บทที่ 71.2 แม่ลูกพบหน้า (2)

บทที่ 71 แม่ลูกพบหน้า (2) Ink Stone_Romance เหยียนหรูอวี้กุมชัยชนะเอาไว้แล้ว นางจึงไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองกับคำพูดเพียงสองประโยค นางหัวเราะ กล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองเป็นใคร? อดีตที่ผ่านมามันขมขื่นถึงกับไม่อาจจดจำเลยใช่หรือไม่เล่า? เจ้ายังอยากแต่งเข้าจวนคุณชายเยี่ยน เป็นแม่ของลูกข้าอยู่อีกหรือไม่เล่า?”

มือของอวี๋หวั่นบีบถ้วยชาแน่น เหยียนหรูอวี้สืบจนรู้เรื่องนี้แล้วหรือ?

เหยียนหรูอวี้เชิดคางขึ้น แล้วกล่าวอย่างหยิ่งยโสว่า “เจ้าเคยเข้าไปในหอคณิกา ทั้งยังมีลูกกับบุรุษอื่น เพียงแต่น่าเสียดายที่เด็กคนนั้นก็ตายด้วยน้ำมือของเจ้า”

อวี๋หวั่นตื่นตะลึง!

เหยียนหรูอวี้ยิ้มถากถาง มองไปยังอวี๋หวั่น “อะไรกัน? เจ้าไม่เชื่อรึ? เจ้ามีลูกสองคน คนแรกป่วยตาย คนที่สองถูกเจ้าฆ่าตาย ฝนตกหนัก…”

อวี๋หวั่นมองไปยังเหยียนหรูอวี้ด้วยสายตาเย็นชา ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือไม่ เธอรู้สึกว่ารอยยิ้มของเหยียนหรูอวี้แฝงความบ้าคลั่งอยู่ไม่น้อย

อวี๋หวั่นหายใจเข้าลึก แล้วเตือนตัวเองว่าอย่าเชื่อเหยียนหรูอวี้เป็นอันขาด เธอแย่งคนที่เหยียนหรูอวี้หมายปอง นางต้องเกลียดเธอเข้ากระดูกดำอย่างแน่นอน และย่อมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจ ถ้าอวี๋หวั่นเชื่อนาง ก็เท่ากับเธอแพ้แล้ว

“เจ้าไม่เชื่อหรือ? ทำไมเจ้าไม่เชื่อ?” เหยียนหรูอวี้โมโหเสียแล้ว

เมื่อครู่ยังหัวเราะร่า ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนอย่างฉับพลัน อวี๋หวั่นมองนางด้วยสายตาประหลาด นับวันสมองนางยิ่งมีปัญหามากขึ้นเรื่อยๆ

เหยียนหรูอวี้วางกาน้ำชากระแทกลงบนโต๊ะ “ทำไม? เจ้าพูดสิ! ทำไม!”

ไม่เชื่อก็คือไม่เชื่อ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้ใกล้บ้าแล้วจริงๆ

“คุณหนู!” แม่หลินเดินเข้ามา “อาหารเย็นเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านจะให้ยกมาจัดวางเลยหรือไม่? ”

เหยียนหรูอวี้ชะงักไป หลังจากนั้นก็ได้สติกลับมา แล้วยิ้มอย่างสง่างามว่า “ยกไปวางที่ห้องอาหารก็แล้วกัน จะไมได้ไม่ทำให้เด็กๆ ตื่น”

อวี๋หวั่นไม่อาจรู้สึกตกใจได้มากกว่านี้อีกแล้ว หากไม่ได้เห็นด้วยตนเอง ก็คงไม่เชื่อว่าความรวดเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของเหยียนหรูอวี้จะเป็นเรื่องจริง แต่ว่าถึงจะเร็ว อวี๋หวั่นก็ไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจแล้ว เธอถูกพาไปยังอีกห้องหนึ่ง แล้วประตูถูกลงกลอน

แม้จะไม่รู้ว่าเหยียนหรูอวี้จับเธอมาทำไม แต่ว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน แย่ที่สุดก็คือเหยียนหรูอวี้คิดจะฆ่าเธอ

