บทที่ 373.1 พี่จิ่วปะทะราชาเผ่าปีศาจ (1)

ขณะที่ชิงเหยียนกำลังสงสัยว่าคนผู้ที่มาถึงคือใคร เหตุใดต้องทำลับๆ ล่อๆ เงานั้นก็เข้ามาประชิดรถคุมขังนักโทษแล้ว

เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน ชิงเหยียนก็ตื่นตะลึงทันใด

อาโต้ว?!

เจ้าไม่ได้ตกลงมาจากหน้าผาหรอกหรือ?

ละ…แล้วก็ไม่น่าจะรอดด้วย?

ใบหน้าบวมเป่งเป็นหัวหมูของอาโต้วบวมน้อยลงแล้ว ตอนนี้มีเพียงรอยเขียวช้ำ ชิงเหยียนจ้องมองเขาราวกับเห็นผี

ไม่เพียงแต่ชิงเหยียน แม้แต่อาม่า เยว่โกว และอาเว่ยก็ตะลึงงันเช่นกัน

องครักษ์เงยหน้าขึ้นและเหลือบไปเห็นเงาคนบนพื้น แต่เมื่อหันไปมอง เงาของอาโต้วก็อันตรธานหายไป และเขาก็ถูกอาโต้วจัดการจนหมดสติไป

อาโต้วจับเขาไว้ และปล่อยให้เขานอนลงบนพื้นอย่างเงียบเชียบ

อาโต้วตรงมายังรถคุมขังนักโทษ หมายจะใช้มือเปล่าทำลายกรงขัง

ชิงเหยียนจึงบอกว่า “ไม่มีประโยชน์หรอก กรงนี้ทำจากเหล็กกล้าหมื่นปี มีเพียงกุญแจเท่านั้นที่จะเปิดออก”

อาโต้วจึงเดินกลับไปยังองครักษ์ซึ่งนอนสลบเหมือดอยู่ที่พื้น เขานั่งยองลงหากุญแจ แต่กลับไม่พบอะไร

“ผู้ใดกัน” องครักษ์อีกคนหนึ่งเดินกลับมาแล้ว เมื่อเห็นว่าเพื่อนหมดสติไป และข้างกายของเพื่อนก็ยังมีเงาคน

แปลกหน้าซึ่งดูเหมือนกำลังค้นหาบางอย่างอยู่ ในใจของเขาก็พลันหวาดระแวงขึ้นทันใด ทว่ายังไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ก็ถูกอาวุธลับของอิ่งลิ่วยิงเข้าที่คอแล้ว

เขาตาเหลือกแล้วล้มลง

อิ่งลิ่วปราดเข้าไปรับเขาไว้ ดึงกุญแจซึ่งแขวนไว้ที่เอวของเขาออกมา แล้วจับเขาไปวางไว้ข้างองค์รักษ์อีกคนหนึ่ง

ชิงเหยียนมองไปยังอิ่งลิ่วซึ่งเดินถือกุญแจเข้ามา แล้วเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เจ้ามาได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ไปหาอาหวั่นกับเยี่ยนจิ่วเฉาหรอกหรือ?”

“อะแฮ่ม” เยี่ยนจิ่วเฉายืนอยู่ด้านหลังของเขาด้วยสีหน้ารำคาญใจ

ชิงเหยียนหันหน้าไปมอง ก็พบว่ามีเงาของคนสองคนยืนอยู่ หรือว่าจะเป็นเยี่ยนจิ่วเฉากับอิ่งสือซัน?

ชิงเหยียนมีสีหน้าเคร่งขรึมในทันใด “อะไรกัน! เยี่ยนจิ่วเฉาก็มาด้วยหรือ? ที่นี่มันอันตรายไม่รู้หรือไง?”

คนอื่นๆ เสี่ยงชีวิตมาถึงที่นี่ยังพอเข้าใจได้ แต่เยี่ยนจิ่วเฉาไร้วรยุทธ์ ร่างกายยังอ่อนแอเพราะยาพิษ หากเกิดอะไรขึ้นก็คงจะต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นี่!

อาโต้วไม่รู้ว่าสภาพร่างกายของเยี่ยนจิ่วเฉาเป็นอย่างไร แต่เจ้าสองคนนี้มีหรือจะไม่รู้?

