บทที่ 55.2 ค้นพบความจริง (2)

บทที่ 55 ค้นพบความจริง (2) โดย Ink Stone_Romance ชายวัยกลางคนผู้นี้มีแซ่เจิ้ง เคยเป็นพ่อค้ารายย่อย ทำธุรกิจเล็กๆ มีรายได้ไม่มากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับอดอยาก บุตรชายของเขาได้ก่อคดีเมื่อต้นปี ถูกทางการจับเนรเทศไปเป็นกุลีอยู่ในเหมือง

เหมืองมีการป้องกันแน่นหนา มีจุดตรวจมากมาย การพาชายฉกรรจ์ออกมา เป็นเรื่องยากที่จะไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น

แต่อิ่งลิ่วบอกกับนายท่านเจิ้งว่าเขามีเพื่อนที่เชี่ยวชาญวิชาตัวเบา ขอเพียงนายท่านเจิ้งยินดีที่จะสารภาพความจริง ก็จะช่วยเขาพาบุตรชายออกมา

“คุณชายหวัง!” นายท่านเจิ้งราวกับได้เห็นผู้ชี้ทางสว่าง เขาก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับจับมือของอิ่งลิ่ว จากนั้นเขาก็ได้เห็นคุณชายสูงศักดิ์ที่อยู่ข้างๆ อิ่งลิ่ว

อยู่มากระทั่งอายุเพียงนี้ พบปะผู้คนนับไม่ถ้วน เขาไม่เคยเห็นคุณชายรูปงามดั่งหยกเช่นนี้มาก่อน ทว่า…ร่างกายอ่อนแอเล็กน้อย และมีใบหน้าซีดเผือด

“คุณชายของข้า สกุล…ก็สกุล…” อิ่งลิ่วสมองพร่ามัว คิดชื่อสกุลอื่นไม่ออก จึงคิดจะใช้สกุลเดียวกับเขา และกำลังจะเอ่ยว่า ‘ก็สกุลหวัง’ เยี่ยนจิ่วเฉากลับเอ่ยเบาๆ ว่า “สกุลอวี๋”

อิ่งสือซันพ่นลมออกจากปาก

“คุณชายอวี๋ เชิญเข้ามาเร็วเถิด!” นายท่านเจิ้งทำท่าทางเชื้อเชิญ พลางมองไปที่อิ่งสือซันที่อยู่ด้านข้าง “ผู้นี้คือ…”

“พี่ชายของเสี่ยวหวัง” อิ่งสือซันกล่าวอย่างเอาเปรียบ

“ลำดับที่แปด” อิ่งลิ่วไม่ยอมแสดงให้เห็นว่าตนด้อยกว่า

นายท่านเจิ้งผงะ หวัง…แปด[1]?

…

นายท่านเจิ้งเชิญพวกเยี่ยนจิ่วเฉาเข้าไปพักในบ้าน หน่วยกล้าตายที่เยี่ยนจิ่วเฉาพามาซ่อนตัวอยู่ในความมืด ยามจำเป็นจึงจะช่วยบุตรชายของนายท่านเจิ้งออกมา ทว่าก่อนหน้านั้น นายท่านเจิ้งจำต้องเล่ารายละเอียดในปีนั้นโดยไม่มีสิ่งใดปกปิด

“ข้าได้บอกเรื่องบ้านกับคุณชายเสี่ยวหวังแล้ว และได้วาดภาพในความทรงจำให้กับคุณชายเสี่ยวหวังแล้วเช่นกัน พวกท่านรีบช่วยบุตรชายข้าออกมาเถิด!” นายท่านเจิ้งกล่าว

เยี่ยนจิ่วเฉากล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ไม่ต้องรีบ เจ้าลองนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นดูอีกครั้ง ยังมีสิ่งใดที่หลงลืมไปหรือไม่?”

นายท่านเจิ้งเอ่ยในใจ เจ้าไม่รีบ แต่ข้ารีบ ลูกของข้าเป็นกุลีอยู่ในเหมือง เขาอาจถูกทารุณจนตายได้ทุกเมื่อ!

นายท่านเจิ้งอยากจะโกรธ แต่เขาก็ดูออกว่าคนเหล่านี้ไม่ง่ายที่จะยั่วยุ โดยเฉพาะคุณชายที่ล้มป่วยคนนี้ ดูเหมือนป่วยออดๆ แอดๆ ทว่ากลับให้ความรู้สึกอันตรายและน่ากลัวยิ่งกว่าคนร่างใหญ่กำยำนั่นเสียอีก

“เช่นนั้นเริ่มจากเมื่อสี่ปีที่แล้ว ข้าได้พบกับสตรีผู้นั้นเป็นครั้งแรก…นางมาซื้อบ้าน บ้านของครอบครัวข้าเพิ่งขายพอดี มีคนกลางช่วยเจรจา ได้ตกลงธุรกิจกันเสร็จเรียบร้อย และขณะนั้นก็มีบุรุษผู้หนึ่งปรากฏตัวออกมา”

เยี่ยนจิ่วเฉากางภาพวาดเสมือนของสวี่ส้าว “เจ้าช่วยยืนยันอีกครั้ง ใช่คนผู้นี้หรือไม่?”

“ใช่ เป็นเขา” นายท่านเจิ้งกล่าว “เหมือนกว่าภาพที่ข้าวาดไว้มาก ข้าพบกับคนทั้งสองตอนที่ซื้อขายบ้านเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ทว่ารูปร่างหน้าตาของสตรีผู้นั้นช่างงดงามจับตา ข้าประทับใจมิรู้ลืม ทำให้ข้าจดจำคนทั้งสองได้”

แม้เป็นเพียงการพบปะกัน ทว่านายท่านเจิ้งก็มองออกว่าบุรุษผู้นั้นปกป้องดูแลนางเป็นอย่างดี หลังจากขายบ้านไป นายท่านเจิ้งก็ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ แต่ยังมีร้านขายข้าวอยู่ใกล้กับบ้านหลังเก่า

เขาไปที่ร้านขายข้าวเป็นครั้งคราว บางครั้งเขาก็ได้ยินความเคลื่อนไหวในบ้านหลังเก่า

ไม่กี่เดือนต่อมา เสียงร้องของทารกก็ดังมาจากบ้านหลังเก่า นายท่านเจิ้งคิดว่าสตรีผู้นั้นคงคลอดแล้วเป็นแน่ เสียงร้องไห้ดังต่อเนื่องเป็นเวลาห้าหรือหกเดือน หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินอีกเลย ขณะที่นายท่านเจิ้งคิดว่าพวกเขาย้ายออกไปแล้ว ก็บังเอิญเจอกับสตรีผู้นั้นจับท้องเดินออกมา

หญิงผู้นั้นสวมผ้าปิดหน้า แต่เขาก็ยังจำนางได้

สตรีผู้นั้นไม่สังเกตเห็นเขา และเดินผ่านร้านขายข้าวของเขาไปพร้อมกับสาวรับใช้คนหนึ่ง

“เด็กคนนั้นคงจะตายตั้งแต่เยาว์วัย” นายท่านเจิ้งกล่าวอย่างเวทนา

ทว่าไม่กี่วันต่อมาเสียงร้องไห้ของทารกก็ดังออกมาจากบ้านหลังเก่าอีกครา นายท่านเจิ้งรู้สึกงงงวยยิ่งนัก เขาผู้เป็นบิดาของบุตรหกคน ค่อนข้างคุ้นชินกับท้องของหญิงตั้งครรภ์ ในความคิดของเขา ท้องของนางน่าจะยังไม่เกินเจ็ดเดือน กลับคลอดแล้วหรือ?

“คลอดก่อนกำหนดรึ?” เยี่ยนจิ่วเฉาถาม

นายท่านเจิ้งพยักหน้า “ข้าเดาว่าเป็นเช่นนั้น เสียงร้องของเด็กก็อ่อนมากเช่นกัน หลังจากฝนตกหนัก ข้าก็ไม่ได้ยินเสียงร้องอีกเลย อาจจะได้รับลมหนาวและไม่มีชีวิตรอด ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนเต็มด้วยซ้ำ ช่างน่าเสียดาย”

ดังนั้นจึงได้คำอธิบายเกี่ยวกับโถเถ้ากระดูกทั้งสองแล้ว

王八蛋