บทที่ 522 เดินทาง

หลังออกจากวังหลวง ต๋าหว่าก็ตบหน้าอก ถอนใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก “ทำข้ากลัวแทบตายๆ! ยังดีที่ออกมาแล้ว!”

โจวจิ่นเหลือบตามองเขา “ต้องหวาดกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

“เหตุใดจะไม่ต้องเล่า? เจ้าไม่รู้…” ต๋าหว่าเอ่ยได้ครึ่งหนึ่งก็นึกขึ้นได้ว่าราชาพ่อมดอยู่บนรถม้าด้วย จึงกลืนคำพูดลงไป

สิ่งที่เขาใคร่จะเอ่ยคือหลัวช่าวิญญาณถูกปลุกให้ตื่นขึ้น แต่ไม่รู้เหตุใดเขารู้สึกว่าเรื่องเช่นนี้ไม่ควรกล่าวถึงต่อหน้าราชาพ่อมด แม้เขาเองก็ไม่รู้ว่าต้องกังวลเพียงนี้ไปเพื่อเหตุใดก็ตาม

“เรา…ต้องรีบไปกันหน่อยหรือไม่?” อิ่งลิ่วถาม

“อื้ม” อิ่งสือซันพยักหน้า กระชับบังเหียน เร่งความเร็วรถม้าถึงขีดสุด

การหายตัวไปของราชาพ่อมด ไม่อาจปกปิดได้นานนัก อย่างไร ‘เยี่ยยาง’ ก็ไปเยี่ยมราชาพ่อมดแล้ว ราชินีแม่มดห่วงบุตรชาย ไม่ช้านางก็จะไปตำหนักราชาพ่อมด และแม้ว่าจะไม่ไป นางก็อาจจะไปตำหนักองค์ชายเยี่ยยาง เมื่อถึงยามนั้นนางก็จะรู้ว่าเยี่ยยางไม่อยู่แล้ว

เพื่อการหลบหนีเอาชีวิตรอด ต๋าหว่าใช้ม้าพันหลี่ที่ดีที่สุดของจวนสกุลเวิน วิ่งไปตามถนนหลวงด้วยความเร็วซึ่งเกือบเทียบได้กับสายฟ้า

ไม่นานพวกเขาก็ออกห่างจากวังหลวง ทว่าสิ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดก็คือ ทั้งที่หลบราชินีแม่มดได้แล้ว แต่กลับต้องพบผู้อาวุโสสามโดยไม่ได้นัดหมาย

เดิมผู้อาวุโสสามคิดจะไปนั่งเล่นที่จวนผู้อาวุโสห้าและผู้อาวุโสเจ็ด ทว่าบังเอิญพบรถม้าเคลื่อนมาอย่างเร่งรีบจนเกือบจะชนรถม้าของเขา ตรอกตรอกนี้มิได้กว้างขวาง ทั้งสองฝ่ายจำต้องดึงบังเหียนหยุดรถม้า

ทันทีที่หยุดลง ผู้อาวุโสสามก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง

นี่มิใช่รถม้าของจวนสกุลเวินหรอกหรือ?

รีบร้อนเช่นนี้ไปที่ใดกัน?

ผู้อาวุโสสามเปิดม่านมองอิ่งลิ่วและอิ่งสือซันบนที่นั่งสารถี “ผู้ใดอยู่ในรถม้า?”

อิ่งสือซันกำบังเหียน อิ่งลิ่วจ้องเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องอะไรของเจ้า?”

“โอหัง!” ผู้อาวุโสสามเปิดม่านออกจนสุด

เขาเป็นพ่อตาของเวินซวี่ ต่อให้ญาติของเวินซวี่มาที่นี่ก็ต้องเรียกเขาอย่างสุภาพนอบน้อม สารถีรถม้าพวกนี้มีค่าอันใด? กล้าดีอย่างไรมาคุยโวโอ้อวดไร้ยางอายต่อหน้าเขา!

“เจ้าไปดูว่าผู้ใดอยู่ในรถม้า” ผู้อาวุโสสามเอ่ยกับสารถี

“ขอรับ!”

