บทที่ 377 คนคลั่งรัก

นี่คงไม่ใช่ชื่อของท่านแม่หรอกใช่ไหม?

อวี๋หวั่นนึกปฏิเสธอยู่ในใจ ท่านแม่ผู้แสนอ่อนโยนของเธอ ทำไมถึงมีชื่อที่ฟังดูห้าวหาญอย่างนั้นละ?

“ท่านไม่ได้จำผิดใช่ไหม?” อวี๋หวั่นถาม

เยี่ยนจิ่วเฉาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ข้าไม่ถึงกับจำไม่ได้หรอกนะ!”

เป็นเจียงป้าเทียนจริงด้วย…

อวี๋หวั่นปวดใจเหลือเกิน

แต่เมื่อลองมาคิดดูแล้ว เด็กที่เติบโตในชนบทก็มักจะมีชื่อแปลกๆ อย่างโก่วตั้น หนิวตั้น หรือเถี่ยตั้น เพื่อป้องกันไม่ให้โรคภัยมาย่างกราย ท่านแม่เองก็คงไม่ต่างกัน นางจึงคิดชื่อเช่นนี้ขึ้นมา

อวี๋หวั่นไม่คิดจะซักไซ้ต่อ เจอเรื่องยุ่งยากมาทั้งวัน เธอง่วงนอนเหลือเกิน

อวี๋หวั่นหาววอด แล้วบอกกับเยี่ยนจิ่วเฉาว่า “นอนได้ไหม? ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วข้าขอนอนสักงีบ น้ำร้อนต้มเสร็จแล้วค่อยเรียกข้า”

พูดจบ เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

เด็กน้อยทั้งสามเห็นว่าท่านแม่หลับไปแล้ว พวกเขาจึงเลิกกระโดดโลดเต้นบนเตียง ทั้งสามเดินไปหาท่านพ่อ แล้วยื่นศีรษะน้อยๆ ซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อให้เขา เพื่อบอกว่า ‘ท่านพ่อเช็ดเหงื่อให้หน่อย’

ประจวบเหมาะกับในตอนนั้นเอง นางกำนัลทั้งสองเดินถือชุดแต่งงานเข้ามา ทันทีที่พวกเขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นท่านอ๋องผู้โดดเดี่ยวและเย็นชากำลังทำหน้าที่พ่อที่ดี ใช้ผ้าเช็ดศีรษะน้อยๆ ของเด็กสามคน ความอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

นางกำนัลต่างตกตะลึง พวกนางแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น

มือของท่านอ๋องมีไว้สำหรับฆ่าคน มิได้มีไว้สำหรับดูแลผู้ใด

หลังจากที่เด็กทั้งสามเช็ดเหงื่อเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เริ่มท้องร้อง จึงปีนลงจากเตียงเพื่อไปหาของกิน

บนโต๊ะมีขนมและผลไม้จัดวางไว้เสร็จสรรพ เยี่ยนจิ่วเฉาจับพวกเขาขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ แล้วค่อยๆ ปอกและแกะกลีบส้มให้พวกเขา

เด็กทั้งสามกินของว่างกันอย่างเอร็ดอร่อย

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรืออย่างไร แต่นางกำนัลคิดว่าท่านอ๋องเปลี่ยนไปจากเดิม ตำหนักแห่งนี้ก็เช่นกัน เมื่อก่อนตำหนักแห่งนี้มืดมนเหลือเกิน ทว่าบัดนี้กลับแลดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา

เด็กสามคนนี้เป็นใคร พวกนางไม่กล้าถาม

เผ่าปีศาจวัดความสำคัญของผู้คนจากพลังและความสามารถ อ๋องแห่งเผ่าปีศาจมีพลังแข็งแกร่ง ทว่าข้อเสียก็คือเขานั้นโดดเดี่ยวมาตลอด ขณะที่ข้อดีย่อมเป็นประจักษ์อยู่แล้ว ก็คือไม่มีผู้ใดกล้าตั้งข้อกังขากับเขา

เยี่ยนจิ่วเฉามองไปยังชุดแต่งงาน แล้วบอกว่า “นำเข้าไป”

“เจ้าค่ะ” ทั้งสองเดินเข้าไปอย่างนบนอบ พวกนางคุกเข่าอยู่ข้างขาของเยี่ยนจิ่วเฉา พร้อมกับยกถาดขึ้นเหนือศีรษะ

