บทที่ 426 ชะตากรรมของราชันหมื่นสัตว์พิษ

ครั้นซือคงฉางเฟิงเข้ามาในสุสาน เขาได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของปรมาจารย์ซือคง ตกใจจนแทบล้มทั้งยืน!

“ท่านปรมาจารย์!”

เขากระวีดกระวาดเข้าไปในห้องลับ

ปรมาจารย์ซือคงพูดจบก็หลับตาลง แล้วสลบไป

กระนั้น แม้จะสลบไปแล้ว แต่ใบหน้าก็ยังหันไปทางเด็กทั้งสาม

เด็กๆ ล้วนแต่มึนงง คล้ายกับมีดาววิ่งวนอยู่บนศีรษะ ลุกขึ้นเดินโซเซไปมาราวกับเพิ่งดื่มเหล้ามา ซ้ายบ้างขวาบ้าง

ซือคงฉางเฟิงมองไปยังเด็กทั้งสาม อันที่จริงแฝดสามยังไม่นับว่าน่าแปลกใจเท่าไร แต่กลับเป็นเด็กที่ผิวคล้ำจนต่อให้จุดโคมก็ยังมองไม่เห็น แต่เขายังไม่ทันได้ตกใจ ก็เหลือบไปเห็นอวี๋หวั่นซึ่งนั่งน้ำตาคลอเบ้าและพูดไม่ออก ทว่ายังไม่ทันได้ตกใจ ก็ได้ยินเสียงของเด็กทารกร้องออกมาจากในสุสาน

เขากวาดสายตามอง ก็เห็นเด็กหนุ่มอายุยังไม่ถึงยี่สิบ กอดทารกในห่อผ้าอยู่

จากนั้นก็มองไปยังราชาซิวหลัวซึ่งนอนแผ่อยู่บนพื้น แล้วก็…

“ไอ้หยาา!”

เขาสะดุดส้นเท้าของตนเอง แต่กลับไม่ทันระวัง ไปเตะสตรีศักดิ์สิทธิ์ซึ่งนอนคุดคู้อยู่บนพื้นเข้า

เดิมทีสตรีศักดิ์สิทธิ์ยังคงได้สติ ขณะที่กำลังจะอาศัยจังหวะชุลมุนหนีไปนั้น ก็ถูกซือคงฉางเฟิงเตะเข้าอย่างแรง จนตาเหลือกและหมดสติไป

ซือคงฉางเฟิงเตะจนใบหน้าของสตรีศักดิ์สิทธิ์บวมเป็นหัวหมู แต่เขาไม่ได้สังเกตว่าใบหน้าของนางละม้ายคล้ายคลึงกับอวี๋หวั่น

ซือคงฉางเฟิงรู้สึกสับสนไปหมด ไม่มีคนนอกเข้ามาในเขาหมิงซาน แต่วันนี้กลับมีคนแปลกหน้าตั้งมากมาย ทั้งบุรุษ สตรี เด็กเล็ก และเด็กทารก…

ซือคงฉางเฟิงไม่รู้ว่าตอนนี้ควรรู้สึกอย่างไรดี

และแล้วเขาจึงสังเกตเห็นปรมาจารย์ซือคงซึ่งนอนไม่ได้สติด้วยท่าทางประหลาดอยู่บนพื้น

ซือคงฉางเฟิงมุมปากกระตุก “…”

ซือคงฉางเฟิงหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์แล้วเดินไปหาอวี๋หวั่นซึ่งยังได้สติอยู่ “เข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ใบหน้าของเจ้า…หายดีแล้วหรือ? แล้วก็เกิดอะไรขึ้น พวกเขาเป็นใคร”

คำถามชุดหนึ่งถูกซัดเข้าหาอวี๋หวั่นอย่างรวดเร็วจนไม่รู้ว่าควรตอบเรื่องใดก่อน ในตอนนั้นเอง เด็กน้อยทั้งสามก็เดินโซซัดโซเซมาจากด้านข้าง และโผเข้าหาอ้อมอกของอวี๋หวั่น

ซือคงฉางเฟิง “?!”

อวี๋หวั่นจึงบอกว่า “ลูกของข้าเอง อย่ามองข้าแบบนั้นสิ ข้าตกใจกว่าท่านอีก”

ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอาเว่ย ลูกๆ ของเธอ แล้วก็หลานชายถึงเข้ามาเขาหมิงซานได้

“อาเว่ย เกิดอะไรขึ้น” เธอเอ่ยถามจอมวายร้ายอันดับหนึ่งแห่งเผ่าปีศาจซึ่งกำลังปลอบทารกตัวน้อยจนเหงื่อกาฬเต็มหน้าผาก

อาเว่ยตอบด้วยใบหน้าซีดเผือดว่า “มีมือสังหารบุกมาที่คฤหาสน์ พวกเราแยกกันหนี”

อวี๋หวั่นนัยน์ตากระตุกวูบ ที่นั่นก็เจอกับมือสังหารหรือ?!

