บทที่ 99 สามหนังสือ หกพิธีการ

บทที่ 99 สามหนังสือ หกพิธีการ Ink Stone_Romance เมื่อได้ยินดังนั้น ขันทีวังก็หน้างอ “นี่เจ้าตัดสินใจแทนฝ่าบาทแล้วเรอะ!”

ลุงวั่นที่กำลังจิบชาคลี่ยิ้มด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้ามิบังอาจพอจะตัดสินใจแทนฝ่าบาท ข้าเพียงแค่ชี้ให้เห็นความเป็นจริงเท่านั้น เหตุใดสกุลเหยียนจึงได้รับการกลับคำพิพากษา เหตุใดเหยียนฉงหมิงจึงได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงได้โดยไม่ได้ออกแรงให้เหนื่อย ขันทีวังคงรู้ดีกว่าข้า หากมิใช่เพราะเหยียนหรูอวี้แสร้งทำตนเป็นมารดาของคุณชายน้อย สกุลเหยียนจะได้มีทุกอย่างเช่นตอนนี้หรือ? เกรงว่าคงต้องติดคุกหัวโตไปแล้ว”

พฤติกรรมที่ไม่ถูกต้องเช่นนี้ ราวกับฮ่องเต้กำลังหน้ามืดตามัว ย่อหย่อนต่อความซื่อสัตย์ภักดีในการดูแลประเทศ เพียงเพราะความรักในวัยหนุ่มสาว แม้ว่าข้อเท็จจริงจะไม่ต่างกันสักเท่าใด

การเป็นฮ่องเต้นั้นยากยิ่ง ผู้ใดที่ไม่ได้นั่งเก้าอี้มังกร ย่อมไม่อาจสัมผัสถึงความหอมหวานของอำนาจ และไม่อาจเข้าใจความยากลำบากของฮ่องเต้ คนธรรมดามองเห็นเพียงผลได้ผลเสียของตนเอง แต่สิ่งที่ฮ่องเต้มองเห็นกลับเป็นความอัปยศของทั้งประเทศ มีเรื่องบางเรื่องที่ไร้ทางเลือก และแน่นอนว่ามีเรื่องบางเรื่อง ที่เลือกกระทำได้เช่นกัน

เรื่องของเหยียนหรูอวี้ ฮ่องเต้ทรงเอาแต่ใจตนเอง ทั้งที่ทราบว่าเยี่ยนจิ่วเฉาไม่ได้มีใจให้นาง ก็ยังคงยกย่องนางกับสกุลเหยียน หากความจริงไม่ปรากฏ ก็คงเข้าใจได้ว่าฮ่องเต้ไม่อยากทำให้คุณชายน้อยต้องรู้สึกแย่ จึงทำให้มารดาของพวกเขามีชาติกำเนิดที่สูงส่ง ทว่ายามนี้ข้อเท็จจริงได้ถูกเปิดเผยมานานแล้ว แต่ฮ่องเต้ก็ยังคงไม่จัดการสกุลเหยียน ช่างเป็นเรื่องที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง

“ความคิดของฝ่าบาท เป็นสิ่งที่เจ้ากับข้าสามารถประเมินได้หรือ?” ขันทีวังเริ่มไม่อ้อมค้อม

ลุงวั่นเอ่ยในใจ ตอนที่ข้าคอยรับใช้องค์ชายรองและฝ่าบาทที่ตำหนักเย็น เจ้าไปอยู่ที่ใดก็ยังไม่รู้? คิดจะใช้อุบายกับข้ายังเร็วเกินไป

“จริงอยู่ พระทัยฝ่าบาทยากจะคาดเดา แต่ความคิดคุณชายของข้านั้นเรียบง่ายมาก อวี๋เซ่าชิงจะเป็นท่านโหวหรือไม่ อย่างไรบุตรสาวของเขาก็จะแต่งงานกับคุณชายอยู่ดี หากฝ่าบาททรงต้องการใช้สิ่งนี้ขู่เข็ญคุณชาย เกรงว่าฝ่าบาทคงต้องผิดหวัง”

ขันทีวังสูดหายใจเฮือก “คนแซ่วั่น! เจ้าดูแลคุณชายมาจนโต จะไม่อาจโน้มน้าวให้เขาก้มหัว และมีท่าทีที่สมควรเป็นได้เลยหรือ? ยอมอ่อนข้อสักหน่อย ฝ่าบาทมีสิ่งใดที่ไม่อาจรับปากเขาได้?”

ลุงวั่นหัวเราะแห้ง “ยอมอ่อนข้อครั้งหนึ่ง แล้วต่อไปเล่า? ให้ฮ่องเต้จับจุดอ่อนของคุณชาย แล้วคุณชายก็ต้องยอมอ่อนข้อไปตลอดชีวิตน่ะหรือ?”

ขันทีวังสำลักและจ้องมองเขา “เขาคือฮ่องเต้! ยอมอ่อนข้อให้เขาแล้วไม่ดีอย่างไร?”

ลุงวั่นตอบ “ไม่มีสิ่งใดไม่ดี เพียงแต่คุณชายไม่พอใจ”

“…” วันนี้หมดหนทางจะเสวนาต่อ ขันทีวังรู้สึกว่าตนไม่ได้เหนื่อยกับฮ่องเต้ เขาถูกคนของจวนคุณชายทำให้โกรธแทบสิ้นลม เจ้าบ้าเยี่ยนจิ่วเฉาไม่ภักดี คนรับใช้ที่เลี้ยงดูมาก็ยังยากจะจัดการ!

