บทที่ 90.2 ราชันร้อยสัตว์พิษ (2)

บทที่ 90 ราชันร้อยสัตว์พิษ (2) Ink Stone_Romance นางเดินไปหาน้ำร้อนจากห้องครัว เทลงในชาม ดื่มเข้าไปเล็กน้อย เมื่อดื่มเข้าไป นางก็พลันรู้สึกว่าความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง

“ที่แท้…เจ้าก็เป็นสตรีพิษ…”

ทั้งยังเป็นสตรีพิษที่เก่งกว่านางอีก!

“สวรรค์ช่วยข้าไว้แท้ๆ ขอเพียงข้าได้ราชันสัตว์พิษของเจ้า ข้าก็ไม่ต้องการหนอนไหมทองแล้ว!”

ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นทันที ตื่นเต้นยิ่งกว่าครั้นพบหนอนไหมทองครั้งแรกอีก นางปาดเลือดที่ไหลจากมุมปาก ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืน

ในตอนที่ได้รับหนอนไหมทองมาใหม่ นางได้รับความช่วยเหลือจากอาจารย์ จึงรอดชีวิตมาได้ ครั้งนี้เผชิญกับราชันสัตว์พิษที่แข็งแกร่ง ย่อมต้องรอบคอบ โชคดีที่วิชาที่ร่ำเรียนมาหลายปีนี้มิได้เสียเปล่า นางมั่นใจว่าจะนำราชันสัตว์พิษมาครอบครองให้ได้!

หนอนพิษไม่ชอบโลหะ เหล้า และใบอ้ายเยี่ย ของเหล่านี้สามารถนำมาใช้ควบคุมมันได้ แน่นอนว่าต้องล่อมันออกมา สตรีผู้นั้นมีเลือดพลังหยินเข้มข้น หนอนพิษย่อมกระหายเลือดมากที่สุด นางกลัวว่าเลือดของตนจะล่อมันออกมาไม่ได้ แต่อย่าลืมว่านางมีหนอนไหมทองอยู่หนึ่งตัว สำหรับราชันสัตว์พิษแล้ว นับเป็นสิ่งดึงดูดที่หาได้ยากยิ่ง

นางจะใช้หนอนไหมทองล่อราชันสัตว์พิษออกมาก่อน จากนั้นก็จับราชันสัตว์พิษก่อนที่มันจะกินหนอนไหมทอง!

แผนของนางเป็นเช่นนี้ และนางก็ลงมือทำจริงๆ

นางทำของที่ต้องการไปยังบ้านข้างๆ

หลายวันมานี้อวี๋หวั่นให้เด็กน้อยทั้งสามอยู่ที่บ้านของเยี่ยนจิ่วเฉา อวี๋หวั่นจึงนอนอยู่คนเดียวบนเตียงที่เก่าคร่ำคร่า

สตรีพิษหยิบผ้าออกมา ปิดจมูกอวี๋หวั่น นางให้ยานอนหลับขนานอ่อนแก่อวี๋หวั่น เพื่อให้แน่ใจว่าอวี๋หวั่นจะไม่ตื่นมาเสียก่อน หลังจากเก็บผ้าไปแล้วนางก็เค้นหนอนพิษในร่างออกมา

นางปล่อยให้หนอนไหมปล่อยกลิ่นออกมา ระยะห่างเท่านี้ย่อมเพียงพอให้อีกฝ่ายตอบสนองได้

สตรีพิษสวมถุงมือเงิน แล้วหยิบถุงตาข่ายเงินออกมาเพื่อเตรียมจับราชันหนอนพิษ

นางรู้สึกประหนึ่งหัวใจขึ้นมาอยู่ที่คอหอย

นางก็วิตกอยู่นาน แต่ราชันสัตว์พิษของอีกฝ่ายกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด!

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?

หรือนางผิดพลาดไป? สตรีชาวบ้านผู้นี้แท้จริงแล้วไม่มีราชันสัตว์พิษแต่อย่างใด?

เป็นไปไม่ได้ สตรีผู้นั้นเป็นสตรีพิษ สัมผัสของนางไม่ผิดเพี้ยนแน่

เพียงแต่เพราะเหตุใดมันถึงไม่ออกมากินหนอนไหมทองนางกัน? หนอนพิษนั้นโหดร้ายโดยธรรมชาติ ยิ่งพบกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง มันก็ยิ่งปรารถนาที่จะกลืนกิน หนอนไหมทองของนางเป็นหนึ่งในราชันสัตว์พิษ ย่อมต้องดึงดูดสัตว์พิษอีกตัวหนึ่ง เหตุใดจึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเล่า? หรือว่าที่จริงแล้วมันไม่ได้เก่งกาจกว่าหนอนไหมทองของนาง เพราะฉะนั้นจึงไม่กล้าออกมา? หรือไม่ก็เป็นเพราะมันกำลังหลับใหล จึงไม่ได้กลิ่นของหนอนไหมทอง?

นางลองอีกหลายครั้ง ในตอนที่นางกำลังจะยอมแพ้นั้นเอง ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง

แสงสว่างวาบปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงว่ามือของนางเบาหวิว

วินาทีต่อมา นางก็เห็นหนอนไหมทองของตนถูกทุ่มลงบนพื้นอย่างรุนแรง เท้าเล็กของหนอนเหยียบลงบนหนอนไหมทองของนางอย่างบ้าคลั่งจนหัวของมันระเบิดออก!

จู่ๆ ในสมองของสตรีพิษก็ปรากฏประโยคหนึ่งขึ้นมา ‘เวรแล้ว! อาจารย์ต้องโมโหเป็นแน่’

ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อนางตั้งสติได้ แสงนั้นก็สว่างวาบและกลับเข้าร่างของอวี๋หวั่นไปแล้ว แต่หนอนไหมทองของนางหัวระเบิด กลายเป็นเพียงก้อนเนื้อเละๆ

นางเดินร้องไห้กลับห้องไป

นี่เป็นหนอนไหมพิษที่นางเลี้ยงมานับแรมปี บัดนี้ไม่มีแล้ว นางเศร้าใจเหลือเกิน!

วันรุ่งขึ้น ปรมาจารย์ตื่นแต่เช้าตรู่ เขาไปหาของกินในห้องครัวรอบหนึ่ง กินเสียจนพุงกาง แล้วจึงเดินไปปลุกลูกศิษย์หญิง

ที่จริงแล้ว นางยังไม่ได้นอน เมื่อนึกถึงหนอนไหมทองที่ถูกฆ่าไปโดยเสียเปล่า แล้วก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน

แต่นางไม่กล้าบอกอาจารย์ว่านางทำเรื่องนี้ไปโดยพลการ ตนค้นพบหนอนพิษที่แข็งแกร่ง แต่ไม่มอบให้อาจารย์ก่อน กลับปรารถนาจะเก็บไว้กับตัว เรื่องนี้ขัดต่อกฎของพวกเขา หากอาจารย์ล่วงรู้เข้า ย่อมต้องไม่ให้อภัยนางง่ายๆ เป็นแน่

“ตายแล้วเจ้าค่ะ” นางพูดเสียงเบา

อาจารย์ตกตะลึงไปทันที “ตายแล้ว? ตายได้อย่างไรกัน?”