บทที่ 53.1 รสชาติของแม่ (1)

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 53 รสชาติของแม่ (1) บทที่ 53 รสชาติของแม่ (1) โดย Ink Stone_Romance ดวงตาของอวี๋หวั่นเย็นชา เธอยื่นมือออกไปคว้าจับข้อมือของนางไว้

สวี่เสียนเฟยไม่คาดคิดมาก่อนว่าสตรีเลวทรามผู้นี้จะกล้าหยุดนาง และลบหลู่ดูหมิ่นร่างกายสนมของฮ่องเต้ด้วยมือสกปรก!

สัญชาตญาณทำให้สวี่เสียนเฟยต้องการเอาข้อมือนวลเนียนออกจากมือของอวี๋หวั่น ทว่านางได้รับการปรนนิบัติดูแลอยู่ในวังตลอดทั้งปี จะมีเรี่ยวแรงมากดังเช่นอวี๋หวั่นที่ทำงานตลอดทั้งปีได้อย่างไร? สวี่เสียนเฟยรู้สึกว่าข้อมือถูกหนีบด้วยคีมเหล็กเย็นเยือก แทบจะไม่อาจขยับได้เลย!

นางตะโกนเสียงดัง “บังอาจ!”

“แม่นางอวี๋ รีบปล่อยพระสนมบัดเดี๋ยวนี้” มามาผู้ดูแลเดินเข้ามา

อวี๋หวั่นมองไปที่มามาผู้ดูแล “ข้าไม่เคยแนะนำตระกูล เหตุใดเจ้าจึงรู้ชื่อสกุลของข้า?”

ความจริงถูกเผยออกมาแล้ว หากเป็นเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการตบหน้านายบ่าวเท่านั้น ทว่ามามาผู้ดูแลไม่ฉุนเฉียวเท่าสวี่เสียนเฟย นางเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ “แม่นางอวี๋ เจ้าปล่อยพระสนมก่อนเถิด แล้วค่อยคุยกัน”

อวี๋หวั่นมองสวี่เสียนเฟย “เช่นนั้นนางต้องสัญญาว่าจะไม่ตบข้า”

สวี่เสียนเฟยตอบอย่างเย็นชา “ข้าเป็นสนมของฮ่องเต้ หากตบเจ้าแล้วอย่างไร? เจ้ากล้าดูหมิ่นข้าถึงเพียงนี้ มีโทษประหาร!”

อวี๋หวั่นกล่าวอย่างเฉยเมย “เช่นนั้นข้าก็ต้องลากพระสนมไปลงหลุมกับข้าด้วย”

ม่านตาของสวี่เสียนเฟยหดลงในฉับพลัน!

หญิงคนนี้เอ่ยอันใด? ลากนางไปลงหลุมด้วย? เกรงว่าหากมิได้บ้า ก็คงไม่กล้าเอ่ยวาจากบฏเช่นนี้ออกมา!

มามาผู้ดูแลก็มองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าประหลาดใจ ราวกับว่า นางไม่คาดคิดว่าอวี๋หวั่นจะกลับกลายเป็นคนคุกคามสวี่เสียนเฟยเสียเอง นางไม่เกรงกลัวอำนาจจริงๆ หรือ?

แน่นอนว่าไม่ใช่ ในใจของอวี๋หวั่น ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวต่อเบื้องสูง แต่ทว่า นั่นอยู่บนเงื่อนไขของการอยู่รอด เธอไม่เคยมองว่าความหยิ่งในศักดิ์ศรีสำคัญไปกว่าชีวิต คุกเข่าคำนับ ก้มศีรษะ ไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นตาย ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ ทว่าบนโลกนี้มีคนอยู่ประเภทหนึ่ง ที่แม้ว่าเราจะประจบสอพลอ อยู่ต่ำเช่นฝุ่นผงด้วยความนอบน้อมเพียงใด ทว่าเขาก็ยังจะเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานี ใคร่อยากจะเหยียบย่ำเราให้ตาย

ถึงอย่างไรก็ต้องตาย ไฉนต้องตายอย่างอยุติธรรมละ?

“ข้าจะลงโทษประหารเจ้าเก้าชั่วโคตร!” สวี่เสียนเฟยโกรธจัด

“หากพระสนมสิ้นพระชนม์จะลงโทษอย่างไรเล่า?”