ชิงเหยียนโมโหจนควันออกหู!

อิ่งลิ่วเบ้ปาก “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกข้าไม่ได้ห้าม?”

แต่เรื่องที่คุณชายตัดสินใจแล้ว ใครจะไปห้ามได้?

อิ่งสือซันกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ถ้าหากไม่มีคุณชาย พวกเราก็เข้ามาที่นี่ไม่ได้ รีบไขกุญแจเถอะ อยู่ที่นี่นานไม่ดี ออกจากวังหลวงก่อน เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยกัน”

“อื้ม!” อิ่งลิ่วไขกุญแจอย่างว่าง่าย

“อาม่า” ชิงเหยียนพยุงอาม่าลุกขึ้น

เยว่โกวกับอาเว่ยยื่นมือออกมาช่วยพยุงอาม่าออกมาจากรถคุมขังนักโทษ

อิ่งลิ่วพยุงเขาลงมา จากนั้นก็ยื่นมือไปช่วยทั้งสามคนเช่นกัน

ชิงเหยียนและเยว่โกวให้คนอายุน้อยที่สุดอย่างอาเว่ยลงจากรถก่อน จากนั้นชิงเหยียนก็ให้เยว่โกวลงจากรถ แล้วจึงปัดหน้าตักและตามลงมา

“ใช่สิ แล้วอาหวั่นละ? นางไม่เป็นไรใช่ไหม?” ชิงเหยียนถาม

อิ่งลิ่วตอบว่า “ฮูหยินน้อยไม่เป็นไร นางรออยู่กับซิวหลัวข้างนอก เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว รีบไปกันเถอะ!”

“ยังไปไม่ได้!” ชิงเหยียน อาเว่ย และเยว่โกวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

อาโต้วและเยี่ยนจิ่วเฉามองพวกเขาอย่างไม่เข้าใจ

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของชิงเหยียน “เยว่โกวก็รู้หรือ?”

เยว่โกวกระแอม “เพิ่ง…เพิ่งรู้”

ชิงเหยียนเดือดดาลในทันใด

ถ้าหากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยและเวลาบีบคั้นเช่นนี้ เขาอยากจะจัดการเจ้าสองคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!

มิน่าเล่าอาเว่ยถึงทำตัวลับๆ ล่อๆ มาตลอดทาง ยกอาหารไปกินเสียมากมายราวกับคนท้องยุ้งพุงกระสอบ ที่แท้ก็แอบพาเด็กสามคนมาด้วยนี่เอง!

เยว่โกวก็อีกคน รู้เรื่องที่ไม่ยอมเล่า ร้ายกาจไม่ต่างกัน!

อิ่งลิ่วเอ่ยถามด้วยสีหน้าตะลึงงัน “ทำไมหรือ?”

เยว่โกวก้มหน้ามองปลายนิ้ว

ชิงเหยียนมองอาเว่ยและเยว่โกวอย่างเหลืออด พลางถอนหายใจออกมายาวๆ “พวกต้าเป่าอยู่ข้างใน”

ทุกคนล้วนตะลึงงัน

ชิงเหยียนกล่าวว่า “ตอนนี้…ยังไม่มีเวลาอธิบาย ไปตามหาเด็กๆ ก่อนเถอะ! พวกเขาคงจะหิว จึงเข้าไปหาของกิน”

เยี่ยนจิ่วเฉาสาวเท้าหมายจะเดินเข้าไปด้านใน อิ่งสือซันหยุดเขาไว้ “คุณชาย! ข้าจะเข้าไปตามหาคุณชายน้อยเองขอรับ ท่านลงเขาไปก่อน เรื่องอื่นข้าจะทำตามที่ท่านบอก แต่เรื่องนี้เห็นจะไม่ได้นะขอรับ”

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้เยี่ยนจิ่วเฉาตอบสนองหรือส่งสัญญาณแต่อย่างใด จับเยี่ยนจิ่วเฉาขึ้นพาดบนหลังของอิ่งลิ่วทันที “อิ่งลิ่ว เจ้าพาคุณชายไปก่อน!”

อิ่งลิ่วส่งสายตาให้อิ่งสือซัน

หรือว่าเจ้าจะพาคุณชายออกไป? แล้วข้าไปหาคุณชายน้อย?