บทที่ 44 พี่จิ่วยั่วโมโห

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 44 พี่จิ่วยั่วโมโห บทที่ 44 พี่จิ่วยั่วโมโห โดย Ink Stone_Romance อวี๋หวั่นส่งเด็กน้อยทั้งสามกลับไปยังจวน ลูกแมวที่ป่วยตัวนั้นก็ถูกพากลับไปเช่นกัน

บรรดาแม่นมต่างหวาดกลัว คุณชายน้อยมักซุกซนอยู่เสมอ จะเหวี่ยงข้ารับใช้ทิ้งเมื่อใดก็ได้ ทำให้ผู้คนต้องออกตามหาทุกแห่งหน ทว่าในท้ายที่สุดก็สามารถตามหาพบอย่างปลอดภัยทุกครั้ง จึงไม่มีผู้ใดสงสัยว่าคุณชายน้อยได้ออกไปจากจวนแล้ว และเมื่อฟังสิ่งที่แม่นางอวี๋กล่าว ดูเหมือนจะไม่ใช่ครั้งแรกเสียแล้ว

โชคดีที่ไม่เกิดเรื่องขึ้น ทว่าหากเกิดอันใดขึ้นเล่า…

เหล่าแม่นมนึกกลัวจนขาอ่อนแรง!

ในที่สุดรูของสุนัขก็ถูกปิด อวี๋หวั่นทำข้อตกลงกับเด็กจ้ำม่ำทั้งสามว่าต่อแต่นี้พวกเขาต้องไม่ออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต หากต้องการไปที่ใด เธอก็จะเป็นคนพาไป

หลังจากได้รับจูบฟอดใหญ่ถึงสามครั้ง เหล่าเด็กน้อยก็ยอมตอบตกลงอย่างเขินอายมาก

วันนี้เยี่ยนจิ่วเฉาไม่อยู่ที่จวนเนื่องจากไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในท้องพระโรง

ในฐานะผู้ที่มิได้ทำแม้หน้าที่เพียงเล็กน้อยในท้องพระโรง จะผลีผลามไปปรากฏตัวที่จินหลวนเตี้ยน[1] ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดยิ่ง

ท้องพระโรงที่เสียงดังอึกทึก ยามเยี่ยนจิ่วเฉาก้าวข้ามธรณีประตูมา ทุกๆ เสียงก็เงียบกริบ! ทุกคนมองไปที่เยี่ยนจิ่วเฉาเป็นตาเดียว เยี่ยนจิ่วเฉาก็มิได้สนใจสายตาของเหล่าข้าราชบริพาร ก้าวขึ้นไปยังแถวหน้าสุดท่ามกลางความโดดเด่น มองไปยังรองเสนาบดีกรมพิธีการที่กำลังถือฮู่ป่าน[2]และเอ่ยว่า “หลีกไป”

“เอ่อ… ” รองเสนาบดีกรมพิธีการที่กราบทูลได้เพียงครึ่งหนึ่ง หลีกทางไปด้านข้างอย่างล่องลอย

ยามหลีกทางเสร็จ รองเสนาบดีกรมพิธีการได้สติกลับคืน เหตุใดเขาต้องหลีกทางเล่า?!

องค์ชายสี่กระซิบกับองค์ชายห้าที่อยู่ด้านข้าง “ชายผู้นี้มิได้ถูกเสด็จพ่อลงโทษกักบริเวณสำนึกผิดหรอกรึ? เหตุใดจึงกล้าย่างกรายออกมา?”

สนมอวี้ผินมารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายห้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับสนมเจินเฟย ดังนั้นองค์ชายทั้งสองจึงสนิทสนมกัน ทว่าองค์ชายห้ามิได้เป็นที่โปรดปรานและไม่มีความห้าวหาญดั่งเช่นองค์ชายสี่ เขากระซิบเสียงต่ำว่า “โปรดระวังคำพูด ประเดี๋ยวเสด็จพ่อจะได้ยิน”

“ฮึ!” องค์ชายสี่กลอกตา

เหล่าองค์ชายมุ่นปากไปทางเยี่ยนไหวจิ่ง เป็นสัญญาณให้เขามองไปที่เยี่ยนจิ่วเฉา เยี่ยนไหวจิ่งพลันขมวดคิ้วอย่างไม่เอ่ยวาจา

คนเดียวที่มิได้สนใจว่าเหตุใดเยี่ยนจิ่วเฉาจึงมาที่จินหลวนเตี้ยนก็คงมีเพียงองค์ชายใหญ่ ฮองเฮาหมดสิ้นอำนาจ สวี่เสียนเฟยลอบกัดเขาทุกหนแห่ง ชีวิตของเขามิได้มีความสุข และเริ่มไม่อาจทำอันใดกับสิ่งที่เป็นอยู่ได้

“มิต้องสนใจข้า พวกเจ้าต่อได้เลย” เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยอย่างใจเย็น

ทุกคน ‘ไม่สนใจเจ้า แล้วไฉนเจ้าต้องไปยืนอยู่ที่นั่น? จะครองตำแหน่งแต่ไม่ทำประโยชน์หรือ?’

