บทที่ 52.1 พระสนม (1)

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 52 พระสนม (1) บทที่ 52 พระสนม (1) โดย Ink Stone_Romance อวี๋หวั่นรู้อยู่แล้วว่าชื่อเสียงของหอจุ้ยเซียนโด่งดัง ทว่าไม่รู้ว่าจะดังไปถึงวังหลวง

สำหรับอวี๋หวั่น สถานที่อย่างวังหลวง ราวกับการใช้ชีวิตอยู่ในตำนาน เอจะสามารถเข้าไปในวังและทำอาหารให้กับเหล่าสนมของฮ่องเต้ได้จริงหรือ?

“เต้าหู้เหม็นเถิด เป็นสิ่งที่เจ้าทำได้ดีที่สุด คนอื่นทอดก็ไม่เหม็นเหมือนเจ้าทอด!” นายท่านฉินกล่าวตามความจริง

อวี๋หวั่นเหลือบมองเขาเบาๆ “ข้าขอบคุณท่านละกัน…”

นายท่านฉินยิ้มและกล่าวว่า “หอเทียนเซียงที่เก่งกาจเพียงนั้น ก็ยังไม่ได้ไปทำอาหารในวัง คราหน้าหากข้าป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไป ธุรกิจของเราจะคงจะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น!”

จริงสิ หอเทียนเซียงมีพี่ชายของสวี่เสียนเฟยเป็นผู้ก่อตั้ง พ่อครัวของพวกเขายังไม่ได้เข้าวังด้วยซ้ำ เหตุใดจึงถึงคราวของหอจุ้ยเซียนที่เพิ่งมีชื่อเสียงเล่า?

อวี๋หวั่นมักคิดว่าโชคที่หล่นมาจากท้องฟ้า ไม่ค่อยเป็นความจริง

“นายท่านฉิน ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดคือพระสนมที่ต้องการกินอาหารจากหอจุ้ยเซียนของพวกเรา?” อวี๋หวั่นถาม

นายท่านฉินส่งสายตาพลางยิ้ม “เจ้าลองเดาดูสิ?”

อวี๋หวั่นหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าเดาไม่ออก ท่านบอกมาเถิด”

นายท่านฉินยืดเอวและเอ่ยว่า “สวี่เสียนเฟย!”

สวี่เสียนเฟย? นั่นมิใช่มารดาผู้ให้กำเนิดขององค์ชายรองหรอกหรือ? ผู้ที่อยากกินอาหารของหอจุ้ยเซียนเป็นนางหรือ?

เมื่อวานนี้เธอเพิ่งปฏิเสธคำขอแต่งงานขององค์ชายรอง วันนี้สวี่เสียนเฟยมีรับสั่งให้พ่อครัวแม่ครัวของหอจุ้ยเซียนเข้าวัง มิใช่เรื่องบังเอิญหรือ?

“สวี่เสียนเฟยเจาะจงว่าข้าต้องไปหรือไม่?” อวี๋หวั่นกล่าวถาม

“เหตุใดเล่า? เจ้าไม่ชอบหรือ? รางวัลตอบแทนอย่างงาม! เยอะเท่านี้!” นายท่านฉินทำท่าทาง “ยิ่งไปกว่านั้นกุ้ยเหริน[1] ล้วนไม่ขาดเงิน เพียงได้กินอย่างมีความสุข ก็อาจจะตบรางวัลให้อย่างงาม เจ้าก็จะมีเงินใช้สร้างบ้านแล้ว”

นี่เป็นความจริงอย่างยิ่ง อวี๋หวั่นเข้าใจว่านายท่านฉินคิดว่าคงเป็นการดี จึงได้มาตามเธอไป

“เอาละ ที่เจ้าถามข้า ข้าก็บอกแล้ว เดิมข้ายังอยากเห็นแก่หน้าเจ้า” นายท่านฉินถูจมูกอย่างโกรธเคือง

เดิมที ความจริงก็คือคนในวังของสวี่เสียนเฟย ‘ระบุ’ ให้อวี๋หวั่นไป ยามนั้นคนในวังได้กินเต้าหู้เหม็นของหอจุ้ยเซียน และถามนายท่านฉินว่าผู้ใดเป็นผู้คิดค้นวิธีทำสิ่งนี้ นายท่านฉินจึงบอกว่าเป็นรองผู้ดูแลของหอจุ้ยเซียน คนในวังจึงบอกกับนายท่านฉิน ว่าเช่นนั้นก็ให้นางเข้าวังมาทำอาหารให้พระสนมเถิด

ในสายตาของนายท่านฉิน นี่เป็นความสำเร็จที่เกิดขึ้นเมื่อเงื่อนไขต่างๆ สมบูรณ์พร้อม อวี๋หวั่นคิดค้นเต้าหู้เหม็น ดังนั้นฝีมือของนางย่อมเหนือกว่าเหล่าปรมาจารย์ทั้งหลาย หากไม่เรียกให้นางไปวังหลวง เช่นนั้นจะบอกว่าสมเหตุสมผลได้หรือ?

ทว่าทั้งหมดนี้ในสายตาของอวี๋หวั่น ราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องเดียวกัน

สวี่เสียนเฟยรับสั่งให้เธอเข้าวังไปทำอาหาร ในช่วงที่สำคัญเช่นนี้ เป็นช่วงเวลาที่ละเอียดอ่อนเกินไป

อย่างไรเสีย ‘พระราชเสวนีย์’ ได้ออกมาแล้ว หากเธอไม่ไป ก็จะถือว่าเป็นการ ‘ดูหมิ่นเบื้องสูง’

อวี๋หวั่นคำนวณในใจและเอ่ยกับนายท่านฉิน “ได้ ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเข้าวังหลวงพร้อมกับท่าน”

เพื่อไม่ให้คนในครอบครัวต้องกังวล อวี๋หวั่นจึงไม่ได้เล่าเรื่ององค์ชายรอง และมิได้บอกว่าเป็นการเรียกเข้าพบของสวี่เสียนเฟย เพียงแต่บอกว่าหอจุ้ยเซียนมารับให้เข้าไปเจรจาธุรกิจในวัง เธอไปสักครู่ไม่นานก็กลับ

ระหว่างทางไปวังหลวง อวี๋หวั่นถามนายท่านฉินเกี่ยวกับสวี่เสียนเฟยผู้มีอำนาจในวังหลัง นายท่านฉินไม่ได้เอะใจว่าเหตุใดเธอจึงถามเช่นนี้ ในเมื่อพวกเขาต้องไปทำอาหารให้สวี่เสียนเฟย หากรู้ว่าพระสนมผู้นี้ชอบสิ่งใดย่อมเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง

“หากเอ่ยถึงพระสนมผู้นี้…” นายท่านฉินบอกกับอวี๋หวั่นในสิ่งที่เขารู้

หลังจากอวี๋หวั่นฟังจบ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าประวัติการสร้างอนาคตครอบครัวของพระสนมผู้นี้ ก็คือการหลีกหนีจากรากหญ้าในแบบโบราณ

สวี่เสียนเฟยเกิดในชนชั้นพ่อค้าวาณิชย์ ในเวลานั้นสกุลสวี่หาใช่สกุลสวี่เช่นในปัจจุบัน และถูกจัดว่าเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยเป็นระดับสามในสวี่โจว เขาทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อเปิดช่องทางให้บุตรสาวของตระกูลได้เข้าไปเป็นหญิงงาม

หากจะเอ่ยถึง ก็เป็นเพราะจำนวนหญิงงามของสวี่โจวในรุ่นนั้นไม่ได้มีการเพิ่มขึ้น จึงทำให้สกุลสวี่ได้มีโอกาสอุดช่องโหว่

สถานะของพ่อค้าในต้าโจวนั้นต่ำต้อย สวี่เสียนเฟยจึงกลายเป็นหญิงงามระดับล่างสุดของกลุ่ม รูปลักษณ์ของนางนับว่าโดดเด่น ทว่าเหม่ยเหริน[2] ในวังหลังมีมากนัก ย่อมไม่เคยขาดสตรีผู้เลอโฉม

“นับว่าเป็นโชคดี ที่นางได้อยู่ในสายตาของฮ่องเต้” นายท่านฉินกล่าวต่อบนรถม้า “ในขณะนั้น หม่าฮองเฮาเพิ่งตั้งครรภ์องค์ชายใหญ่ จึงไม่สะดวกที่จะปรนนิบัติรับใช้ฮ่องเต้ ดังนั้นจึงเลือกหญิงงามที่พึงใจเข้ามาอยู่ในวังของตน”

“สวี่เสียนเฟยก็เป็นหนึ่งในหญิงงามที่ถูกเลือกมาหรือ?” อวี๋หวั่นถาม

นายท่านฉินยิ้มและส่ายหัว “ไม่ ในขณะนั้นมีลี่เฟยอยู่องค์หนึ่ง นางเป็นที่รักของฝ่าบาทมาก เหล่าหญิงงามไม่อาจเทียบกับนางได้ ทว่าในไม่ช้าลี่เฟยก็ตั้งครรภ์มังกรอีกเช่นกัน”

อวี๋หวั่นหยุดชั่วคราว “ช้าก่อน มิใช่ว่าองค์ชายรองถือกำเนิดจากสวี่เสียนเฟยหรอกหรือ? เป็นไปได้อย่างไรที่ลี่เฟยจะตั้งครรภ์มังกรก่อน?”