“คนอื่นๆ ละ? เยี่ยนจิ่วเฉาไม่ได้มาด้วยหรือ?” เธอพะวงเรื่องนี้มากที่สุด อ๋องแห่งเผ่าปีศาจและท่านตาทวดฝึกวรยุทธ์ที่คล้ายคลึงกัน ถ้าหากท่านตาทวดของเธอสูญเสียวรยุทธ์ไป เช่นนั้นก็เป็นไปได้มากว่าเยี่ยนจิ่วเฉาก็อาจเป็นเช่นเดียวกัน

“เขาหนีไปแล้ว ซิวหลัวก็ไปแล้ว หลังจากนั้นข้าก็ไม่รู้แล้ว” อาเว่ยตอบไปตามตรง

เขาพาเด็กๆ หนีออกมาไกล เขาเพียงแต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยในความมืด ส่วนเรื่องที่เขาช่วยเยี่ยนจิ่วเฉาได้หรือไม่นั้น เขาไม่อาจรู้ได้

ซือคงฉางเฟิงไม่ได้คำตอบจากอวี๋หวั่น แต่เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ก็ย่อมเดาได้ไม่ยากว่าอวี๋หวั่นอยู่ในสุสาน ส่วนเด็กหนุ่มที่อุ้มทารกอยู่นั้นคือผู้ที่บุกรุกเข้ามาในเขาหมิงซานโดยไม่ได้ตั้งใจ

ซือคงฉางเฟิงคิดว่าสตรีที่ถูกเขาเตะจนสลบนั้นเป็นเพื่อนของอวี๋หวั่น จึงรีบกระแอมพร้อมกับบอกว่า “ขออภัยด้วย ข้าไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนของเจ้า ข้าเตะนางจนหมดสติไป”

ในตอนนั้นอวี๋หวั่นจึงมองไปยังสตรีศักดิ์สิทธิ์ เมื่อครู่มัวแต่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ทันสังเกตเห็นว่าที่เสาหินมีปลาตัวหนึ่งเล็ดลอดตาข่ายออกไป

อวี๋หวั่นจดจำสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ ในตอนนั้นเอง ทุกอย่างล้วนกระจ่างขึ้นมาทันที

ไม่มีบุคคลที่สามที่ล่วงรู้ถึงจุดอ่อนของท่านตาทวด เหตุใดจึงมีมือสังหารบ้าบิ่นไม่กลัวตายบุกเข้ามาในเขาหมิงซานเช่นนี้ได้ ที่แท้ก็เป็นแผนของสตรีศักดิ์สิทธิ์! นางต้องแอบได้ยินบทสนทนาของเธอกับตาทวดอย่างแน่นอน ในขณะเดียวกันนางก็เดาได้ว่าเยี่ยนจิ่วเฉาก็มีจุดอ่อนนี้เช่นกัน จึงส่งมือสังหารสองกลุ่มไปกำจัดท่านตาทวดและเยี่ยนจิ่วเฉา

สังหารเยี่ยนจิ่วเฉายังพอเข้าใจได้ อย่างไรเสียเยี่ยนจิ่วเฉาก็เคยทำร้ายนาง อีกทั้งแก้แค้นนางกับซือคงอวิ๋น แต่ท่านตาทวดไปทำอะไรให้นางโกรธเคืองกัน? หรือว่านางกลัวว่าท่านตาทวดจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของนาง จึงชิงลงมือฆ่าปิดปากเขาเสียก่อน?

นางงูพิษ!

อวี๋หวั่นพยายามระงับโทสะที่สุมอยู่ในอกพร้อมปะทุออกมา แล้วมองไปยังซือคงฉางเฟิง “คุณชายซือคง มีบางเรื่องที่ข้ายังอธิบายให้ท่านฟังตอนนี้ไม่ทัน ท่านตาทวดบาดเจ็บหนัก ข้าไม่อยากให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้ รบกวนท่านช่วยกันลูกศิษย์วิหารเจาหยางออกไปหน่อยได้หรือไม่?”

ท่าน…ท่านตาทวด?