ฮ่องเต้ปวดหัว!

“อะแฮ่ม!” ในฐานะรองเสนาบดีกรมพิธีการผู้ใกล้ชิดของฮ่องเต้ หลังจากพิจารณาคำพูดและท่าทางของตนเองอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว ก็เอ่ยต่อจากเมื่อครู่อย่างเฉียบขาด

เป็นเรื่องเกี่ยวกับการแต่งงานระหว่างซยงหนูกับต้าโจว ตั้งแต่สมัยโบราณ การแต่งงานเป็นวิธีที่นิยมใช้ในการทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศสงบลงมากที่สุด ทว่าตั้งแต่เริ่มต้นราชวงศ์โจวใหญ่นี่นับเป็นครั้งแรก ผู้ที่ถูกส่งมาแต่งงานในครานี้คือองค์หญิงหมิงจู รองเสนาบดีกรมพิธีการแนะนำบุคคลสามคนโดยมิได้คำนึงถึงอายุหรือวรรณะแก่ฮ่องเต้ ทั้งหมดล้วนเป็นตัวเลือกที่เหมาะสม อันได้แก่ บุตรชายคนโตของจวนเหลียงอ๋อง บุตรชายคนโตของจวนจิ้งอ๋อง และคุณชายรองจากภรรยาเอกของจวนหลี่อ๋อง

อ๋องทั้งสามเป็นพี่น้องต่างมารดาของฮ่องเต้ ยามเป็นองค์ชายก็มิได้อยู่ในอำนาจ ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงมิได้มีส่วนร่วมในการสืบทอด และยังสามารถหลีกเลี่ยงโชคร้ายที่อาจถูกฮ่องเต้สังหารได้

เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ย “พวกเขาทั้งหมดเป็นบุตรของท่านอ๋อง ข้าก็เช่นกัน เหตุใดเจ้าไม่เอ่ยถึงคุณชายผู้นี้เล่า”

รองเสนาบดีกรมพิธีการซวนเซแทบล้ม!

“รองเสนาบดีกรมพิธีการ–” เยี่ยนจิ่วเฉาลากเสียงราวกับจะบังคับให้เขาเอ่ยสักเหตุผล

เหงื่อเย็นผุดที่หน้าผากของรองเสนาบดีกรมพิธีการ พลันเอ่ยในใจ หากพิจารณาอย่างจริงจัง เจ้าคือผู้ที่เหมาะสมที่สุด ทว่าผู้ใดจะกล้าผลักเจ้าเข้าไปในขุมนรกแห่งซยงหนูเล่า? มิใช่ว่ามองสีหน้าของฝ่าบาทไม่ออกหรือ? หมวกผ้าแพรบางบนหัวข้า เว้นแต่จะไม่ต้องการมันอีกแล้ว!

เยี่ยนจิ่วเฉาถามเองตอบเอง “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าคงไม่คู่ควรพอ ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงแห่งซยงหนูเป็นหลานสาวตัวน้อยสุดที่รักของซยงหนู องค์หญิงผู้เป็นบุตรีก็ยังเทียบนางมิได้ หากยกนางให้กับบุตรชายของท่านอ๋องผู้ใด นับว่าไม่ยุติธรรมกับนางเป็นอย่างยิ่ง”

รองเสนาบดีกรมพิธีการ ‘ยากนักที่เจ้าลูกผู้ดีคนนี้จะถ่อมตัว ทว่าไฉนจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ…’

แน่นอนว่าเขาได้ยินที่เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ย “อย่างไรก็ต้องคู่กับองค์ชายกระมัง…”

วังหลังโกลาหล

“อันใดนะ? องค์หญิงแห่งซยงหนูจะเลือกคู่ครองจากหนึ่งในบรรดาองค์ชาย?” สวี่เสียนเฟยตกใจกับคำพูดของขันทีน้อย

ขันทีน้อยพยักหน้าและเอ่ยตอบ “พ่ะย่ะค่ะ พระสนม!”

