บทที่ 470 เจียงป้าเทียนกับไข่น้อยทั้งสี่!

อวี๋เซ่าชิงได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบนภูเขามากแต่ไกล เขากังวลไม่น้อย เร่งฝีเท้าไปยังวิหารเจาหยางพลางเอ่ยเรียก “อาซู”

ในที่สุดก็มาถึงที่เกิดเหตุอันชุลมุนวุ่นวาย เขาจำสตรีผู้งดงามทรงเสน่ห์ที่นอนป่วยอยู่บนพื้นผู้นั้นได้ทันที

อาซูของเขา แม้เป็นลมก็ยังคงงดงาม!!!

ท้องฟ้าสดใส ใบไม้ร่วงหล่น บนพื้นดิน โปรยปรายด้วยเกล็ดหิมะ สตรีผมดำดุจน้ำหมึก ท่าทางเจ็บป่วยดั่งหญิงงามผู้บอบบาง งดงามเกินคำบรรยาย

อวี๋เซ่าชิงถูกภาพเบื้องหน้าจู่โจมหัวใจอย่างรุนแรง!

“อาซู!” อวี๋เซ่าชิงก้าวไปข้างหน้า โดยไม่ได้สังเกตเห็นศิษย์วิหารเจาหยางคนหนึ่งที่กำลังโปรยใบไม้บนหลังคาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ และศิษย์วิหารเจาหยางอีกคนที่กำลังพัดใบหลิวจากบนยอดไม้

อวี๋เซ่าชิงอุ้มอาซูที่อ่อนแอสุดจะรับได้ขึ้นมา คนในอ้อมแขนของเขาซูบผอม เบาแทบไร้น้ำหนัก ทั้งหมดต้องโทษเขาที่ไม่ดูแลอาซูให้ดี อาซูถึงถูกคนจับตัวไป!

หากจับได้ว่าใครเป็นคนทำ เขาจะไม่ปล่อยมันง่ายๆ แน่!

“ฮัดชิ่ว!” เจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์จาม!

เสียงจามนี้ฟังทีแรกก็ไม่มีอะไร แต่เมื่อไปเข้าหูของหนึ่งในหลัวช่าโลหิตที่ถูกนางทำร้ายมาตลอดทั้งคืน ก็กลิ้งไปราวกับฟ้าผ่า

หลัวช่าโลหิตที่เดิมทีแน่นิ่งอยู่หลังภูเขาเทียมไม่ขยับ ถูกเสียงจามเบาๆ ทำให้ตกใจกลัวจนลมปราณผันผวน ไอเลือดบางเบาค่อยๆ ฟุ้งกระจายไปในอากาศ

คิ้วอวี๋เซ่าชิงพลันขมวดแน่น เขารีบหันตัวมองไปยังทิศภูเขาเทียม “ผู้ใดน่ะ?!”

หลัวช่าโลหิตไม่กล้าส่งเสียง

อวี๋เซ่าชิงวางภรรยาที่อ่อนแอลง “อาซู เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปกำจัดเจ้าพวกนั้นก่อน!”

หลังจากนั้นเขาก็ถอดเสื้อคลุมออกและนำมาคลุมเจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์ที่กำลังจะตายเพราะความร้อนจริงๆ

หลังจากอวี๋เซ่าชิงใช้วิชาตัวเบามาที่ภูเขาเทียม ก็มองไปยังกลุ่มก้อนดำทะมึน ไม่พูดพร่ำพุ่งเข้าสังหาร ร่างกายของหลัวช่าโลหิตถูกทำลายจนหมดแล้ว ดังนั้นถึงเป็นอวี๋เซ่าชิงที่อ่อนหัด ชกหนึ่งหมัดก็ล้มลงหนึ่งตน แค่ในชั่วพริบตา บุรุษกำยำยี่สิบคนก็ลุกขึ้นไม่ไหวอีกแล้ว

แต่ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของอวี๋เซ่าชิงหรือไม่ เขารู้สึกว่าก่อนที่พวกสารเลวเหล่านี้จะสลบสิ้นใจไป ไม่ได้แสดงความโกรธแค้น แต่กลับเป็นความโล่งใจ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนหนึ่งที่มองเขาด้วยสายตาอันซาบซึ้ง

ถูกเขาทุบตียังรู้สึกซาบซึ้งใจอีกหรือ?

ไม่ผิดแน่ ตนต้องตาฝาดไปเป็นแน่!