ซือคงฉางเฟิงตะลึงงัน ทว่าเขาก็ยังจัดลำดับความสำคัญของเรื่องต่างๆ ได้ จึงมิได้ปล่อยให้ตนเองจมอยู่กับความตกใจนานนัก เขารีบหันหลัง รุดออกไปยังวิหารเจาหยางในทันใด

ก่อนหน้านี้ ทันทีที่เกิดเรื่องขึ้น วิหารเจาหยางก็แตกตื่นในทันใด บรรดาลูกศิษย์ในวิหารต่างคาดเดาเหตุการณ์ไปต่างๆ นานา กลิ่นอายแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นในเขาหมิงซานนั้นมาจากไหนกัน?

อีกทั้ง เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ ไฉนจึงไม่เห็นเงาของท่านปรมาจารย์เลยเล่า?

ซือคงฉางเฟิงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “มีมือสังหารบุกเข้ามาในเขาหมิงซาน แต่ถูกท่านปรมาจารย์จัดการไปแล้ว ท่านปรมาจารย์กำลังสอบสวนเขา พวกเจ้าตามไปค้นดูว่ายังมีมือสังหารหลบซ่อนอยู่อีกหรือไม่”

“ขอรับ!” เหล่าลูกศิษย์ติดตามซือคงฉางเฟิงไป

สตรีศักดิ์สิทธิ์และราชาซิวหลัวระดับห้ายังคงอยู่ในสุสาน โดยมีราชันหมื่นสัตว์พิษกับสัตว์พิษตัวน้อยคอยเฝ้าอยู่ อวี๋หวั่น อาเว่ย และปรมาจารย์ซือคงซึ่งหมดสติไม่รับรู้เรื่องราวใดก็กลับไปยังวิหารเจาหยาง

อาการของซือคงเย่ไม่สู้ดีนัก หรือหากกล่าวตามตรง ต้องเรียกว่าอาการไม่สู้ดีแม้แต่น้อย คำพูดที่ว่า ‘ร่อแร่ใกล้ตาย’ ไม่ใช่คำโกหก และ ‘กินยาก็ไม่หาย’ ก็ไม่ได้เป็นเพียงคำพูดพล่อยๆ อายุปูนนี้แล้ว หากไม่อาจบรรลุวิชาอายุวัฒนะระดับเก้า ก็ทำได้เพียงรอความตายเท่านั้น

อย่างไรก็ดี เป็นเพราะพลังของเขาแข็งแกร่งเกินไป จึงไม่มียาชนิดใดในหมิงตูที่รักษาเขาได้

“หนอนพิษของเจ้า ตามหาพวกเยี่ยนจิ่วเฉาได้ไหม?” อวี๋หวั่นถาม

“ได้” อาเว่ยตอบ

อวี๋หวั่นอยากรู้ว่าเยี่ยนจิ่วเฉาและคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน เหตุผลหนึ่งก็เพราะเธอกังวลว่าพวกเขาอาจประสบกับเหตุการณ์ไม่คาดคิด อย่างไรเสียพลังของมือสังหารคนนี้ก็แข็งแกร่งเหลือเกิน ดังนั้นมือสังหารที่ตามล่าเยี่ยนจิ่วเฉาก็ย่อมไม่เป็นรอง ด้วยระดับของซิวหลัวของพวกตน เกรงว่าอาจจะสู้อีกฝ่ายไม่ได้

เหตุผลที่สอง วิชาแพทย์ของอวี๋หวั่นมีขีดจำกัด จำเป็นต้องให้ชุยเฒ่ามารักษาซือคงเย่

ขณะที่อาเว่ยกำลังจะออกไปตามหาเยี่ยนจิ่วเฉาและคนอื่นๆ เยี่ยนจิ่วเฉาก็พาซิวหลัว อิ่งลิ่ว และอิ่งสือซันซึ่งบาดเจ็บหนักและต้องได้รับการรักษาเข้ามายังเขาหมิงซาน

ทุกวันนี้เยี่ยนจิ่วเฉายังคงข้ามหน้าข้ามตาซือคงอวิ๋น เขาพาคนเข้ามาในจวนซือคงเท่าไร ก็ไม่มีผู้ใดขวาง หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางเข้ามายังเขาหมิงซานผ่านเส้นทางลับวิหารเจาหยาง

เมื่อเห็นว่าต่างฝ่ายต่างยังอยู่รอดปลอดภัย พวกเขาก็ถอนหายใจออกมายาวๆ เฮือกหนึ่ง

“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” อวี๋หวั่นเดินไปตรงหน้าเยี่ยนจิ่วเฉา