บทที่ 14

ซูหมิงลูบผมสวยของหลินว่านหรงเบา ๆ แล้วพูดกับตัวเองว่า:

"ฉันผิดเองที่ดูแลเธอไม่ดี! แต่อย่ากังวลไป เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกในอนาคต และจะไม่มีใครทำร้ายเธอได้!"

ในขณะที่เขาพูด ซูหมิงก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง และค่อยๆ สัมผัสใบหน้าที่เนียนราวกับหยกของ Lin Wanrong

เมื่อเขากลับถึงบ้าน Su Ming กอด Lin Wanrong และลงจากรถ ทันทีที่เขากอดเธอ Lin Wanrong ก็กอดเขาเหมือนลูกแมวน่ารัก

หัวใจของซูหมิงเต้นไม่เป็นจังหวะ

หลังจากจูบหน้าผากของ Lin Wanrong แล้ว Su Ming ก็ทำจิตใจให้มั่นคง กอด Lin Ziyi และหลับไปอย่างสวยงาม

ฉันไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหนแล้ว ซูหมิงกำลังนอนหลับฝันดีเมื่อจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง "อา"

ซูหมิงตกใจมากจนลืมตาขึ้นทันที

เธอเห็น Lin Wanrong กอดผ้านวมแน่น พิงผนัง มองไปที่ Su Ming นอนอยู่บนเตียงด้วยความประหลาดใจ

“คุณ คุณมาที่นี่ทำไม”

ก่อนที่ Su Ming จะอธิบาย Lin Wanrong ก็ดุอีกครั้งทันที:

“เจ้าคนไร้ยางอาย เจ้าทำอะไรข้า”

เมื่อมองไปที่ Lin Wanrong ที่ตื่นตระหนก มุมปากของ Su Ming ก็ยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่พอใจ

“คุณบอกว่าชายโดดเดี่ยวและหญิงม่ายอยู่ห้องเดียวกันและใช้เตียงเดียวกัน เราจะทำอะไรได้อีก แน่นอนว่าเรากำลังทำสิ่งที่ทำให้เราทุกคนมีความสุข...”

หลังจากที่ซูหมิงพูดจบ เขาก็จงใจแสดงรอยยิ้มที่น่าสมเพช

แต่ Lin Wanrong เอาจริงเอาจัง เธอกำลังจะดุ Su Ming อีกครั้ง ทันใดนั้นเขาเห็นว่าเสื้อผ้าของเขายังอยู่ในสภาพดีและเขาไม่ได้ถอดกระโปรงด้วยซ้ำ คราวนี้เธอสบายใจ

หลังจากนั้นไม่นาน Lin Wanrong ก็เริ่มนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ และเธอยังจำบางสิ่งได้

เมื่อมองไปที่ซูหมิง Lin Wanrong ถามอย่างระมัดระวัง:

“คุณ ทำไมจู่ๆ คุณถึงมาปรากฏตัวที่โรงแรมเมื่อวานนี้”

ซูหมิงเอียงศีรษะเพื่อดูหลินว่านหรง และพูดเรื่องไร้สาระ:

“เพราะฉันรู้ว่าคุณคิดถึงฉัน ฉันจะไปเคียงข้างคุณให้เร็วที่สุด...”

ซูหมิงจงใจแกล้งหลินว่านหรง

ทันทีที่ Lin Wanrong ออกมาจากบริษัทเมื่อวานนี้ Su Ming ก็ติดตามเธอตลอดเวลา เขายังคงกังวลเกี่ยวกับ Lin Wanrong กลัวที่จะถูกรังแก ซูหมิงไม่คาดคิดว่าหลินว่านหรงจะดื่มหนักจนเมาเร็วขนาดนี้ มิฉะนั้น ซูหมิงคงปรากฏตัวไปนานแล้ว

Lin Wanrong รู้ว่า Su Ming ล้อเล่น เธอจึงถามอีกครั้ง:

“คุณส่งฉันกลับทำไมคุณมานอนบนเตียงของฉัน”

ซูหมิงหัวเราะเบาๆ:

“ข้าไม่อยากไปนอนกับเจ้า เจ้าจับมือข้าแล้วบอกข้าว่าอย่าไปกับเจ้าเพราะกลัว ข้าจะไปขัดขืนหญิงงามได้อย่างไร...”

"เป็นไปไม่ได้!"

Lin Wanrong หน้าแดง เธอจำสิ่งที่เธอพูดไม่ได้จริงๆ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปฏิเสธ

แต่เธอต้องยอมรับว่าเมื่อคืนเธอนอนในอ้อมแขนของซูหมิง มันควรจะเป็นการนอนหลับที่มั่นคงและมั่นคงที่สุดที่เธอมีในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวใจที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของ Su Ming ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างสมบูรณ์

Lin Wanrong ไม่ต้องการถามอีกต่อไป เธอกลัวว่ายิ่งเธอถาม เธอก็จะยิ่งอาย เธอพูดกับซูหมิงว่า:

“ออกไป ฉันต้องการเปลี่ยนชุด วันนี้อย่าบอกใครนะ...”

ซูหมิงเอนตัวพิงหัวเตียง ยิ้มโดยไม่ขยับ

หลินว่านหรงมองซูหมิงอย่างว่างเปล่า เหยียดเท้าเล็กๆ ของเธอออกแล้วเตะเขาอย่างแรง พูดอย่างตะกละตะกรามว่า

“รีบออกไปได้แล้ว...”

ลักษณะตุ้งติ้งนี้ค่อนข้างแตกต่างจากความเย้ายวนใจตามปกติ หัวใจของ Su Ming รู้สึกคันเมื่อเห็นมัน และเขาตัดสินใจว่า Lin Wanrong จะต้องเป็นผู้หญิงของเขา

เขาลุกขึ้นและเดินช้าๆไปที่ประตู กำลังจะเปิดประตู Lin Wanrong กระซิบข้างหลังเธอ:

"รอสักครู่……"

ซูหมิงหยุดทันที หันกลับมามองหลินว่านหรงด้วยรอยยิ้ม: