บทที่ 15

Jiangcheng ผลิตความงามและยังเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่น สำนักงานใหญ่ของ Yadai Huaxia ตั้งอยู่ใน Jiangcheng

ทั้งสองจอดรถและเพิ่งเข้าประตูไป ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรูปร่างสูงใหญ่สองคนหยุดพวกเขาไว้ ซึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในบริเวณสำนักงาน Lin Wanrong รีบพูดว่า:

"ฉันมาจาก Media Asia และคุณ Jiang Jin เป็นคนเชิญเราเข้าร่วมการประชุมหน่วยงาน..."

Jiang Jin พูดแบบนี้เมื่อวานนี้ แต่หลักฐานคือเขาต้องพา Lin Wanrong ลงไปเพื่อให้เป็นไปได้

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองไปที่ Lin Wanrong และ Su Ming:

"ไม่ ตามการแจ้งเตือนที่เราได้รับ Media Asia Company ไม่อยู่ในการประชุม..."

Lin Wanrong ไม่มีทางเลือกนอกจากหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอและโทรหา Jiang Jin โดยตรง

เจียงจินไม่ได้รับ Lin Wanrong เมื่อวานนี้และ Su Ming สะบักหัก นอกจากนี้เขายังดื่มไวน์ขาวมากกว่าสามขวดและไปโรงพยาบาลกลางดึกเพื่อล้างท้อง ถ้าไม่ใช่เพราะการประชุมสำคัญในวันนี้ เขาต้องฝืนตัวเองมาทำงานไม่งั้นตอนนี้เขาก็คงนอนอยู่ที่โรงพยาบาล

ทันทีที่วางสาย Lin Wanrong พูดอย่างเร่งรีบ:

"คุณเจียง ฉันชื่อหลิน ว่านหรง ฉันอยู่ชั้นล่างในบริษัทของคุณ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพาเราไป..."

ก่อนที่ Lin Wanrong พูดจบ Jiang Jin ก็ดุเสียงดัง:

"พวกเรา Yadai จะไม่ร่วมมือกับบริษัทเล็กๆ ซอมซ่อๆ ของคุณ! อย่าแม้แต่จะคิดที่จะมาหาฉัน อ๋อ ใช่ ฉันจะบอกคุณว่าทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้น ขอบคุณแฟนขอทานของคุณทั้งหมด คุณมี จะโทษก็โทษเขาสิ!"

ในขณะที่ Lin Wanrong กำลังจะต่อสู้อีกครั้ง Su Ming ก็คว้าโทรศัพท์และพูดโดยตรง:

“เจียง ฉันให้เวลาคุณห้านาที! ถ้าคุณไม่มารับเราด้วยตัวเอง คุณจะต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด!”

ทันทีที่ซูหมิงพูดจบ เสียงอันเกรี้ยวกราดของเจียงจินก็ดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์:

“ให้ตายเถอะ ไอ้ขอทานตัวเหม็น ยังจะมาขู่ฉันอีก! บอกไว้ก่อนว่าตอนนี้ฉันไม่มีเวลา ฉันต้องการมีการประชุม เมื่อฉันประชุมเสร็จ ฉันจะฆ่าคุณอย่างแน่นอน!”

Jiang Jin ประสบความสูญเสียครั้งใหญ่เมื่อวานนี้ และวันนี้เขาใช้เงินเป็นพิเศษเพื่อจ้างอันธพาล โดยคิดว่าจะตอบแทน Su Ming อย่างไร ซูหมิงมาที่นี่โดยไม่คาดคิดด้วยความคิดริเริ่มของเขาเอง และยังกล้าที่จะคุกคามเขา

ซูหมิงไม่ฟังเรื่องไร้สาระของเขาและวางสายโทรศัพท์โดยตรง Lin Wanrong ได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสองด้วย และเธอพูดอย่างเป็นกังวล:

"ลืมมันกลับกันเถอะ ... "

Lin Wanrong กลัวว่าจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นอีก และจะไม่มีทางยุติได้ ท้ายที่สุดแล้ว Yadai เป็นบริษัทที่มีชื่อเสียง และผู้บริหารที่นี่ล้วนมีภูมิหลังที่ลึกซึ้งมาก ทั้งขาวและดำ

ซูหมิงยิ้มเล็กน้อย เธอเอื้อมมือออกไปปัดผมที่ขาดออกจากหน้าผากของ Lin Wanrong ด้านหลังใบหูของเธอ เขายิ้มช้าๆและพูดว่า:

“ไม่ต้องห่วง สามีของคุณมาแล้ว!”

ในเวลานี้ ซูหมิงยังคงล้อเล่นด้วยรอยยิ้มขี้เล่น Lin Wanrong ทำให้เขาดูไม่พอใจ

แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ด้านข้างเห็นว่าซูหมิงซึ่งดูเหมือนขอทานนั้นสนิทสนมกับหลินว่านหรงผู้ซึ่งเหมือนนางฟ้ามาก พวกเขาทั้งหมดรู้สึกอิจฉาในใจ

เวลาผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที หลังจากพบเขาเป็นเวลาห้านาที Jiang Jin ก็ยังไม่ลงมา ซูหมิงเย้ยหยัน จับมือหลินว่านหรง แล้วเดินไปที่โถงนิทรรศการข้างๆ เขา

โชว์รูมไม่ได้อยู่ในบริเวณสำนักงาน แต่เป็นสถานที่ซึ่งตัวแทนจำหน่ายเลือกตัวอย่าง และลูกค้าสามารถเยี่ยมชมได้แบบสบายๆ โดยปกติแล้วเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะไม่หยุดพวกเขา

ทันทีที่เธอมาถึงห้องโถงนิทรรศการ Lin Wanrong รีบผละออกจากมือของ Su Ming และถามอย่างกังวลและงงงวย:

"คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ซูหมิงยังคงพูดด้วยรอยยิ้ม:

“อย่ากังวลไปเลย ฟังฉันก่อน!”

แม้ว่าซูหมิงจะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงของเขาก็ครอบงำอย่างปฏิเสธไม่ได้ สิ่งนี้ทำให้ Lin Wanrong ประหลาดใจเล็กน้อย

ทันทีที่เขาพูดจบ ซูหมิงก็ไปที่ตู้โชว์และเปิดขวดครีมทามือ จากนั้นเธอก็พูดกับ Lin Wanrong:

"เอาเลย ยื่นมือออกมา!"

แม้ว่า Lin Wanrong จะไม่รู้ว่า Su Ming กำลังจะทำอะไร แต่เธอก็ยังยื่นมือสีขาวซีดของเธอไปหา Su Ming