“เจ้า…”

เมื่อถึงจุดนั้น อวี๋หวั่นเชื่อว่า เยี่ยนจิ่วเฉาจะปกป้องครอบครัวของเธอต่อไป ทว่าตอนนี้อวี๋หวั่นไม่คิดว่า สวี่เสียนเฟยจะตายไปพร้อมกับเธอจริงๆ

มามาผู้ดูแลกล่าวด้วยความจริงใจ “แม่นางอวี๋ หากเจ้ามีอันใดจะเอ่ยก็เอ่ยดีๆ เถิด อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นวังหลวง แม่นางอวี๋เป็นเพียงสามัญชนธรรมดา ทำให้พระสนมของฮ่องเต้ทรงขุ่นเคือง ถือเป็นการไม่เคารพอย่างมาก หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจริง ก็เพียงพอที่จะทำให้แม่นางอวี๋ได้รับโทษประหาร”

อวี๋หวั่นมองไปที่สวี่เสียนเฟยชั่วขณะและเอ่ยถามว่า “เช่นนั้นพระสนมยอมรับปากว่าจะไม่ตบข้าแล้วหรือ?”

สวี่เสียนเฟยฮึดฮัดอย่างเย็นชา

อวี๋หวั่นปล่อยมือออกจากสวี่เสียนเฟยอย่างแผ่วเบา

วินาทีต่อมา สวี่เสียนเฟยตบหน้าอวี๋หวั่นด้วยมืออีกข้างของนาง ความเร็วนั้นถึงกับทำให้ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

อวี๋หวั่นหลบอย่างง่ายดาย

สวี่เสียนเฟยตะครุบได้เพียงอากาศ นางเดินเซไปสองสามก้าวจนเกือบจะล้มลงกับพื้น

หลังจากจากตั้งหลักได้ สวี่เสียนเฟยก็พาลโกรธอวี๋หวั่น “ทหาร! ลากตัวนางออกไป!”

ขันทีด้านนอกห้องโถงรีบวิ่งเข้ามาล้อมตัวอวี๋หวั่น

ดวงตาของอวี๋หวั่นเป็นประกายก่อนจะเอ่ยว่า “พระสนม หากท่านฆ่าข้า ไม่เกรงว่าจวนคุณชายจะทำให้ท่านต้องลำบากหรือ?”

“จวนคุณชาย?” สวี่เสียนเฟยหรี่ตาด้วยความสงสัย “เจ้ามีความสัมพันธ์อันใดกับจวนคุณชาย?”

ความสัมพันธ์ที่ไม่อาจบรรยายได้ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะชี้แจงกับสวี่เสียนเฟย อวี๋หวั่นจึงเลี่ยงตอบง่ายๆ “ข้าเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตคุณชายน้อยทั้งสามของจวนคุณชาย หรือว่าตอนที่พระสนมได้ยินเรื่องของข้า จะพลาดข้อมูลสำคัญเช่นนี้? ดูเหมือนว่าสายลับของพระสนมจะยังใช้ไม่ค่อยได้…”

ชายชุดดำที่อยู่หลังฉากกั้นลดศีรษะลง สวี่เสียนเฟยกังวลเกี่ยวกับข้อมูล ยังมีอีกหลายอย่างที่เขาไม่ได้สืบมา

สวี่เสียนเฟยจ้องมองอวี๋หวั่นไม่กะพริบตา พยายามหาความผิดปกติในสีหน้าของเธอ ทว่าก็ต้องผิดหวัง เมื่อสีหน้าของอวี๋หวั่นราบเรียบ ดวงตาของเธอไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

มามาผู้ดูแลกระซิบ “พระสนม ครั้งหนึ่งคุณชายน้อยของจวนคุณชายเคยถูกลักพาตัวไปและได้รับการช่วยเหลือในหมู่บ้านเหลียนฮวา”

และอวี๋หวั่นก็มาจากหมู่บ้านเหลียนฮวา

อวี๋หวั่นก็ใช้ยาแรงอีกครั้ง “หากพระสนมไม่เชื่อ จะส่งคนไปตรวจสอบที่จวนคุณชายก็ได้”