บทที่ 58.2 เด็กน้อยหลงใหลแม่ (2)

หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม [เล่ม2] – บทที่ 58 เด็กน้อยหลงใหลแม่ (2) บทที่ 58 เด็กน้อยหลงใหลแม่ (2) โดย Ink Stone_Romance พวกเขาไม่เคยขึ้นภูเขา มันเต็มไปด้วยสิ่งแปลกตา เมื่อพวกเขาเห็นดอกไม้และต้นไม้อยู่ริมทาง ก็เด็ดมาให้อวี๋หวั่นดู อวี๋หวั่นก็บอกพวกเขาว่า นี่คือหญ้าหางหมา นี่คือหญ้าป้างโถว นี่คือดอกจื่อฮวาตี้ติง นี่คือหญ้าเชอเฉียน…

สิ่งที่เด็กทั้งสามเก็บมาเยอะที่สุดเป็นหญ้าใบเลื่อย มันคือวัชพืชสีเขียวอ่อน ใบเป็นแฉกคล้ายร่ม หรือที่เรียกว่าต้นหมูมรณะ ต้นอ่อนของมันนำมาปรุงอาหารได้ แต่ว่ากันว่าหากหมูกินเข้าไปก็จะไม่สบาย จึงเป็นที่มาของชื่อนี้

ไม่รู้ว่าเพราะสนใจชื่อนี้หรือไม่ เด็กๆ ถึงเก็บมันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อเก็บมาก็ให้อวี๋หวั่นพูด

อวี๋หวั่นก็ตะโกนชื่อ ‘หมูมรณะ’ มาตลอดทาง

ไม่นานคนทั้งสี่ก็มาถึงที่ที่มีพริกป่าขึ้น พริกป่าชนิดนี้แตกต่างจากพริกใดๆ ที่อวี๋หวั่นเคยกินที่โลกก่อน รูปร่างคล้ายกับพริกชี้ฟ้าในความทรงจำ ทรงยาวและแหลม แต่ไม่ใช่สีแดง ตอนแรกอวี๋หวั่นคิดว่าเพราะมันยังไม่สุก แต่หลังจากสังเกตดูสักพัก ก็พบว่ามันเป็นสีเขียวอยู่ตลอดไม่ว่านานแค่ไหน แต่รสชาติกลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าพริกชี้ฟ้า

เมื่อเด็กจ้ำม่ำเห็นว่าเธอเด็ดมา ก็เอื้อมมือไปเด็ดบ้าง

อวี๋หวั่นรีบหยุดพวกเขา “นี่เป็นพริก มันเผ็ดร้อนมาก อย่าเด็ดนะ”

เด็กทั้งสามเข้าใจและไม่เด็ดมันอย่างเชื่อฟัง นั่งยองๆ เล่นกับดอกไม้อยู่บนพื้น

ท่ามกลางหมู่ดอกไม้ป่า จู่ๆ กบตัวเล็กๆ ขนาดเท่าเล็บมือก็กระโดดออกมา ทั้งสามไม่เคยเห็นสิ่งที่กระโดดได้มาก่อน พวกเขาตกใจหันหน้าวิ่งหนี และซุกตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋หวั่น!

ตอนแรกอวี๋หวั่นคิดว่ามีงู แต่เมื่อเดินไปดู ก็ถึงกับยิ้มจนร่างกายแทบยืนไม่ตรง

มันคือกบที่เพิ่งพัฒนามาจากลูกอ๊อด ตัวเล็กเท่ากับเมล็ดถั่วปากอ้า ไม่คิดว่าจะทำให้เด็กน้อยทั้งสามกลัวถึงเพียงนี้

ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน สังหารผู้คนเป็นผักปลาในโลกก่อน ยามนี้ถูกกบตัวน้อยๆ ทำให้หวาดกลัว จนต้องซุกซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋หวั่น เวลาผ่านไปเนิ่นนาน พวกเขาก็ยังไม่ยอมออกมา

อวี๋หวั่นเลิกเก็บพริกป่าชั่วคราว พาพวกเขาไปเก็บผลโทงเทงที่อยู่ใกล้ๆ ยามนี้ผลโทงเทงสุกแล้ว กระทั่งมีบางส่วนตกลงไปในโคลนและเน่าเสีย อวี๋หวั่นรู้สึกเสียดายมาก

อวี๋หวั่นหยิบผลโทงเทงสามลูกที่ทั้งใหญ่และแดงป้อนเด็กน้อยทั้งสาม พวกเขาเคยถูกให้กินเปรี้ยวมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงมีท่าทีต่อต้านขัดขืนเล็กน้อย แต่เพราะอวี๋หวั่นป้อน พวกเขาจึงใช้ความกล้าและกินมัน และแล้วก็พบว่า รสชาติช่างแตกต่างกับครั้งที่แล้ว มันหวานฉ่ำ อร่อยเกินบรรยาย!