สวี่เสียนเฟยคิ้วขมวดมุ่น

การแต่งงานกับองค์หญิงแห่งซยงหนู ฟังดูเหมือนของดีที่หล่นมาจากฟ้า ทว่าเมื่อพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว อาจไม่ใช่โชคดีขององค์ชาย องค์หญิงหมิงจูมีสถานะสูงส่งล้ำค่า ดังนั้นย่อมแต่งกับคนเล็กๆ มิได้ เช่นนั้นก็คงเป็นพระชายาเอก เด็กที่เกิดจากพระชายาเอกล้วนเป็นตี๋จื่อ หากตี๋จื่อนั้นเกิดในจวนอ๋องก็แล้วไป ทว่าหากเกิดในจวนรัชทายาท เขาก็จะมีคุณสมบัติพอที่จะต่อสู้เพื่อครอบครอง

ไม่มีฮ่องเต้องค์ใดเต็มใจมอบแผ่นดินให้กับทายาทที่มีสายเลือดไม่บริสุทธิ์ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือผู้ใดก็ตามที่แต่งงานกับองค์หญิงแห่งซยงหนู ย่อมเป็นผู้ที่ไม่มีโอกาสได้เป็นรัชทายาท

สวี่เสียนเฟยกลัดกลุ้ม “ผู้ใดเป็นผู้เสนอความคิด?”

ขันทีน้อยเอ่ย “คุณชายเยี่ยนพ่ะย่ะค่ะ”

สวี่เสียนเฟยหายใจเข้าลึกพลางเอามือทาบอกด้วยความตกตะลึง “ฝ่าบาทเห็นชอบรึ?”

ขันทีน้อยไม่เอ่ยสิ่งใด

สวี่เสียนเฟยหัวเราะเยาะตัวเอง “นั่นสิ ฝ่าบาทมิใช่ว่าต้องการจะเห็นด้วยอยู่แล้วหรือ? เขาจะพลาดโอกาสกำจัดเสี้ยนหนามแทนเยี่ยนจิ่วเฉาไปได้อย่างไร?

“พระสนม” มามาผู้รับผิดชอบเดินเข้ามา ปรามสวี่เสียนเฟยที่โกรธเกรี้ยว พลางเอ่ยกับขันทีน้อยว่า “เจ้าถอยออกไปก่อน”

“ขอรับ” ขันทีน้อยถอยออกไป

สวี่เสียนเฟยกวาดเครื่องลายครามที่วางอยู่บนโต๊ะลงพื้น!

มามาผู้รับผิดชอบเอ่ย “อาจจะไม่ใช่องค์ชายรองก็เป็นได้ พระสนมอย่าได้กังวลเกินไป”

พระทัยของสวี่เสียนเฟยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “องค์ชายใหญ่ องค์ชายสามก็มีพระชายาเอกไปแล้ว องค์ชายสี่และองค์ชายห้าก็เพิ่งขอพระราชทานการอภิเษกต่อหน้าฝ่าบาทไปก่อนหน้านี้ นอกจากองค์ชายบุตรของข้าแล้ว ยังมีองค์ชายคนใดที่เหมาะสมกับวัยเช่นนี้อีก? องค์ชายหกที่อายุสิบสี่ หรือองค์ชายเจ็ดที่อายุสิบสองเล่า? อย่าบอกว่าองค์ชายแปดที่อายุห้าขวบ!”

มามาผู้รับผิดชอบเอ่ย “การแต่งงานขององค์ชายสี่และองค์ชายห้า เป็นเพียงการบอกกล่าวของพระสนมเจินต่อฝ่าบาท ทว่ายังไม่มีคำสั่งใดๆ”

“แล้วหากว่าองค์ชายบุตรของข้าถูกเลือกจะทำเช่นไร?” สวี่เสียนเฟยถามอย่างวิตกกังวล

มามาผู้รับผิดชอบชี้แนะ “เป็นไปมิได้เพคะพระสนม องค์ชายรองเป็นองค์ชายที่ฝ่าบาททรงรักใคร่มากที่สุด ฝ่าบาทไม่มีทางเห็นองค์ชายเป็นบุตรที่ทรงละทิ้งได้หรอกเพคะ”

สวี่เสียนเฟยค่อยๆ สงบลง “มามา เจ้าคิดว่าเยี่ยนจิ่วเฉา…มิใช่เลือดเนื้อของฝ่าบาทจริงๆ หรือ?”

“นี่มิได้เป็นสิ่งสำคัญเพคะพระสนม” มามาผู้รับผิดชอบเอ่ย

金銮殿