ขันทีวังจากไปด้วยความฉุนเฉียว

เมื่อลุงวั่นกลับมาถึงห้องหนังสือ ก็รายงานต่อเยี่ยนจิ่วเฉา และเล่าเรื่องที่พูดคุยกับขันทีวังอย่างละเอียด “…คุณชาย พวกเราทำเกินไปหรือไม่ขอรับ? หากทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัย แล้วกล่าวโทษขึ้นมา…”

เยี่ยนจิ่วเฉาอุทานเสียงเยียบเย็นบนเก้าอี้ไม้โบราณ “แล้วอย่างไร? เกรงว่าหากเขากล่าวโทษ แล้วคุณชายผู้นี้จะไม่ได้แต่งงานรึ?”

“…นั่นก็ด้วย” ลุงวั่นพยักหน้าพลางถอนหายใจ “แม้ว่าเราจะไม่ได้ประกาศ เรื่องที่แม่นางอวี๋เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของคุณชายน้อยอย่างโจ่งแจ้ง ทว่าหูตาของฝ่าบาทกว้างไกล อย่างไรก็ต้องทราบข่าวมาบ้าง จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้พลิกคดีของอวี๋เซ่าชิง จุดประสงค์คงเพื่อรอให้คุณชายไปขอร้องอ้อนวอนเขา”

เพียงคุณชายอ้อนวอนครั้งเดียว อวี๋เซ่าชิงก็จะได้รับการพลิกคดีทันที ทว่าในระยะยาว วิธีการนี้เท่ากับการดื่มยาพิษดับกระหาย นับจากนี้ไป เมื่อใดก็ตามที่ฝ่าบาทจะสร้างความยุ่งยากให้คุณชาย เพียงแค่จับคนข้างกายคุณชายมาก็สิ้นเรื่อง ความหอมหวานนี้ไม่อาจให้ฝ่าบาทได้ลิ้มลองแม้แต่ครั้งเดียว มิฉะนั้นสถานการณ์ของคนสกุลอวี๋คงต้องแขวนอยู่บนปลายดาบตลอดเวลา

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลุงวั่นก็อดชื่นชมคุณชายของตนไม่ได้ เขามองออกเพราะอายุที่มากขึ้น ผ่านชีวิตโชกโชนมามากมาย คุณชายอายุเพียงยี่สิบสามยี่สิบสี่ ก็สามารถมองฮ่องเต้ออกทะลุปรุโปร่ง หากเยี่ยนอ๋องเป็นได้สักครึ่งหนึ่งของคุณชาย คงไม่ต้องมาตายจากไปอย่างอยุติธรรม

ในขณะที่ความคิดของลุงวั่นกำลังล่องลอย เยี่ยนจิ่วเฉาก็ไปให้ความสนใจกับสิ่งอื่นแล้ว

“ผูกดวงชะตาเรียบร้อยแล้วหรือยัง?” เยี่ยนจิ่วเฉาถาม

ลุงวั่นกล่าวว่า “ผูกแล้วขอรับ วันเวลาเกิดของคุณชายกับแม่นางอวี๋ สวรรค์ส่งมาให้เป็นคู่กัน”

เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยอย่างเชื่อมั่น “เป็นเรื่องธรรมดา! คนที่คุณชายผู้นี้เลือก จะผิดพลาดได้อย่างไร?”

มุมปากของลุงวั่นกระตุก

เยี่ยนจิ่วเฉาเห็นว่าเขายังคงยืนนิ่งไม่ไปไหน จึงเอ่ยว่า “ยังมีเรื่องอันใดอีก?”

ลุงวั่นลังเลอยู่พักหนึ่งจึงเอ่ยว่า “ใบบันทึกวันเดือนปีเกิดของบ่าวสาวได้ผูกดวงแล้ว ต่อไปเป็นพิธีน่าเจิง[1]”

พิธีน่าเจิง หรือเรียกอีกอย่างว่าเซี่ยผิ้น จะต้องผ่านพิธีใหญ่ จะผ่านอย่างไร และผ่านโดยใครบ้าง มีความละเอียดพิถีพิถันมาก ส่วนใหญ่เป็นสตรีของครอบครัวฝ่ายชายหรือเฉวียนฝู[2] ทว่าจวนคุณชายเต็มไปด้วยเหล่าบุรุษ จะไปหาสตรีของครอบครัวมาจากที่ใด? จะให้ไหน่มามากับฝางมามาทำแทนก็ไม่ได้ ดูจะไม่ให้เกียรติแม่นางอวี๋เกินไป

แต่สกุลเยี่ยนก็มีนางข้าหลวงระดับสูง ทว่าอยู่ห่างไกลยิ่งนัก กว่าพวกนางจะมาถึง จำฉ่ายก็คงเย็นหมดแล้ว

“เจตนาของพระชายาคือ…” ลุงวั่นกระแอมในลำคอ

“เจตนาของนาง?” เยี่ยนจิ่วเฉาเหลือบมองลุงวั่นเล็กน้อย

ลุงวั่นกลั้นใจเอ่ย “เมื่อบ่ายฟางมามาได้มาที่นี่ และถามเรื่องพิธีน่าเจิง พระชายาบอกว่า นางตระเตรียมพิธีน่าเจิงไว้แล้ว และจะให้ฮูหยินเหยาไปผ่านพิธี”

ฮูหยินเหยาเป็นคนสนิทของซั่งกวนเยี่ยนก่อนที่นางจะออกเรือน นางเป็นหนึ่งในสตรีเพียงไม่กี่คน ที่ไม่เยาะเย้ยเสียดสีซั่งกวนเยี่ยน ยามที่ซั่งกวนเยี่ยนแต่งเข้าสกุลเซียวไม่นาน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด ฮูหยินเหยาก็ไปเยี่ยมและคอยปลอบนางอยู่เสมอ เป็นเวลาหลายปีที่ทั้งสองไปมาหาสู่กัน