บทที่ 1

หนิงอวิ้นหยูวเป็นหญิงอัปลักษณ์

ผู้หญิงที่น่าเกลียดมากเป็นพิเศษเช่นนาง กลับได้แต่งงานกับจ้านอ๋องผู้เป็นชายหนุ่มในฝันของสตรีหลาย ๆ คน ผู้มีนามเต็มว่าซือจ้านเหยียน

เพียงเพราะหนิงเฟิงผู้เป็นบิดาของนาง มีตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดีที่มีอำนาจอันกว้างขวาง

ในวันแต่งงาน ผ้าแดงริ้วทอดยาว อาบย้อมทั่วหิมะสีขาวโพลน

ซือจ้านเหยียนเหยียบย่ำบนหิมะสีขาว หยุดยืนตรงหน้าประตูทางเข้า ชุดแต่งงานสีแดงบนตัวเขา ยิ่งขับให้เขาดูหล่อเหลามากยิ่งขึ้น

ทว่าเมื่อเขาเห็นหนิงอวิ้นหยูวลงมาจากเกี้ยวเจ้าสาว ใบหน้าคมคร้ามก็ปรากฏแววรังเกียจอย่างเข้มข้น เขาดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของหนิงอวิ้นหยูวขึ้นอย่างไร้ซึ่งความอ่อนโยน เอ่ยพูดถากถางว่า "หน้าเจ้านี่มันน่ารังเกียจชะมัด"

หนิงอวิ้นหยูวก้มหน้าลงอย่างเจียมตัว นัยน์ตาคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำ จากนั้นก็ใช้มือปิดรอยแผลบนหน้าของตนไว้ทันที

ตอนนางอายุสิบขวบ นางถูกวางยาพิษ ยาพิษนั้นเกือบพรากชีวิตของนางไป

ซึ่งหมอหลวงที่ท่านพ่อไปเรียกมา พยายามทุกวิธีทางเพื่อช่วยชีวิตนางไว้

น่าเสียดาย ถึงจะรักษาชีวิตเอาไว้ได้แต่หน้ากลับเสียโฉมไปแล้ว

ใบหน้าซีกขวาของนางจึงมีรอยแผลเป็นเหมือนตะขาบประทับอยู่บนนั้นไปตลอดชีวิต

และในตอนนี้เอง ซือจ้านเหยียนก็บีบคางของนาง บังคับให้นางสบตากับตนเอง

"เจ้าทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานกับข้า ตอนนี้คงสมดั่งที่เจ้าหวังแล้ว แต่อีกสามวันข้าจะแต่งหนิงเอ๋อร์เข้าจวน วันนี้เลยอยากจะบอกเจ้าเอาไว้ หากเจ้าอยากอยู่ในจวนอย่างสงบสุขก็จงอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวซะ"

คำพูดของเขา เหมือนหนามแหลมคมทิ่มแทงเข้ามาที่กลางใจของหนิงอวิ้นหยูว

หนิงเอ๋อร์ที่เขาพูดถึงคือหญิงงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวง นามเต็มมู่หนิงเอ๋อร์ ทั้งยังเป็นคนในใจเขา

สิ้นคำกล่าว ซือจ้านเหยียนก็เดินเข้าไปในจวนโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา การมองหน้าหนิงอวิ้นหยูวนาน ๆ มันทำให้เขารู้สึกขยะแขยงเป็นไหน ๆ

การแต่งงานในครั้งนี้จึงสิ้นสุดพิธีลงแต่เพียงเท่านี้

หนิงอวิ้นหยูวถูกส่งตัวมายังห้องหอ นางนั่งอยู่บนเตียงเพียงลำพัง เหม่อมองเปลวไฟจากแสงเทียนค่อย ๆ หรี่ลงใกล้จะดับอยู่รอมร่อ

นางนึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอกับซือจ้านเหยียน ตอนนั้นนางพลัดหลงกับครอบครัว จึงถูกชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งรังแกในตรอกแห่งหนึ่ง นางหดตัวอย่างสั่นกลัวไม่กล้าส่งเสียงร้อง

เมื่อชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของนางก็หยิบก้อนหินขึ้นมาเตรียมทุบใส่หัวนาง แต่ซือจ้านเหยียนปรากฏตัวได้ทันเวลา จึงปกป้องนางจากอันตรายไว้ได้

ตั้งแต่วินาทีนั้น นางก็เฝ้าใฝ่ฝันอยากอยู่เคียงกายชายหนุ่มรูปงามและมีความเป็นสุภาพบุรุษผู้นั้นไปตลอดชีวิต

แค่นึกถึงเรื่องราวในอดีต ไม่ว่าปัจจุบันซือจ้านเหยียนจะปฏิบัติต่อนางอย่างไร นางก็ให้อภัยได้โดยไร้ซึ่งเงื่อนไข

ไม่รู้ว่าร่างสูงใหญ่บุกพรวดพราดเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด

หนิงอวิ้นหยูวไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกกระชากเข้าไปในอ้อมกอด

เดิมทีนางก็ไร้เรี่ยวแรงขัดขืนอยู่แล้ว ยิ่งพอเห็นใบหน้าของชายหนุ่มนางก็สงบลง

"ซือ…"

คำพูดที่เหลือถูกตัดบทด้วยรสจูบของซือจ้านเหยียน เขาผลักนางลงบนเตียงอย่างป่าเถื่อน โครงหน้าที่มีองค์ประกอบชัดเจนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ต่ำทราม เจ้ากล้าวางยาข้าหรือ!”

“ข้าเปล่า!” หนิงอวิ้นหยูวส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต