บทที่ 57 หานางพบแล้ว

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 57 หานางพบแล้ว บทที่ 57 หานางพบแล้ว โดย Ink Stone_Romance บ้านสกุลจ้าวที่ปล่อยว่างมานานหลายวันได้ต้อนรับผู้อยู่อาศัยอีกครั้ง ทว่ามิใช่ครอบครัวของจ้าวเหิง กลับเป็นคนต่างถิ่นที่มาใหม่สองสามคน นี่เป็นครั้งที่สองที่มีคนย้ายเข้ามาในหมู่บ้านเหลียนฮวาหลังจากคุณชายวั่น

ในฐานะหมู่บ้านที่ยากจนที่สุดในแถบนี้ ที่ผ่านมามีแต่คนอยากย้ายออกไป ไม่มีผู้ใดเต็มใจอยากย้ายเข้ามา ปีนี้กลับมีเรื่องบังเอิญ คนทยอยมาอย่างไม่ขาดสาย เหมือนได้โชคใหญ่ ยามที่อีกฝ่ายซื้อบ้านเขาถูกนางเสี่ยวเฉินหลอก บ้านราคาห้าตำลึง นางเสี่ยวเฉินขายในราคาสูงถึงสิบห้าตำลึง และอีกฝ่ายก็หยิบเงินออกมาโดยไม่ปริปาก นางเสี่ยวเฉินมีความสุขมากจนทำอะไรไม่ถูก

“ความโชคร้ายของหมู่บ้านของเรามาถึงแล้วหรือ?” ป้าไป๋ที่กำลังขัดรองเท้าผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำโบราณทอดถอนใจด้วยความหดหู่

ชุ่ยฮวาที่ซักผ้าอยู่ข้างๆ “เอ่ยอันใดเช่นนี้เล่า?”

ป้าไป๋หันหน้าไปมองที่บ้านสกุลจ้าว “เจ้าเห็นไหม รถม้า”

ผู้มีความสามารถที่ร่ำรวยในเมืองเท่านั้นจึงจะซื้อรถม้าได้ ไม่เพียงเพราะม้ามีราคามากแพงเท่านั้น แต่ยังดูแลรักษายากอีกด้วย

มีเพียงสามครอบครัวในหมู่บ้านเท่านั้นที่เคยมีรถม้า ครอบครัวที่หนึ่งคือสกุลติงที่ย้ายออกไป อีกครอบครัวคือสกุลวั่นที่ไม่ได้อยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว และสุดท้ายก็คนต่างถิ่นในวันนี้

“อยู่ไม่นานหรอก!” ป้าหลัวตีถังน้ำ “คนมีเงินพวกนี้แค่อยากหาความแปลกใหม่ อยู่ไม่กี่วันก็เบื่อ แล้วย้ายออกไป คุณชายวั่นนั่นก็เป็นเช่นนั้นมิใช่รึ?”

“อ้อ” ชุ่ยฮวาเสียงอ่อน นางไม่รู้จะพลิกแพลงอย่างไร ทุกคนเอ่ยอันใดนางรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก จึงถามด้วยความสงสัย “พวกเขาทำงานอันใดหรือ?”

“นายพราน ทำการค้าขายขนสัตว์”

นางเสี่ยวเฉินถือเมล็ดแตงหนึ่งกำมือ โผล่ออกมาไม่ให้สุ้มให้เสียงจากด้านหลัง คนเหล่านั้นสะดุ้งตกใจเสียงเคลื่อนไหว! ป้าหลัวที่กำลังตักน้ำแทบจะตกลงไปในบ่อ!

ป้าหลัวควบคุมสติ หันหัวกลับมาจ้องมองนาง “เจ้าจะเลิกทำตัวเหมือนผีได้หรือไม่! จะเดินมาก็ให้สุ้มให้เสียงหน่อยได้รึไม่!”

นางเสี่ยวเฉินแกะเมล็ดแตง “…อ้อ”

เรื่องผู้อยู่อาศัยคนใหม่ของหมู่บ้านเหลียนฮวาแพร่ไปถึงหูของอวี๋หวั่น แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ตราบใดที่ไม่ใช่สกุลจ้าวที่ขวางหูขวางตาเธอ ใครจะย้ายมาใหม่ก็เหมือนกัน แน่นอน แม้ว่าสกุลจ้าวจะย้ายกลับมาแล้ว ก็ไม่ได้สร้างความวุ่นวายใจให้เธอเท่าไร เพราะอย่างไรเธอก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม หากสกุลจ้าวกล้าร้ายมา เธอก็มีเป็นร้อยวิธีที่จะจัดการ

