บทที่ 12

เขาหันศีรษะและมองไปที่ซูหมิง เมื่อเห็นซูหมิงพิงพนักพิงอย่างไม่ระมัดระวัง ฮัมเพลงเล็กน้อยตามสบาย

แม้ว่า Lin Wanrong จะลุกลี้ลุกลน แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นสงบและพูดกับ Su Ming:

“หนึ่งล้านค่าหัวที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ฉันจะส่งให้คุณภายในสองวัน…”

ซูหมิงตอบทันที:

"ฉันไม่ต้องการเงิน ปล่อยให้เป็นของคุณ เมื่อบริษัทของคุณตั้งขึ้นและคุณทำเงินได้มากมาย ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะให้ฉัน..."

ตั้งแต่เริ่มแรก ซูหมิงไม่เคยคิดถึงเรื่องเงิน เขาแค่ต้องการตอบแทนน้ำใจของเขา แน่นอนว่าต้องได้ Lin Wanrong มาด้วย

คำพูดของ Su Ming ทำให้หัวใจของ Lin Wanrong รู้สึกอบอุ่น เธอชะงักทันทีและพูดว่า:

"แล้วเรื่องนั้นล่ะ รอได้ไหม..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ Lin Wanrong ก็หน้าแดง

ซูหมิงชำเลืองมองหลินว่านหรงและถามว่า:

"ว่าไง?"

ไม่เป็นไรที่จะไม่ถาม แต่ใบหน้าของ Lin Wanrong แดงขึ้นเมื่อเธอถาม เธอพูดตะกุกตะกักและพูดว่า:

“ได้สิ ให้ฉันไปด้วย...”

"อันไหน? ฉันขอให้คุณทำอะไร?"

ซูหมิงถามอีกครั้งด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง

ตอนนั้นเองที่ Lin Wanrong ตระหนักว่า Su Ming เข้าใจแล้วว่าเขาหมายถึงอะไร และเขาจงใจแสร้งทำเป็นสับสน

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เธอมองซูหมิงอย่างแข็งกร้าวและพูดอย่างไม่พอใจ:

"คุณน่ารำคาญมาก!"

แม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่น้ำเสียงของเขาก็ตุ้งติ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวในใจของเขา ซูหมิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า:

“สำหรับฉัน สิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้คือการนอนกับคุณ หรือเรียกสั้นๆ ว่านอนกับคุณ!”

คำหยาบคายดังกล่าวถูกพูดโดย Su Ming แต่ Lin Wanrong ไม่พบว่ามันน่ารำคาญ ตรงกันข้าม มันค่อนข้างน่าสนใจ เธอพูดทันที:

“รอเรื่องนี้ก่อนได้ไหม ฉันยังไม่พร้อม!”

ซูหมิงยิ้มไม่ดี หันไปมองหลินว่านหรงแล้วถามว่า:

“ฉันไม่กลัวการรอ ที่สำคัญคือเมื่อไหร่ ฉันรอได้ แต่หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันที่อยู่ใกล้ๆ นั้นหิวกระหายแล้ว...”

Lin Wanrong ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี และมอง Su Ming อีกครั้ง

ซูหมิงไม่ได้จริงจังกับมัน และถามหลินว่านหรงอีกครั้ง:

“ว่าแต่ บริษัทเครื่องสำอางที่คุณพูดถึงชื่ออะไรคะ”

Lin Wanrong ตอบทันที:

"หยาได๋! ฉันนัดกับรองประธานที่ดูแลด้านการตลาดและผู้บริหารหลายคนสำหรับมื้อค่ำในคืนพรุ่งนี้ มาดูกันว่าเราจะสู้เพื่อมันได้ไหม..."

เมื่อพูดเช่นนั้น Lin Wanrong ก็ชำเลืองมอง Su Ming แล้วถามกลับว่า:

"ทำไมคุณถึงถามคำถามเหล่านี้ คุณไม่ต้องการเจรจาเพื่อฉัน ... "

ซูหมิงยิ้ม แต่ไม่ได้พูด

คืนนั้น ซูหมิงยังคงพักอยู่ที่บ้านของหลินว่านหรง แน่นอน Lin Wanrong คิดว่าเขาไม่มีเงิน ดังนั้นเธอจึงไม่ปล่อยเขาไป แต่สิ่งที่ทำให้ Su Ming เสียใจก็คือความฝันที่จะได้นอนในห้องส่วนตัวของ Lin Wanrong ยังไม่เป็นจริง ใช้เวลาทั้งคืนบนโซฟา

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อ Lin Wanrong ไปทำงาน Su Ming ไปที่ Yadai Company ในโชว์รูม เขาดูเครื่องสำอางต่างๆ ของ Yadai มีความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของตน

เมื่อถึงเวลานัดหมายอาหารค่ำกับผู้บริหารของ Yadai Lin Wanrong ขับรถไปที่โรงแรมด้วยตัวเอง