บทที่ 455 ทางเลือก ชีวิตของหลัวช่าน้อย

“ท่านตาทวด! อย่า—”

เสียงร้องด้วยความตกใจของอวี๋หวั่นดังขึ้นด้านหลัง เมื่อซือคงเย่ได้ยินเสียงเหลน ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเธอกำลังร้องขอสิ่งใด แต่น่าเสียดาย เพลงยุทธ์ถูกปล่อยออกไป คิดจะดึงกลับก็ไม่ทันแล้ว กำลังภายในที่พุ่งตามก็ประชิดใกล้เกินไป เป็นไปได้ว่ากำลังภายในทั้งสองจะพุ่งทะลวงร่างของหลัวช่าน้อย

ซือคงเย่หมดหนทาง ทำได้เพียงตบแขนของตนเอง ดาบคมพลันเบี่ยงทิศ เฉียดหลังศีรษะของหลัวช่าน้อยไป

ดาบคมแทงทะลุต้นไทรอายุกว่าร้อยปี เห็นเพียงต้นไม้ใหญ่ที่ใช้คนมากมายก็ยากจะโอบล้อมระเบิดเสียงดังสนั่น พังทลายลงต่อหน้า

ขาของอวี๋หวั่นอ่อนแรง วิชาอายุวัฒนะทรงพลังเช่นนี้ โชคดีที่ไม่ถูกร่างของหลัวช่าน้อย ไม่เช่นนั้นมันคงตายไปแล้ว

อวี๋หวั่นหมายจะเดินไปดูว่าหลัวช่าน้อยเป็นอย่างไรบ้าง แต่ซือคงเย่หยุดไว้

ซือคงเย่คว้าข้อมือเธอ “อย่าไป ที่นั่นมันอันตราย!”

อวี๋หวั่นกล่าวว่า “หลัวช่าน้อยไม่อันตราย”

หลัวช่าใหญ่ถูกท่านทำจนบาดเจ็บเช่นนี้แล้ว บัดนี้ก็กำลังทรมานจากแรงสะท้อนกลับของพลังยุทธ์ที่เขาใช้ หากจะจัดการตนก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น

เด็กๆ ก็เป็นเช่นนี้ ไม่ฟังผู้ใหญ่ ซือคงเย่บอกจะฆ่าราชาหลัวช่าก็ลงมือได้ทันที แต่กับเหลนของตน กลับไม่อาจแม้แต่จะเผชิญหน้า เขาส่ายหัวและกล่าวอย่างหมดหนทาง “เหตุใดเจ้ามาที่นี่?”

ทันทีที่กล่าวจบ ซือคงเย่เห็นเยี่ยนจิ่วเฉาที่กำลังเดินมาทางนี้อย่างไม่รีบร้อน

คิดดูแล้วก็ไม่ผิด หากไม่ใช่เจ้าหนูนี่ ผู้ใดจะมากความสามารถพาสตรีอวบอ้วนเช่นนี้ตามมาได้?

ราวกับหลัวช่าน้อยหวาดกลัวเยี่ยนจิ่วเฉา ทันทีที่เยี่ยนจิ่วเฉาปรากฏตัว มือเล็กที่คิดจะเอื้อมไปหาอวี๋หวั่นก็หดกลับไป

มันกระโดดกลับเข้าไปในอ้อมแขนของราชาหลัวช่าที่ล้มลงกับพื้น โผล่หัวน้อยๆ ออกมาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นดวงตากลมโตคู่ใหญ่คล้ายระฆังทองแดงจ้องมองคนทั้งสาม

ท่าทางตื่นกลัวนี้ ทำให้อวี๋หวั่นหยุดร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้าไม่ได้ อวี๋หวั่นมองมันและกล่าวอย่างแผ่วเบา “อย่ากลัวเลย ข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้า”

แววตาที่จ้องมองอวี๋หวั่นของหลัวช่าน้อยนั้นยังนับว่าปรกติ แต่ทันทีที่แววตาทอดไปยังเยี่ยนจิ่วเฉาผู้ซึ่งปิดผนึกกำลังภายในของเขา และซือคงเย่ที่เคยทำร้ายราชาหลัวช่า ก็กลับกลายเป็นความระแวงและดุร้ายผิดปรกติ

