บทที่ 41 เด็กน้อยผู้เศร้าโศก

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 41 เด็กน้อยผู้เศร้าโศก บทที่ 41 เด็กน้อยผู้เศร้าโศก โดย Ink Stone_Romance เข้าสู่วสันตฤดู ท้องฟ้าเริ่มมืดช้าลง เด็กๆ ยิ่งสนุกกันจนไม่อยากกลับบ้าน

อวี๋หวั่นตัดสินใจจะปอกเปลือกหน่อไม้แห่งวสันตฤดูสองสามชิ้นสุดท้ายในตะกร้าให้เสร็จ จากนั้นจึงเรียกเถี่ยตั้นน้อยกลับบ้านไปทานอาหารเย็น ขณะที่ปอกเปลือก น้ำเย็นๆ หยดหนึ่งตกกระทบลงบนหลังมือของเธอ ทันใดนั้นเธอก็หยุดชะงัก จ้องมองอย่างว่างเปล่าอยู่เนิ่นนาน เธอไม่เข้าใจ เหตุใดตนต้องมองหยดน้ำฝนอย่างเหม่อลอย

ฝนตกลงมาอีกสองสามหยด อวี๋หวั่นกลับคืนสติ รีบนำหน่อไม้วสันตฤดูเข้าไปในห้องครัว ขณะก้าวข้ามธรณีประตู หน่อไม้ก็ร่วงและหล่นลงไปในถังน้ำดังตุ้บ

อวี๋หวั่นมือข้างหนึ่งจับบุ้งกี๋ มืออีกข้างก็หยิบหน่อไม้ออกจากถังน้ำ เธอโน้มตัวเอื้อมหยิบหน่อไม้ไกลเกินไป บุ้งกี๋ในมืออีกข้างลาดเอียง จนหน่อไม้ที่อยู่ด้านบนเทกระจัดกระจายลงบนพื้น

อวี๋หวั่นรีบร้อนเก็บมันขึ้นมา

หลังเก็บหน่อไม้เรียบร้อย เธอก็รีบไปเก็บเสื้อผ้าที่ราวตาก ทันทีที่เก็บชุดสุดท้าย ฝนก็ตกกระหน่ำลงมา!

อวี๋หวั่นยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องโถง มองไปยังสายฝนด้านนอกด้วยความหวาดผวา “โชคดีที่เข้ามาเร็ว!”

พูดจบ คิ้วอวี๋หวั่นก็พลันขมวดมุ่น

ฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า? ฉากนี้ช่างดูคุ้นเคยราวกับว่าเคยสัมผัสมาก่อน

………………

เม็ดฝนที่ร่วงหล่นลงบนชายคาเคลือบเงา ทำให้เกิดเสียงดังเปาะแปะชัดเจน ร่างของเหยียนหรูอวี้ขยับเคลื่อนไหว และจู่ๆ ก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที!

นางเบิกตากว้าง มองม่านมุ้งและเตียงนอนที่ดูคุ้นเคย ชั่วครู่ก็ยังไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด

“ลี่จือ……”

นางร้องเรียกเสียงแหบแห้ง

ที่ตอบเสียงมากลับเป็นไฉ่ฉิน ไฉ่ฉินถอดเสื้อกันหนาวสีเรียบ เปิดม่านและเอ่ยถามเหยียนหรูอวี้เบาๆ “คุณหนู ท่านตื่นแล้วหรือ?”

สายตาของเหยียนหรูอวี้ตกกระทบลงบนใบหน้าของไฉ่ฉิน นางอยู่ในความงุนงงเนิ่นนาน ก่อนที่ความทรงจำส่วนลึกจะค่อยๆ คืนกลับมา

ลี่จือถูกม้าขององค์หญิงแห่งซยงหนูเหยียบจนขาหัก นางจึงเลื่อนให้ไฉ่ฉินมาทำหน้าที่เป็นคนรับใช้ส่วนตัว…

เมื่อคืนคุณชายเยี่ยนชวนนางไปเที่ยวทะเลสาบ นางแต่งเสื้อผ้าอาภรณ์อย่างปราณีต และนั่งดื่มกับคุณชายเยี่ยน…

เดี๋ยวนะ นั่งดื่ม?

หัวใจของเหยียนหรูอวี้หล่นวูบ “ข้ามิได้อยู่บนเรือสำราญหรือ? เหตุใดจึง…กลับมาที่บ้านได้?”

