บทที่ 2

Lin Xudong โกรธ ขอทานคนหนึ่งกล้าพูดจาหยาบคายกับเขา และถึงกับพูดว่าเขาเป็นเด็กสามวินาทีต่อหน้าทุกคน มันไม่มีเหตุผลเลย!

Lin Xudong กำลังจะมีอาการชัก แต่ Lin Wanrong ถาม Su Ming อย่างเคร่งขรึมว่า "คุณเป็นหมอจริงๆเหรอ"

สิ่งที่ Su Ming พูดกับ Lin Xudong ในตอนนี้ Lin Wanrong ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ยังไม่อาจเชื่อได้

เมื่อเห็นว่า Lin Wanrong ยังคงมีสีหน้าสงสัยอยู่บนใบหน้าของเธอ Su Ming ส่ายหัวเล็กน้อย: "มันขึ้นอยู่กับคุณแล้วว่าจะเชื่อหรือไม่"

ซูหมิงเรียนแพทย์ตั้งแต่ยังเด็ก เขาเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ แม้แต่แพทย์เก่าแก่ในโรงพยาบาลใหญ่หลายแห่งก็ยังไม่เก่งเท่าเขา

อย่างไรก็ตาม โลกมักจะตัดสินคนจากรูปลักษณ์ของพวกเขา คนแก่รักษาได้ดีกว่าคนหนุ่มสาว?

ถ้าเขาถูกถามซ้ำๆ โดยคนอื่น ซูหมิงคงหันหลังกลับและจากไปนานแล้ว

แต่ Lin Wanrong แตกต่างออกไป เหตุผลที่เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพื่อตอบแทนน้ำใจ

นึกย้อนไปสมัยนั้นพระคุณของทานนั้น!

เมื่อเห็นว่า Lin Wanrong ดูเหมือนจะเชื่อขอทานต่อหน้าเขา Lin Xudong ก็โกรธ

เขามองไปที่ Lin Wanrong และตะโกนด้วยความโกรธ: "Lin Wanrong คุณต้องหาขอทานเพื่อรักษาคุณปู่! โอเค ฉันเห็นด้วย แต่ฉันเตือนคุณ ถ้าเขารักษาชายชราไม่ได้ คุณก็ไม่ต้องการสื่อนี้ บริษัทเอเชียอีกต่อไป!”

Lin Xudong ไม่ได้ตั้งใจไปพบแพทย์สำหรับ Mr. Lin เขาเสียชีวิตก่อนกำหนดและเสียชีวิตก่อนกำหนด ทุกคนจะแบ่งปันมรดก มันไม่ประจบสอพลอเหรอ?

ท้ายที่สุดแล้ว โรงพยาบาลใหญ่ๆ หลายแห่งก็อยู่ไม่ได้ และแม้แต่แพทย์ที่ดูแลยังบอกว่าอาการของชายชราสามารถคงอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์

คุณกำลังทำอะไรกับเงินที่เสียไป?

"ถ้าฉันรักษาอาการป่วยของคุณลิน คุณจะว่าอย่างไร"

ซูหมิงถามหลินซู่ตงกลับด้วยรอยยิ้มครึ่งใจที่ยังคงอยู่บนใบหน้าของเขา

Lin Xudong ตะคอกอย่างเย็นชา และพูดด้วยใบหน้าเหยียดหยามว่า "คุณธรรมของคุณเท่านั้นที่สามารถรักษาโรคได้? คุณรักษาชายชราคนนั้นได้จริงๆ ฉันจะคุกเข่าลงและเรียกคุณว่าพ่อ!"

ซูหมิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ: "ฉันไม่อยากมีลูกชายโง่ๆ อย่างคุณ เมื่อถึงเวลา คุณจะคุกเข่าขอโทษคุณหลิน!"

"ฮึ่ม รอดู!"

Lin Xudong หัวเราะอย่างลับ ๆ ขอทานอย่างขอทานสามารถรักษาอาการป่วยของชายชราได้หรือไม่?

อาหรับราตรี!

แม้ว่า Lin Wanrong ก็ไม่เชื่อเช่นกัน

แต่ตอนนี้ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว เราทำได้ทีละขั้นตอนเท่านั้น และรักษาม้าที่ตายแล้วราวกับเป็นหมอรักษาม้าที่มีชีวิต

เมื่อมองไปที่ซูหมิง หลินว่านหรงพูดอย่างหมดหนทาง "งั้นโปรดตามฉันไปที่บ้านคุณปู่ด้วย..."

ซูหมิงไม่ขยับเมื่อได้ยินเสียง เขาพูดด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม:

“อย่ากังวล รักษาโรคได้ แต่มีเงื่อนไข!”

Lin Wanrong ตกใจและมองไปที่ Su Ming อย่างอยากรู้อยากเห็น:

"เอาเลย"

ซูหมิงยักไหล่และโบกมือให้หลินว่านหรง

Lin Wanrong เข้าหาเล็กน้อยและมองไปที่ Su Ming อย่างจริงจัง

ทันใดนั้น กลิ่นหอมสดชื่นได้แทรกซึมเข้าไปในรูจมูกของซูหมิง

ซูหมิงวางมือบนหูของหลินว่านหรงแล้วพูดเบา ๆ :

“มีเงื่อนไขเดียว ถ้าฉันรักษาอาการป่วยของชายชราได้ คุณนอนกับฉันได้...”

"คุณ……"

ใบหน้าหยกของ Lin Wanrong เต็มไปด้วยความโกรธ ทั้งโกรธและละอายใจ

แต่ซูหมิงไม่สนใจ เขายังคงทำอะไรอยู่ มองหลินว่านหรงด้วยรอยยิ้มทั่วใบหน้า

Lin Wanrong ไม่เคยเห็นชายหน้าด้านเช่นนี้มาก่อน และความเสน่หาที่เธอมีก็หายไปในทันที

แต่เพื่อรักษาชื่อปู่ของเธอไว้ เธอทำได้เพียงทนรับความอัปยศอดสูและตกลง

Lin Wanrong หายใจออกยาวเพื่อสงบสติอารมณ์

เขากัดฟันแน่นและตอบอย่างเฉยเมย: "ฉันสัญญา! แต่ถ้าคุณไม่สามารถรักษาได้!"