“เจ้าตัวนี้ดุมากทีเดียว” ซือคงเย่กล่าว

อวี๋หวั่นเหลือบมองมัน แล้วกล่าวกับซือคงเย่ “มันเชื่องมาก ก่อนที่ท่านทวดกับเยี่ยนจิ่วเฉาจะออกจากพิธี ข้ากับต้าเป่า เอ้อร์เป่า เสี่ยวเป่าเกือบถูกหลัวช่าโลหิตฆ่าตาย มันช่วยพวกเราไว้ และครั้งหนึ่งที่ถนน เสี่ยวเป่าถูกโจรลักพาตัวไป ก็เป็นมันที่ปราบโจรพวกนั้นแล้วช่วยเสี่ยวเป่าเอาไว้”

ขั้นตอนการปราบอวี๋หวั่นไม่ได้กล่าวถึง

ไม่เช่นนั้น หากบอกว่ามันดูดเลือดมนุษย์จนหมด ท่านตาทวดคงกังวลว่ามันเป็นปีศาจ และจะไม่ยอมให้ตนเข้าใกล้

ซือคงเย่ไม่นึกว่าจะมีเรื่องเช่นนี้ เมื่อเขามองหลัวช่าน้อยอีกครั้ง ดวงตาก็เริ่มมีแววคาดคั้นหาคำตอบ พลางกล่าวด้วยสีหน้าอารมณ์ซับซ้อน “ต่อให้มันทำเช่นนั้นจริง อย่างไรเสียมันก็ยังเป็นปีศาจ”

อวี๋หวั่นชะงักและกล่าวว่า “ปีศาจ…ก็มีความรู้สึกมิใช่หรือ?” สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ เกรงว่าผู้มีสายตาเฉียบแหลมทุกคนต่างก็มองออกว่าราชาหลัวช่าได้รับบาดเจ็บ เพราะต้องการช่วยหลัวช่าน้อย หลัวช่าน้อยเองก็ไม่ยอมให้ท่านตาทวดฆ่าราชาหลัวช่า จึงปกป้องเขาอย่างไม่สนใจชีวิตตน ใต้หล้าจะมีสักกี่คนที่สามารถแสดงความรักได้มากมายเช่นนี้? บางครั้ง มนุษย์เองก็ยังไม่อาจเทียบหลัวช่า

ซือคงเย่ส่ายหัว “พวกเขาเป็นหลัวช่าเหมือนกัน จึงหวงแหนซึ่งกันและกัน แต่ในสายตาของหลัวช่า ชีวิตของพวกเรานั้นไร้ค่า”

อวี๋หวั่นเข้าใจว่าท่านตาทวดหวังดีกับพวกเขา ถึงแม้ในใจเธอจะไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่ได้โต้เถียงกับตาทวดจนหน้าดำหน้าแดง เธอหันไปถามราชาหลัวช่าที่กำลังทุกข์ทรมานจากกำลังภายในที่ไหลย้อนกลับ “หลัวช่าน้อยเป็นอะไรกับเจ้า? เจ้าปกป้องมันสุดชีวิตเช่นนี้ มันคือลูกของเจ้าใช่หรือไม่?”

ราชาหลัวช่านิ่งเงียบ

หลัวช่าน้อยกะพริบตา แม้จะฟังไม่รู้เรื่องนัก แต่ก็ยังเข้าใจว่าอวี๋หวั่นกำลังพูดคุยกับราชาหลัวช่าอยู่ มันมองไปที่อวี๋หวั่น จากนั้นก็มองไปที่ราชาหลัวช่า พลันเอียงศีรษะราวกับสงสัยว่า เหตุใดราชาหลัวช่าถึงไม่สนใจเธอ

“ไม่ใช่หรือ?” อวี๋หวั่นจับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ละเอียดอ่อนของราชาหลัวช่า

ราชาหลัวช่าถูกขังอยู่ในเขตต้องห้ามสกุลซาง หากกล่าวว่าเขามีบุตรชาย แล้วยังสามารถปกปิดไม่ให้คนสกุลซางล่วงรู้ อวี๋หวั่นก็รู้สึกว่ามันแปลก

สตรีตั้งครรภ์ท้องอาจเคลื่อนไหว ยามคลอดบุตรออกมาแล้วก็มีเสียงร้อง ต้องสามารถเพียงใดจึงหลบซ่อนจากดวงตามากมายของคนสกุลซางไปได้

“สระ…โลหิต…มี…คน…มา…” ราชาหลัวช่าไม่สามารถแสดงออกอย่างราบรื่นได้อีกต่อไป เขากล่าวติดๆ ขัดๆ อวี๋หวั่นคาดเดาเรื่องราวชีวิตของหลัวช่าน้อย