บทที่ 511 ครอบครัวพร้อมหน้า

หลีชั่วกังวลว่าในรถม้าจะมีกลไกลับซ่อนอยู่ จึงตรวจค้นทั้งด้านในและด้านนอกไม่ยอมปล่อยไป ทว่าก็ยังไม่พบสิ่งใด

หงหลวนประหลาดใจยิ่งกว่าหลีชั่ว นางอุ้มเด็กเหล่านั้นเข้ามา ทั้งสามนั่งอยู่ตรงนี้อย่างเชื่อฟัง เหตุใดในชั่วพริบตากลับหายไป?

แปลกเสียจริง!

ทว่าขณะที่ประหลาดใจนั้น หงหลวนก็โล่งใจกับตนเอง เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ยังดีกว่าตกไปอยู่ในมือของหลีชั่วมิใช่หรือ?

หลีชั่วกวาดตามองหงหลวนขึ้นลง ขาดเพียงไม่ได้ถามว่านางซ่อนคนไว้ที่ใด

หงหลวนกล่าวอย่างเฉยเมย “เป็นอย่างไรละ? ทำราวกับข้าซ่อนผู้ใดไว้ เจ้าค้นแล้ว ที่นี่ก็ไม่มีผู้ใด ยามนี้ข้าออกจากวังไปค้นหาได้หรือยัง?”

หลีชั่วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่กลับไม่พบหลักฐานใด หากกล่าวว่าหงหลวนมีใจคิดทรยศต่อราชินีแม่มด นางก็ไม่เชื่อ แต่ไม่อาจมั่นใจในความรักที่นางมีต่อใต้เท้าเวินซวี่ ใต้เท้าเวินซวี่ไปตามนางปีศาจจิ้งจอกนั่นแล้วมิใช่หรือ? ไม่แน่ว่าปีศาจจิ้งจอกนั่นอาจขอให้ใต้เท้าเวินซวี่ช่วยพาตัวประกันหญิงและเด็กทั้งสามออกมา เวินซวี่จัดการเองไม่ได้ จึงหลอกล่อหงหลวน…

หลีชั่วพูดถูกเพียงครึ่งหนึ่ง หงหลวนตั้งใจส่งตัวประกันออกไป แต่หาใช่เพื่อเวินซวี่

เมื่อแสดงแล้วก็แสดงให้จบ หงหลวนขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังจวนสกุลเวิน

หลีชั่วมองรถม้าที่หายไปในความมืดมิดยามราตรี ขมวดคิ้วหันกลับไปค้นหาภายในวังหลวงต่อ

ด้านในรถม้าอีกคันหนึ่งที่ดูไม่โดดเด่นสะดุดตาจอดใกล้กับวังหลวง เยี่ยนจิ่วเฉานั่งสีหน้าเรียบเฉย ไข่ดำน้อยทั้งสามโค้งเอว มุ่ยก้นเล็กๆ เอาหัวซุกเข้าไปกับเก้าอี้ คิดว่าทำเช่นนั้นก็ไม่มีผู้ใดเห็นพวกเขาแล้ว

เยี่ยนจิ่วเฉามองก้นเล็กๆ ทั้งสาม ใบหน้าหล่อเหลากลายเป็นสีดำถ่าน

ไม่เชื่อฟังไม่เท่าไร ยังโง่เขลาเช่นนี้ด้วยจะทำอย่างไร?

บิดากลัดกลุ้มแทบสิ้นใจ!

ยามที่อวี๋หวั่นและชุยเฒ่าเสร็จจากการกลั่นยาออกมา อวี๋เซ่าชิงและเยี่ยนจิ่วเฉาก็พาเจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์และไข่ดำทั้งสามคนกลับมาถึงจวนสกุลเวินแล้ว

อวี๋หวั่นย่อมได้ยินเรื่องที่ท่านแม่และบุตรของเธอมายังเผ่าพ่อมด แต่หากเทียบกับเหตุใดพวกเขาถึงถูกราชินีแม่มดจับตัวไป เธอสงสัยเรื่องนี้มากกว่า? ท่านแม่และบุตรชายของเธอมิได้ไปหนานจ้าวกับท่านตาทวดหรอกหรือ?

คำนวณแล้ว กลุ่มนี้ควรอยู่กับอวิ๋นเฟยที่วังหลวงแห่งหนานจ้าวสิ!