สารถีกระโดดลงจากรถม้า เดินไปที่รถม้าของอีกฝ่าย

อิ่งสือซันบีบด้ามดาบในมือ

โจวจิ่นเคาะประตูเบาๆ เป็นนัยว่าตนไม่เป็นไร

อิ่งสือซันปล่อยให้สารถีเดินผ่านไปเปิดม่านขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ

ทันทีที่สบตากับโจวจิ่น โจวจิ่นก็ใช้ภาพลวงตา

สารถีผงะ ปิดม่านลง กล่าวกับผู้อาวุโสสาม “เป็นเหล่าญาติสตรีขอรับ”

เมื่อได้ยินว่าเป็นญาติสตรี ผู้อาวุโสสามก็ไม่อาจพูดสิ่งใดอีก ไม่แปลกใจที่องครักษ์นั่นจะโอหังเช่นนี้ เขาเป็นบุรุษอกสามศอก กลับตรวจสอบรถม้าของสตรี หากใครรู้เข้าคงไม่สุภาพเป็นแน่

หัวใจของต๋าหว่าเคลื่อนมาถึงคอ กลัวว่าผู้อาวุโสสามจะยืนกรานให้เหล่า ‘ญาติสตรี’ ลงจากรถม้าไปคารวะ โชคดีที่ผู้อาวุโสสามเพียงแค่ให้สารถีกลับมาและตัดสินใจจะเดินทางจากไป

แต่น่าเสียดายที่ราชาพ่อมดไม่อาจกลั้นเสียงไอ

คิ้วของผู้อาวุโสสามกระตุก

ในเมื่อข้างในรถม้าเป็นญาติสตรี ทว่าเหตุใดถึงมีเสียงไอของบุรุษ?

นั่งตำแหน่งผู้อาวุโสสามได้ พลังเวทย่อมไม่อ่อนแอ เขาก็เป็นหนึ่งในพ่อมดใหญ่ระดับเทียน ทว่าหากเทียบกับโจวจิ่นแล้วก็ด้อยกว่าเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นโจวจิ่นก็คงไม่อาจซ่อนกลิ่นอายของตนยามอยู่ต่อหน้าเขาได้ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เกิดข้อพิรุธ เขาก็สามารถที่จะตอบสนองด้วยสัญชาตญาณ

สารถีของเขาถูกคนใช้เวทมนตร์สร้างภาพลวงตา จึงทำให้มองเห็นคนในรถม้าผิดไป!

“ผู้ใดกัน?! ออกมาเดี๋ยวนี้!”

เขาแผดเสียงด้วยโทสะ ต๋าหว่าหัวใจหล่นวูบ

“เขาดูเหมือนผู้อาวุโสสามยิ่งนัก” อิ่งลิ่วกระซิบ เขาเคยตรวจสอบข่าวสาร หาภาพวาดของสภาอาวุโส ชายชราผู้นี้คล้ายคลึงกับผู้อาวุโสสามในรูปภาพยิ่งนัก

ผู้อาวุโสสามเป็นสายของราชินีแม่มด ถูกเขาพบก็ไม่ต่างจากถูกราชินีพบ อิ่งสือซันชักดาบออกมา “เช่นนั้นก็ทำได้เพียงฆ่าปิดปาก!”

ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดเขาไม่ให้นำตัวราชาพ่อมดไปได้!

ผู้อาวุโสสามชำนาญการใช้เวทมนตร์ เปิดฉากปล่อยพลังโจมตีอิ่งสือซันทันที ดวงตาโจวจิ่นส่องประกายวาบ สะท้อนพลังของเขากลับไป

อิ่งสือซันกระโดดเหาะ แทงดาบยาวตรงไปยังผู้อาวุโสสาม ทันใดนั้น ต๋าหว่าก็กระโดดลงจากรถม้า คว้าเท้าของอิ่งสือซันไว้ “อย่า—”

ผู้อาวุโสสามผุดเหงื่อเย็น มองต๋าหว่าที่จู่ๆ ก็วิ่งออกมาอย่างตกตะลึง “เวินซวี่?”

ต๋าหว่าชำเลืองมองเขาด้วยความละอาย จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับอิ่งสือซัน “อย่าฆ่าเขา! เขาคือ…”

บิดาของหวั่นโหรว

ต๋าหว่ากลืนคำพูดลงคอและกล่าวกับอิ่งสือซัน “สะกดจุดเขาเถอะ เช่นนี้เขาก็ไม่อาจไปส่งข่าวได้แล้ว”

อิ่งสือซันมองต๋าหว่าด้วยสายตาเย็นชา

ต๋าหว่าเป็นบุรุษขี้ขลาด ทว่ากลับไม่ถอยเมื่อเห็นสายตากดข่มของอิ่งสือซัน