อวี๋เซ่าชิงผู้ห่างเหินจากการฝึกฝนมานาน ทว่ายามออกโรงกลับสามารถล้มยอดฝีมือได้มากมายเช่นนั้น เขารู้สึกดีกับตัวเองเป็นอย่างยิ่งและกลับไปหาภรรยาด้วยอารมณ์สดชื่น

อวี๋เซ่าชิงอุ้มภรรยาขึ้นมา อาซูของเขาคงตกใจกลัวแย่แล้ว เหงื่อออกมามากมายเช่นนี้

อวี๋เซ่าชิงกอดนางไว้แน่น พลางเอ่ยปลอบโยนเบาๆ “อาซู ไม่ต้องกลัวนะ คนเลวถูกข้าจัดการแล้ว”

ดวงตาของเจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์สั่นไหว “พวกเขาไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

อวี๋เซ่าชิงตกตะลึง

เจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์เอ่ยอย่างอ่อนแรง “ข้า…ข้าหมายถึง ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่? พวกเขาไม่ได้ทำร้ายท่านใช่หรือไม่?”

อวี๋เซ่าชิงทอดถอนใจด้วยความโล่งอก เขาก็คิดอยู่ว่าอาซูของเขาจะห่วงความปลอดภัยของคนร้ายได้อย่างไร คงตกใจจนพูดผิดพูดถูกเป็นแน่

อวี๋เซ่าชิงตบหน้าอก กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “แค่เจ้าพวกนั้น ข้าใช้ไม่กี่กระบวนท่าก็สลบหมดแล้ว ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องกังวล!”

“อื้ม” เจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ในเวลานี้ ชิงเหยียนและอิ่งสือซันก็เดินเข้ามา

ทั้งสองยกมือคำนับเขา “นายท่าน”

หลังจากอวี๋เซ่าชิงมองดูพวกเขาอย่างชัดเจน ก็อดแปลกใจไม่ได้เล็กน้อย “พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เช่นไร? อวี๋หวั่นและจิ่วเฉาก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?”

“อยู่ขอรับ! พวกต้าเป่าก็อยู่ที่นี่ด้วย!” ชิงเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ลืมว่าตอนแรกพวกเขาออกมาจากหนานจ้าวแล้ว แต่อาเว่ยซ่อนไข่ดำทั้งสามไว้ในสัมภาระ กระทั่งมาถึงเผ่าปีศาจถึงถูกเปิดเผย…

หลังจากได้ยินทั้งหมด ในที่สุดหัวใจของอวี๋เซ่าชิงก็เบาลง

“นายท่าน เหตุใดท่านกับฮูหยินถึงมาที่หมิงตูได้?” ชิงเหยียนถาม คงไม่ใช่เพราะพวกเขากังวลถึงเด็กทั้งสามกระมัง หลังจากพวกเขาพบว่าอาเว่ยพาเด็กๆ ไปที่เผ่าปีศาจ พวกเขาก็ส่งจดหมายผ่านนกพิราบไปยังจวนเห้อเหลียน เพื่อแจ้งกับฮูหยินผู้เฒ่าว่าไม่ต้องห่วง

“โอ้ พูดแล้วเรื่องมันยาว” อวี๋เซ่าชิงทอดถอนใจ กล่าวถึงการเดินทางของเขากับอาซู

ในบ่ายที่อากาศดี พวกเขาได้รับจดหมายนกพิราบจากเผ่าปีศาจ เมื่อรู้ว่าเด็กๆ อยู่กับจิ่วเฉาและอาหวั่น พวกเขาก็โล่งใจ แต่ในคืนนั้น จู่ๆ ภัยพิบัติก็มาถึงจวนเห้อเหลียน!

…อาซูถูกคนจับตัวไป!!!

มุมปากของชิงเหยียนกระตุก แน่ใจหรือว่าถูกลักพาตัวไป มิใช่หนีไปเอง?

“ข้าออกจากหนานจ้าวเพื่อตามหาอาซู” อวี๋เซ่าชิงกล่าวต่อ “ต่อมาแม้ว่าข้าจะพบอาซูแล้ว แต่โจรร้ายก็เก่งกาจยิ่งนัก ทุกครั้งไม่เกินสองสามวันก็เอาตัวอาซูไปจากข้า ข้าไล่ตามมาเรื่อยๆ จนมาถึงที่นี่ เมื่อครู่เจ้าบอกว่า…ที่นี่คือหมิงตูหรือ?”

“ใช่ ที่นี่คือหมิงตู เป็นสถานที่หลังจากเผ่าปีศาจย้ายเมืองหลวงขอรับ” ชิงเหยียนไม่ได้เพิกเฉยต่อประกายความหวาดระแวงที่วาบผ่านดวงตาของใครบางคน ยิ่งมั่นใจว่าเป็นการหนีไปเอง ที่ใดมีการต่อสู้ที่นั่นก็มีนางจริงๆ ชิงเหยียนไม่เพียงแต่กระตุกมุมปาก หางตายังกระตุกรุนแรงไม่หาย

“จริงสิ กลุ่มคนเมื่อครู่เป็นใครหรือ?” อวี๋เซ่าชิงถาม แม้วรยุทธ์ของเขาจะแข็งแกร่ง และจัดการพวกเขาได้อย่างง่ายดาย ทว่าพวกเขากลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากยอดฝีมือทั่วไป

“พวกเขาคือหลัวช่าโลหิต” อิ่งสือซันกล่าว