บทที่ 13

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบกับ Lin Wanrong Jiang Jin รู้สึกทึ่งกับ Lin Wanrong เขาแอบคิดว่าเขาจะมีโอกาสชนะ Lin Wanrong ได้อย่างไร

โดยไม่คาดคิด Lin Wanrong ริเริ่มที่จะเชิญเขาไปทานอาหารเย็น เขารู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว

ในเวลานี้ Lin Wanrong เมาเกินกว่าจะดื่มแล้ว และทรุดตัวลงนั่ง และ Jiang Jin เดินไปอย่างช้าๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม:

"คุณหลิน ฉันเปิดห้องแล้ว ไปกันเถอะ พี่ชายของฉันจะพาเธอไปสร่างเมา..."

แม้ว่า Lin Wanrong จะดื่มมากเกินไป แต่ร่างกายของเธอก็ไม่สามารถควบคุมร่างกายของเธอได้ แต่เธอยังมีสติอยู่ จึงค่อยๆ ยกมือขึ้น ไม่ยอมพูดว่า

“อย่า อย่าแตะต้องฉัน อยู่ให้ห่าง ออกห่างจากฉัน...”

Jiang Jin หัวเราะเบา ๆ:

"คุณช่างงดงามเหลือเกิน ถ้าฉันไม่แตะต้องคุณ ฉัน Jiang Jin ก็ยังเป็นผู้ชายอยู่ใช่ไหม ไม่ต้องกังวล พี่ชายของฉันจะทำให้คุณสบายใจในวันนี้แน่นอน..."

ในขณะที่เขาพูด Jiang Jin ก็ยื่นมือออกไปที่ใบหน้าของ Lin Wanrong

ผิวของ Lin Wanrong นั้นยอดเยี่ยม ดูอ่อนนุ่มและอ่อนโยน Jiang Jin ต้องการหยิกใบหน้าสวย ๆ นี้เป็นเวลานาน ไม่เคยมีโอกาส

เมื่อเห็นมือของเขา เขากำลังจะสัมผัสใบหน้าของ Lin Wanrong

ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียง "ปัง" ประตูห้องส่วนตัวถูกเปิดออก

Jiang Jin ตกใจและรีบหันกลับมา ฉันเห็นชายในชุดธรรมดาแต่ท่าทางโอ่อ่ายืนอยู่ที่ประตู คนนี้คือซูหมิง

Jiang Jin ไม่รู้จัก Su Ming เมื่อเห็นว่า Su Ming แต่งกายด้วยผ้าขี้ริ้วเขารู้สึกว่าเขาต้องไปผิดที่ ชี้ไปที่ซูหมิง เขาถามด้วยความโกรธ:

“เจ้าเป็นใคร ทำอะไรอยู่ ออกไปเดี๋ยวนี้!”

ซูหมิงไม่รีบร้อนหรือรำคาญ แต่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ชี้ไปที่ Lin Wanrong อย่างช้า ๆ เธอพูดว่า:

"ฉันเป็นใคร ฉันเป็นแฟนเธอ!"

เจียงจินผงะไปครู่หนึ่ง เขาไม่อยากเชื่อ Lin Wanrong หัวหน้าสี่สาวงามใน Jiangcheng จะมีแฟนที่เหมือนขอทาน

เจียงจินหันไปมองหลินว่านหรงแล้วถามว่า:

“คุณลิน เขาเป็นแฟนคุณจริงๆ เหรอ”

แม้ว่า Lin Wanrong จะเมา แต่เธอก็ยังมีสติอยู่บ้าง ทันทีที่เธอเห็นซูหมิงกำลังมา เธอต้องการออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว เธอจึงพูดทันที:

“ใช่ เขาเป็นแฟนฉัน...”

Jiang Jin ดูไม่พอใจและคิดอย่างลับๆ Lin Wanrong หาแฟนแบบนี้ได้อย่างไร?

"แฟนคุณดื่มมากเกินไป ดูแลเธอด้วย ฉันจะไป..."

เมื่อเห็นว่าไม่มีโอกาสที่จะกำจัด Lin Wanrong ในวันนี้ Jiang Jin ก็ไม่มีความสุขเล็กน้อย หลังจากคุยกับซูหมิงแล้ว เขาก็กำลังจะจากไป

ก่อนที่เขาจะไปถึงประตู ซูหมิงก็ขยับตัวและหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

ซูหมิงจ้องมองไปที่เจียงจิน พูดอย่างเย็นชา:

“เธอดื่มเมียฉันแบบนี้แล้วอยากหนีไปเหรอ?”

Jiang Jin เงยหน้าขึ้นและดุด้วยความโกรธ:

"คุณต้องการอะไร?"

ซูหมิงหัวเราะเยาะ:

“คุณไม่ชอบดื่ม ฉันจะดื่มกับคุณ!”

“ใครดื่มบ้ากับนายขอทาน ออกไป!”

ในขณะที่เขาพูด Jiang Jin ก็ผลัก Su Ming อย่างแรง

เขาใช้พละกำลังอย่างมาก แต่โชคไม่ดีที่ซูหมิงไม่ขยับเลย

"ไปให้พ้น!"

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ผลักซูหมิง เจียงจินก็ยกกำปั้นขึ้นแล้วต่อยซูหมิง

แม้ว่าตอนนี้เจียงจินจะอ้วน แต่ตอนที่เขายังเด็ก เขาก็ฝึกมวยมาสองสามวันแล้ว เขารู้สึกว่าหมัดของเขาจะทำให้ซูหมิงล้มลงอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นว่ากำปั้นกำลังจะโดนซูหมิง ซูหมิงก็ยกมือขึ้นจับกำปั้นของเจียงจิน จับให้แน่นหน่อย ฉันได้ยินเจียงจินร้องโหยหวนเหมือนฆ่าหมู

“อ๊ะ เจ็บนะ ปล่อยนะ!”

“ดื่มหรือยัง?”