำนับของบรรดาสตรีชั้นสูง

สตรีผู้สูงศักดิ์ต่างมาตรว่า ผู้ใดจะได้อยู่ในสายตาของสวี่เสียนเฟยและองค์ชายรอง ดูจากการมอบของขวัญ บุตรีของอัครเสนาบดีได้รับมากที่สุด ตามด้วยบุตรีของข้าราชการในสังกัดของเสนาบดีฝ่ายในของราชสำนักและสกุลไท่เว่ย ดูเหมือนว่าในบรรดาบุตรีทั้งสาม จะมีอย่างน้อยคนหนึ่งที่ต้องอภิเษกเข้าจวนขององค์ชายรอง

เหยียนหรูอวี้มิได้สนใจการอภิเษกขององค์ชายรองแม้แต่น้อย หลังจากสวี่เสียนเฟยและองค์ชายรองจากไป นางก็นำหน้ากลับจวนเช่นกัน

ณ จวนสกุลเหยียน เหยียนเซี่ยทำให้ฮูหยินเหยียนต้องลุกออกจากผ้าห่มแต่เช้าตรู่ เรื่องที่เขาแอบหนีออกจากจวนถูกเหยียนหรูอวี้จับได้เสียแล้ว เหยียนหรูอวี้จึงให้ฮูหยินเหยียนจับตาดูเขาอยู่ไม่ห่าง มิปล่อยให้ออกไปสร้างความเดือดร้อนได้อีก

เหยียนเซี่ยถูกฮูหยินเหยียนกักตัวไว้ในห้องตำรา พลิกอ่านบทประพันธ์ที่ท่านอาจารย์ทิ้งเอาไว้อย่างเฉื่อยชา

“ท่านแม่ ข้าอ่านมานานแล้ว ขอข้าพักสักหน่อยได้หรือไม่?” เหยียนเซี่ยเอ่ยถามอย่างขมขื่น

ฮูหยินเหยียนถมึงตาใส่เขา “เพียงครึ่งชั่วยามยังไม่ถึง เหตุใดแม้แต่บุตรอนุของพ่อเจ้า เจ้าก็ยังเทียบไม่ได้!”

เหยียนฉงหมิงมีบุตรสามคน บุตรคนโตและคนรองคลานออกจากท้องของฮูหยินเหยียน ทว่าบุตรคนที่สามกลับเกิดจากอนุภรรยาผู้ต่ำต้อย เด็กนั่นมิได้มีอนาคตอันสดใสแต่อย่างไร แต่ก็นับว่าดีกว่าพี่ชายทั้งสอง

“ข้าเป็นเช่นเขาได้หรือ?” เหยียนเซี่ยวางบทประพันธ์ในมือ และโน้มตัวไปกอดแขนของฮูหยินเหยียน “ข้าเป็นบุตรแท้ๆ ของท่านแม่ และท่านแม่ก็รักข้า!”

“เจ้าเนี่ย!” ฮูหยินเหยียนถูกวาจาเยินยอของบุตรชาย หลอกล่อจนจิตใจอ่อนระทวย “เอาละ ให้เจ้าพักสักประเดี๋ยวก็ใช้ได้แล้วกระมัง?”

เหยียนเซี่ยเอ่ยอย่างดีใจ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านแม่ดีที่สุด! ดีกว่านางผู้หญิงนั่นมากนัก!”

“ไฉนเรียกน้องสาวเจ้าเช่นนั้น?” ฮูหยินเหยียนสีหน้าบึ้งตึง

เหยียนเซี่ยกระอัก เขาเกือบลืมไปว่า ตนมิใช่บุตรที่ท่านแม่รักที่สุดอีกต่อไป หัวใจของเขารับรู้ได้ ยิ่งรู้สึกอิจฉาริษยาน้องสาวของตน

ทันใดนั้น เขาก็กลอกดวงตาไปมา พลางเอ่ยด้วยเสียงเบา “ท่านแม่ ท่านจำได้หรือไม่ว่า ตอนนั้นผู้มีวิชามาที่บ้านของเรา แล้วบอกว่าชีวิตนี้นางไม่อาจมีลูกได้?”

เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่เหยียนหรูอวี้เกิดได้ไม่นาน ยามนั้นมีเพียงฮูหยินเหยียนและเหยียนฉงหมิงที่อยู่ในห้อง เหยียนเซี่ยอายุเพียงห้าปี ยังมิรู้ประสา ฮูหยินเหยียนจึงมิได้พาเขาออกไป นางไม่คาดคิดว่าบุตรชายของนางที่ยังพูดไม่ได้จะสามารถจดจำคำพูดเหล่านี้ ทว่ากับหนังสือขงจื๊อ ทำเยี่ยงไรก็หาจดจำได้ไม่!

ฮูหยินเหยียนจ้องมองบุตรชายด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “พูดเรื่องไร้สาระอันใดกัน? เอาจริงเอาจังกับคำพูดของนัก…ได้รึ? เป็นเพียงการหลอกลวงเท่านั้นแล! ยามนี้น้องสาวเจ้ามิใช่มีบุตรแล้วรึ?”

และยังมีถึงสามคน!

เจ้าตัวเล็กที่น่ารักปานนั้น เพียงแค่คิดฮูหยินเหยียนก็รู้สึกว่าหัวใจของนางแทบจะละลาย

เหยียนเซี่ยมุ่ยปาก “ผีเท่านั้นที่จะทราบว่านางให้กำเนิดเองหรือไม่…”

“เจ้า!” ฮูหยินเหยียนชูกำปั้นขึ้นหมายจะตีเขา!

บังเอิญสาวใช้นำตะกร้าผลไม้เข้ามา “ฮูหยิน ข้าเก็บผลไม้ที่ท่านต้องการมาเรียบร้อยแล้ว”