นางกำนัลใบหน้ากลมชื่อว่าฟางเฟย ส่วนนางกำนัลใบหน้ารูปไข่ชื่อว่าฟางหรง

ฟางเฟยทำใจดีสู้เสือเอ่ยขึ้นว่า “เรียนท่านอ๋อง ชุดแต่งงานที่หาได้ล้วนอยู่ในนี้แล้วเจ้าค่ะ ท่านอ๋องเชิญ”

ชุดแต่งงานมิใช่เสื้อผ้าทั่วไปที่จะหยิบออกมาใส่เมื่อไรก็ได้ ชุดเหล่านี้เป็นชุดที่นำออกมาจากห้องเก็บเสื้อผ้าอาภรณ์ต่างๆ ซึ่งถูกลงกลอนมาเป็นเวลาสิบกว่าปี การแต่งงานของท่านอ๋องกับฮูหยินในครั้งก่อนมีชุดแต่งงานคุณภาพดีอยู่หลายชุด เดิมทีคิดว่าชีวิตนี้จะไม่ได้หยิบออกมาอีกแล้ว ไหนเลยจะรู้ว่า…

เยี่ยนจิ่วเฉาและอ๋องแห่งเผ่าปีศาจรูปร่างใกล้เคียงกัน เมื่อสวมชุดแต่งงานย่อมพอดีตัว อวี๋หวั่นอวบขึ้นเล็กน้อยหลังจากตั้งท้อง ชุุดแต่งงานของเธอจึงเล็กไปสักหน่อย ต้องนำไปปรับแก้เล็กน้อย

เรื่องเหล่านี้เยี่ยนจิ่วเฉาเป็นคนจัดการทั้งหมด นางกำนัลทั้งสองไม่รู้ว่าท่านอ๋องคาดเดาขนาดชุดได้อย่างไร พวกเขาไม่ได้พบกันนานนับสิบปี ทว่าดูคล้ายกับไม่พบกันเพียงข้ามคืน จึงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฮูหยินเช่นนี้

ฟางเฟยและฟางหรงนำชุดแต่งงานของอวี๋หวั่นไปแก้เอวให้ใหญ่ขึ้น

ฟางเฟยบอกว่า “ประเดี๋ยวบ่าวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฮูหยินนะเจ้าคะ”

เยี่ยนจิ่วเฉาขมวดคิ้ว “ไม่ต้อง ข้าทำเอง พวกเจ้าออกไปได้”

ท่านอ๋องจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฮูหยินเองเลยหรือ? ท่านอ๋องจะไปทำเรื่องนี้ได้อย่างไร?

“มีอะไรอีก?” เยี่ยนจิ่วเฉาถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ไม่มีเจ้าค่ะ บ่าวขอตัว” เมื่อฟางเฟยพูดจบ ก็พาฟางหรงถอยออกไป

อวี๋หวั่นกำลังสะลึมสะลือ อยู่ๆ ก็รู้สึกราวกับมีคนกำลังปลดเสื้อผ้าของตน เธอลืมตาขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นเยี่ยนจิ่วเฉา อวี๋หวั่นจึงหลับตาลง และหลับต่อโดยไม่สนใจ

เยี่ยนจิ่วเฉาเห็นว่าเธอไม่ต่อต้าน จึงแค่นเสียงขึ้นจมูก และเลิกทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

อวี๋หวั่นง่วงนอนเหลือเกิน แม้แต่เมื่อถูกปลุกให้ตื่นไปคำนับฟ้าดิน ดวงตาของเธอก็ยังคงปิดอยู่

หลังจากคำนับฟ้าดินเสร็จแล้ว อวี๋หวั่นก็ถูกเยี่ยนจิ่วเฉาอุ้มเข้าไปในห้อง

เด็กทั้งสามได้ถูกส่งไปยังห้องของอาเว่ยเป็นที่เรียบร้อย เยี่ยนจิ่วเฉาซึ่งมีความทรงจำของอ๋องแห่งเผ่าปีศาจไม่รู้จักอาเว่ย กระนั้นก็จำได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นอาจารย์ของลูกๆ คืนวันแต่งงานเป็นคืนของคู่สามีภรรยา แม้ว่าจะรักลูกเพียงใด แต่คืนนี้จะก็ไม่อนุญาตให้พวกเขามาทำเสียเรื่องเป็นอันขาด

เยี่ยนจิ่วเฉามองไปยังอวี๋หวั่นซึ่งนอนหลับสนิท เขาแค่นเสียงขึ้นจมูกแล้วกล่าวว่า “แม่นาง เจ้าหนีไปสิบแปดปี บัดนี้ข้าจะเอาคืนทุกอย่างที่เจ้าติดค้างข้าไว้”

พูดจบ เขาก็วางอวี๋หวั่นลงบนเตียงนุ่ม