“ท่านพี่” เถี่ยตั้นน้อยคัดคำศัพท์ที่อวี๋หวั่นจัดเรียงให้เสร็จแล้ว อันที่จริงก็ไม่ได้เยอะมาก มีเพียงสิบตัวอักษร หนึ่งตัวเขียนสิบครั้ง ก็รวมเป็นร้อยครั้งเท่านั้นเอง เถี่ยตั้นน้อยเป็นผู้เรียนเริ่มต้น ไม่คุ้นเคยกับการถือพู่กัน ความยากลำบากในการคัดเขียนก็พอจะจินตนาการได้

เขารู้สึกไม่เป็นธรรมจนแทบอยากจะร้องไห้

อวี๋หวั่นตรวจทานอีกครั้ง เธอใช้ชาดวงกลมคำที่เขียนได้ดีออกมา วงกลมหนึ่งวงเท่ากับลูกกวาดหนึ่งชิ้น

เมื่อเห็นลูกกวาดบางตาเพียงสองสามชิ้นวางอยู่ตรงหน้า ลำไส้เถี่ยตั้นน้อยก็เสียใจและเสียดาย เขารู้อยู่แล้วว่าท่านพี่โหดร้ายเช่นนี้ เขาก็…เขาก็ตั้งใจคัดแล้วนี่!

ช่างฝีมือกำลังจะเลิกงาน อวี๋หวั่นหยิบสมุดบัญชีและกระเป๋าเงิน ไปจ่ายเงินค่าจ้างในช่วงนี้ให้กับพวกเขา

เถี่ยตั้นน้อยกอดรั้งเธอไว้ “ท่านพี่ ท่าน ท่าน ท่าน…ท่านให้ข้าคัดอีกรอบนะ!”

อวี๋หวั่นมองเขาด้วยสีหน้าสงบ “เจ้าแน่ใจหรือ”

เถี่ยตั้นน้อยพยักหน้าอย่างแรง “แน่ใจ แน่ใจ แน่ใจ!”

เขาต้องเอาลูกกวาดทั้งหมดในกล่องของท่านพี่มาให้ได้!

อวี๋หวั่นจึงจัดเรียงตัวอักษรสิบตัวให้เขาอีกครั้ง หนึ่งตัวคัดสิบครั้งเหมือนเดิม ครั้งนี้เถี่ยตั้นน้อยจริงจังมากกว่าครั้งก่อน เมื่ออวี๋หวั่นกลับมาจากการจ่ายเงิน เขาก็ถือตัวอักษรที่เรียงเป็นระเบียบและเอ่ยด้วยความภูมิใจยิ่ง “มาเลย!”

อวี๋หวั่นยกพู่กันชาดสีแดง และเริ่มวนรอบตัวอักษรของเถี่ยตั้นน้อย ทว่าครานี้เธอไม่ได้วงรอบตัวอักษรที่เขียนดี กลับวงตัวอักษรที่เขียนไม่ดี

ในหนึ่งร้อยตัวอักษร มีแปดตัวอักษรที่ไม่สมบูรณ์

หนึ่งตัวอวี๋หวั่นก็หักลูกกวาดออกหนึ่งชิ้น

สุดท้าย ลูกกวาดที่เถี่ยตั้นน้อยได้มาอย่างยากลำบากก็เหลือเพียงชิ้นเดียว

เถี่ยตั้นน้อยที่ไม่อาจเล่นกับพี่สาวได้ “…”

ข้าอยากตาย!

น้ำในถังหมดแล้ว อวี๋หวั่นจึงไปหยิบไม้คานหาบเพื่อไปตักน้ำ ตั้งแต่อวี๋เซ่าชิงกลับมาบ้าน เธอก็แทบไม่ได้ทำงานเช่นนี้เลย ไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะพ่อของเธอที่ขยันเกินไป ทำทุกอย่างไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว วันนี้พ่อของเธอไปภูเขาด้านหลัง เพื่อดูพวกเขาถางพื้นที่รกร้าง เธอก็ทำแผลให้เอ้อร์หนิว ล้างผ้าพันแผลจำนวนมาก จนน้ำที่เหลืออยู่ครึ่งถังหมดเกลี้ยง

เมื่ออวี๋หวั่นมาถึงบ่อน้ำโบราณพร้อมกับถังน้ำ ชุ่ยฮวาและบรรดาป้าๆ ก็กำลังคุยกันเรื่องผู้อยู่อาศัยคนใหม่

“มีนายพรานมาอีกคนแล้ว ชุ่ยฮวา ให้พ่อของสือโถวใช้ไหวพริบหน่อย อย่าปล่อยให้เหยื่อถูกแย่งไปหมดนะ!” ป้าไป๋เอ่ยติดตลก

ชุ่ยฮวากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “พ่อของสือโถวสุดยอดอยู่แล้ว! จะมีใครเอาชนะการล่าสัตว์ของเขาได้? สิบคนก็ไม่สู้เขาผู้เดียว!”