ความสงสัยมากมายผุดขึ้นในหัวของอวี๋หวั่น บังเอิญที่เวลานี้ อวี๋เซ่าชิงพยุงนางเจียงที่อ่อนแอราวกับกิ่งต้นหลิวปลิวไหวในสายลมเข้ามาในห้อง อวี๋หวั่นเข้าไปต้อนรับ มองท่านแม่ที่ป่วยไข้และถามอย่างกังวลว่า “ท่านแม่ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ขณะกล่าว ก็เห็นบางอย่างเดินคอตกตามหลังบิดามาอย่างช้าๆ ไข่ดำน้อยทั้งสามที่ท่าทางราวกับทำผิดแล้วถูกจับได้ ก็ถามต่อว่า “ท่านแม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกท่านมาที่เผ่าพ่อมดได้อย่างไร? ท่านตาทวดเล่า?”

“แค่กๆ…” เจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์ซุกอยู่ในอ้อมแขนอวี๋เซ่าชิง หยิบผ้าเช็ดหน้ากุมหัวใจไอแค่กๆ ออกมา

อวี๋เซ่าชิงพูดอย่างเจ็บปวด “อย่าเพิ่งถามเลย ท่านแม่ของเจ้าขวัญเสีย ต้องการพักผ่อน”

อวี๋หวั่นอ้าปากพะง้าบ “แต่…”

อวี๋เซ่าชิงกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ไม่ต้องแต่แล้ว ข้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ต้องเป็นโจรลักพาตัวนั้นแน่ ยามอยู่ที่หนานจ้าวเขาก็จับตัวอาซูไป เดิมทีในหมิงตูก็คิดว่ากำจัดเขาไปได้แล้ว หารู้ไม่ว่าเขายังไม่ตาย ยังตามมาที่เผ่าพ่อมดอีก! เขาจับอาซูและตามเรามาตลอดทาง ต้องคิดข่มขู่เราเป็นแน่! อย่าให้ข้าจับได้นะ! ไม่เช่นนั้นได้เห็นดีแน่!”

“ฮัดชิ้ว!” เจียงน้อยจอมเจ้าเล่ห์จามด้วยความรู้สึกผิด

อวี๋เซ่าชิงรีบถอดเสื้อคลุมมาคลุมตัวนาง “อาซู เจ้าเป็นหวัดแล้ว ข้าจะส่งเจ้ากลับไปพักผ่อนที่ห้อง”

บิดามารดาจากไปแล้ว อวี๋หวั่นยังคงงวยงงอยู่ที่เดิมสามวินาที

“มานี่” เยี่ยนจิ่วเฉากล่าวกับเด็กน้อยสามคนที่อยู่ข้างหลังเขา

เด็กน้อยสามคนไม่กล้าเดินเข้ามา

อวี๋หวันเดินเข้ามา

ไอ้หยาๆ! ท่านแม่จะเห็นพวกเขาแล้ว!

เด็กน้อยทั้งสามรีบเอามืออวบอ้วนปิดบังใบหน้าเล็กๆ ของพวกเขาทันที

อวี๋หวั่นหัวเราะคิกๆ นั่งยองๆ ดึงเอามือเล็กๆ ของพวกเขาออก “ไม่ได้เจอแม่มานานเช่นนี้ ก็เขินแล้วหรือ? มาให้แม่ดูซิ พวกเจ้าผอมไปหรือไม่?”

ถูกคนลักพาตัวมาตลอดทาง คิดแล้วคงทุกข์ทรมานไม่น้อย ต้อง…

เอ่อ…

ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นกว่าเดิม…

เด็กน้อยทั้งสามซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของมารดา เขินอายอย่างยิ่ง!

อวี๋หวั่นไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยเหล่านี้ติดตามเธอมาโดยตลอด เดิมทีเธอคิดถึงพวกเขามาก ยามนี้ได้พบหน้า ทั้งยังปลอดภัยดี ช่างเป็นความโชคดีในความโชคร้ายเสียจริง อวี๋หวั่นกอดเด็กน้อยทั้งสามแน่น สูดดมกลิ่นนมจางๆ ที่ติดตัวพวกเขา “ไม่เป็นไรก็ดีๆ”

ท่านแม่ดีที่สุด!

ไข่ดำทั้งสามยื่นมือเล็กๆ ออกมากอดคอมารดา ถูไปมาอย่างเชื่อฟัง

เสี่ยวเป่ากล่าวอย่างร่าเริง “เสี่ยวเป่าคิดถึงท่านแม่”