อวี๋หวั่นไม่รู้ว่าควรพูดว่าเหยียนหรูอวี้โง่หรือบ้าดี นางคิดว่าเมื่อฆ่าเธอแล้วจะได้แต่งเข้าจวนคุณชายเยี่ยนหรือ? ที่เยี่ยนจิ่วเฉาไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตามาตลอด เป็นเพราะเธอเป็น ‘มือที่สาม’ หรืออย่างไร? นางไม่คิดหน่อยหรือว่าเยี่ยนจิ่วเฉาไม่ได้ชายตามองนางตั้งแต่ก่อนที่อวี๋หวั่นจะปรากฏตัวแล้ว

เอาเถอะ กับผู้หญิงที่อิจฉาริษฉาเข้าขั้นบ้าอย่างนี้ คุยด้วยเหตุผลไปก็ไร้ประโยชน์

เพียงครู่เดียวอวี๋หวั่นก็ใจเย็นลงได้ แล้วจึงเริ่มคิดหาวิธีหลบหนีออกไป

บนเรือมียอดฝีมืออยู่ไม่น้อย หากจะหลบหนีจากเงื้อมมือของเหยียนหรูอวี้โดยไม่ให้พวกเขารู้ตัวนับว่าเป็นเรื่องยาก แต่ความสามารถในการว่ายน้ำของเธอจัดว่าดีไม่แพ้ผู้ชาย เธอมีข้อได้เปรียบมาก อย่างไรเสียวิชาตัวเบาก็ใช้ในน้ำไม่ได้ พวกเขาตามเธอไม่ทันอย่างแน่นอน

เรื่องเดียวที่เธอลังเลก็คือ เธอควรจะพาเด็กทั้งสามไปด้วยหรือไม่

ถ้าว่าตามหลักการแล้ว เสือแม้จะดุร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง เหยียนหรูอวี้เป็นแม่แท้ๆ ของพวกเขา ย่อมต้องไม่ทำร้ายพวกเขา แต่ไม่รู้ว่าทำไม เธอมักจะรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจเหยียนหรูอวี้

อวี๋หวั่นกำลังเผชิญกับภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ถูกขังเอาไว้ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน เธอไม่รู้ว่าฟ้ามืดแล้วหรือว่าฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว

ในห้องอีกด้านหนึ่ง เด็กน้อยทั้งสามก็ตื่นแล้ว

เหยียนหรูอวี้ให้บ่าวยกน้ำร้อนเข้ามา ให้เด็กทั้งสามนั่งอยู่ในถังอาบน้ำ แล้วค่อยๆ บรรจงอาบน้ำให้พวกเขา

“พวกเจ้าดูสิ แม่เป็นแม่ที่ดีแล้วนะ” เหยียนหรูอวี้ยิ้ม “หลังจากนี้ต้องรักแต่แม่ อย่าไปรักสตรีคนอื่นรู้ไหม?”

เด็กทั้งสามทำตาโตมองนาง

เหยียนหรูอวี้ตักน้ำอุ่นแล้วค่อยๆ รดลงบนหัวไหล่ของพวกเขา “ชอบแม่หรือไม่เล่า?”

ทั้งสามนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกเจ้าก็ชอบเอง” เหยียนหรูอวี้วางกระบวยลง หยิบผ้าฝ้ายผืนแห้งมาเช็ดผมเปียกชื้นของพวกเขา จากนั้นก็อุ้มเด็กทั้งสามออกมาจากถังน้ำที่กำลังจะเย็น

เปรี้ยง!

ทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้าผ่าดังก้องกัมปนาท

เหยียนหรูอวี้กำลังหยิบผ้าแห้งมาเช็ดตัวให้เด็กน้อย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง เหยียนหรูอวี้ตัวสั่นเทิ้ม ผ่านไปชั่วประเดี๋ยวเดียว สายตาของนางก็เปลี่ยนเป็นดุร้าย นางเขวี้ยงผ้าลงกับพื้น!