เด็กน้อยต่างร้องฮืมๆ ด้วยความตื่นเต้น

อวี๋หวั่นเก็บอีกสองสามเม็ดให้พวกเขา เด็กๆ จึงจดจำและเรียนรู้ เริ่มลงมือเก็บมันด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นว่าพวกเขาลืมเรื่องของกบน้อยไปแล้ว อวี๋หวั่นก็ยิ้มออกมา พร้อมกับเดินไปด้านข้างเพื่อเก็บพริกป่าต่อ เมื่ออวี๋หวั่นเก็บพริกป่าเสร็จ ย่ามใบเล็กๆ ของพวกเขาก็หนักอึ้งไปหมด

อวี๋หวั่นสังเกตเห็นว่า นอกจากผลสองสามผลที่เธอป้อนในตอนแรก พวกเขาก็ไม่ได้กินผลที่ตนเองเก็บมาเลย

หรือพวกเขาแค่เก็บเพื่อความสนุก?

เมื่อกลับไปที่สวนหลังบ้าน อวี๋หวั่นก็หยิบกะละมังใส่น้ำสามใบให้พวกเขาล้างผลไม้ เดิมทีคิดว่าจะใส่รวมกันล้างในกะละมังเดียว ทว่าพวกเขาก็ยืนยันที่จะล้างผลไม้ของตัวเองด้วยตัวเอง และไม่ต้องการให้ผสมกับผลไม้ของคนอื่น

หลังจากล้างเสร็จ พวกเขาทั้งสามก็ยื่นผลโทงเทงมาตรงหน้าอวี๋หวั่น

อวี๋หวั่นถึงกับผงะ ที่แท้ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากกิน แต่ว่าอดทนเพื่อเก็บไว้ให้เธอกิน?

หัวใจของอวี๋หวั่นพลันรู้สึกอบอุ่นจนร้อนรุ่ม “ข้ากินแค่ลูกเดียวพอแล้ว”

เด็กจ้ำม่ำจึงวางผลไม้ป่าในมือกลับลงไปในกะละมัง และพลิกไปมา พวกเขาแต่ละคนหยิบผลที่ใหญ่ที่สุดป้อนใส่ปากอวี๋หวั่น

ซั่งกวนเยี่ยนที่ไม่รู้ว่ามาเมื่อไร “ข้าก็อยากกินเหมือนกัน”

เด็กน้อยทั้งสามพลิกไปพลิกมาในกะละมัง พวกเขาแต่ละคนหยิบผลที่เล็กที่สุดยื่นให้ซั่งกวนเยี่ยน

ซั่งกวนเยี่ยน “…”

…

ซั่งกวนเยี่ยนกินเต้าหู้เหม็นจนอิ่มแปล้ นางลูบท้องกลมๆ ของนางแล้วเอ่ยว่า “ข้าเอาเต้าหู้เหม็นทั้งสองแบบ อย่างละสองโถ ซิ่งจู๋ จ่ายเงิน!”

สาวรับใช้ก้มหน้าจ่ายเงิน

อวี๋หวั่นกล่าว “มิเป็นไรหรอก ของเหล่านี้ข้ามอบให้ท่าน”

ที่วังหลวง นางช่วยสะสางปัญหาที่ใหญ่เพียงนั้น แม้ว่าจะทำเพราะเยี่ยนจิ่วเฉาขอร้องนาง อวี๋หวั่นก็ไม่อาจไม่รับน้ำใจนางได้ ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเยี่ยนจิ่วเฉา

“เช่นนั้นคงไม่ได้ ข้าซั่งกวนเยี่ยน ไม่เคยกินอาหารของผู้อื่น!”

“นี่จะเหมือนกันได้อย่างไร? ครั้งที่แล้วข้ายังไม่ได้ตอบแทนพระชายา หากพระชายาไม่รับ ข้าคงรู้สึกเสียใจ”

หนึ่งคนอยากให้ หนึ่งคนไม่ยอมรับ ทั้งสองเถียงกันเนิ่นนาน สาวรับใช้ถือกระเป๋าเงิน จะให้ก็ไม่ได้ จะไม่ให้ก็ไม่ได้

เด็กทั้งสามเดินเข้ามา เขย่งเท้าคว้ากระเป๋าเงินของนาง แล้วยัดมันใส่มือของอวี๋หวั่น