ไฉ่ฉินเอ่ยตอบ “เมื่อคืนคุณหนูเมาแล้ว เดิมทีหมายให้คุณหนูพักผ่อนในปีกของเรือ ทว่ามีลมแรงและฝนตก เรือสำราญจึงไม่ปลอดภัยเท่าใดนัก คุณชายจึงพาคุณหนูขึ้นรถม้ากลับมาส่งที่บ้านเจ้าค่ะ”

หลังจากดื่มไปเพียงสองแก้ว เหยียนหรูอวี้ก็จำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ นางดื่มไม่เก่งนัก ทว่าเมื่อคืนนางทนต่อความใจดีของคุณชายไม่ไหว จึงโลภดื่มมากเกินไป… ยามนี้กลับมาคิดแล้วก็เสียใจ

นางอยู่บนเรือเพียงลำพัง ไม่มีสาวใช้อยู่เคียงข้าง ไม่อาจรู้ว่าหลังจากเมาแล้ว ได้เสียกิริยาหรือเอ่ยสิ่งที่ไม่ควรหรือไม่

“เจ้าบอกว่าคุณชายส่งข้าขึ้นรถม้า เขามาส่งด้วยตนเองหรือไม่?” เยี่ยนจิ่วเฉากอดนางแล้วหรือ?

ไฉ่ฉินส่ายหัว “เป็นผู้จัดการของจวนคุณชายกับมามาท่านหนึ่ง”

ไฉ่ฉินเห็นหน้าค่าตาของมามาผู้นั้น นางไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่าจวนของคุณชายใหญ่เพียงนั้น คงไม่อาจเห็นได้ทุกคน ไฉ่ฉินไม่คิดว่าจะมีอันใดได้ จึงมิได้เอ่ยกับเหยียนหรูอวี้เป็นการเฉพาะ

เมื่อเหยียนหรูอวี้ได้ยินไฉ่ฉินเอ่ยว่าเป็นมามาของจวนคุณชายก็ไม่ได้คิดสนใจ

ทว่าเหตุใด จู่ๆ นางก็รู้สึกสับสนว้าวุ่น?

……………………………….

ห้องทำงานในจวนคุณชายยังคงมืดสนิท

เยี่ยนจิ่วเฉานั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน โดยมีอิ่งลิ่วและอิ่งสือซันยืนอยู่ข้างๆ ราวกับรูปปั้นแกะสลัก พื้นที่โล่งด้านหน้ามีมามาสูงอายุที่ดูภูมิฐานคนหนึ่งกำลังคุกเข่า

“ข้าน้อย นางโค่ว คารวะคุณชาย” โค่วมามาก้มหัวคำนับ

บนเรือ โค่วมามาเรียกตนเองว่าเป็นเพียงมามาของจวนคุณชายเพื่อหลบเลี่ยงหูตาของผู้คน และยังมิได้พบกับเยี่ยนจิ่วเฉาอย่างเป็นทางการ

เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยอย่างเฉยเมย “ไม่ต้องอ้อมค้อม เจ้าแจ้งผลการตรวจที่ได้มา”

“เจ้าค่ะ” โค่วมามาเอ่ย “แม่นางผู้นั้นเคยตั้งครรภ์มาก่อน”

คำตอบนี้ไม่เกินความคาดหมาย แน่นอนว่าเหยียนหรูอวี้เคยตั้งครรภ์มาก่อน ไม่เช่นนั้นคุณชายน้อยทั้งสามคนมาจากที่ใด? อิ่งลิ่วและอิ่งสือซันไม่ค่อยเข้าใจเป้าหมายของคุณชายที่เชิญมามามาตรวจร่างกาย คุณชายมิได้เอ่ยอันใด พวกเขาก็ไม่กล้าถาม

ห้องทำงานไม่ได้จุดโคม มีเพียงแสงเทียนอ่อนๆ ที่ส่องมาจากโคมไฟข้างทางเดิน

ใบหน้าของเยี่ยนจิ่วเฉาปกคลุมอยู่ในความมืด ยากที่จะมองเห็นอารมณ์ความรู้สึก

“เรื่องนี้ข้ารู้ดี” เสียงของเยี่ยนจิ่วเฉาทุ้มต่ำและเย็นชา “สิ่งที่ข้าจะถามก็คือ นางให้กำเนิดบุตรมาแล้วกี่ครา?”

อิ่งสือซันและอิ่งลิ่วตกตะลึง คำถามนี้ช่างแปลกประหลาด อันใดคือให้กำเนิดบุตรมาแล้วกี่ครา?