บทที่ 20

ทันทีที่ Lin Xudong จากไป ป้า Mei ก็ทำท่าทางเชิญ Su Ming และพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน:

"คุณซู ฉันขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม"

Su Ming ทักทาย Lin Wanrong แล้วเดินตามป้า Mei ไปด้านข้าง

ป้าเหมยไม่เห็นใครเลยพูดเบาๆว่า

"คุณซู ฉันอยากจะขอบคุณสำหรับโสมป่านั้น หลังจากรับไปแล้ว ชายชราของเราก็กระฉับกระเฉงขึ้นกว่าเดิมมาก..."

ซูหมิงยิ้มและพยักหน้า เมื่อเขาเห็นคุณซินครั้งสุดท้าย เขาไม่พบสิ่งผิดปกติในตัวเขา เป็นที่คาดกันว่าคนรวยเหล่านี้คุ้นเคยกับการใช้อาหารเสริมที่หรูหรา และพวกเขาต้องเสริมหากพวกเขาไม่มีอะไรทำ

“แต่มีอีกเรื่องที่ทำให้คุณลำบากใจ แม้ว่าชายชราจะมีกำลังใจและสุขภาพที่ดี แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไม ช่วงนี้เขาฝันร้าย และทุกอย่างก็ไม่เป็นไปด้วยดี เขาหาอะไรไม่เจอ เวลาไปโรงพยาบาล ขอเวลาไป รพ. ช่วยดูหน่อยว่าชายชรามีโรคอะไรแปลกๆ...”

ป้าเหมยรู้ว่าซูหมิงเป็นหมอ แม้ว่าเธอจะไม่รู้ทักษะทางการแพทย์ของเขา แต่ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เธอได้ชิมโสมป่า เธอรู้สึกว่าซูหมิงเป็นคนพิเศษ เดิมที เธอคิดว่าจะไปหาซูหมิงได้ที่ไหน แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะพบเขาที่นี่

ซูหมิงพยักหน้าเห็นด้วยทันที:

“บอกที่อยู่มา ฉันจะไปที่นั่นในอีกสองวันข้างหน้าแน่นอน!”

หลังจากทิ้งที่อยู่และเบอร์โทรไว้ ป้าเหม่ยก็ถามซูหมิงอย่างอยากรู้อยากเห็น:

“คุณซู ทำไมคุณถึงบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเมื่อครู่นี้ว่าคุณจะเข้าไปในคลับเฮาส์ได้แน่นอน ถ้าฉันไม่ปรากฏตัวกะทันหัน และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ยอมให้คุณเข้าไป คุณจะบังคับคุณได้ไหม เข้าทาง?”

ซูหมิงหัวเราะและชี้ไปที่ตัวอักษรขนาดใหญ่ "ซิน" บนผนังรูปภาพในห้องโถง อธิบาย:

"เพราะคำนี้! ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นคุณ Xin คำว่า 'Xin' ถูกปักไว้ที่แขนเสื้อของเขาด้วยแบบอักษรเดียวกัน ฉันรู้ว่านี่เป็นทรัพย์สินของตระกูล Xin ของคุณ คุณ Xin บอกฉันว่า มองหาเขาถ้าคุณมีอะไรทำใน Jiangcheng นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมั่นใจฉันจะเข้ามาได้แน่นอน ... "

ป้าเหม่ยยิ้มอย่างเห็นด้วยที่ซูหมิง และพูดพร้อมกันว่า:

"คุณซูมีความคิดที่เฉียบแหลมและใส่ใจในรายละเอียดอย่างพิถีพิถัน ซึ่งน่าชื่นชม ในอนาคต ในบริเวณบ้านของซิน ไม่ว่าจะเป็นการกิน ดื่ม สนุกสนาน หรือต้องการอะไร คุณก็สามารถสั่งมันและเลี้ยงมันได้" เป็นของตัวเอง ถ้ามีใครถาม คุณก็แค่บอกว่าคุณเป็นของฉัน..."

คำพูดของน้าเหมยมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าเงินสดหลายล้านแน่นอน คุณรู้ไหม ตระกูล Xin มีหลายอุตสาหกรรม ตั้งแต่การจัดเลี้ยงและความบันเทิง ไปจนถึงซูเปอร์มาร์เก็ตและห้างสรรพสินค้า ไปจนถึงอสังหาริมทรัพย์ อาจกล่าวได้ว่าพวกเขามีทุกอย่างที่คาดว่าจะพบ ด้วยคำพูดของป้าเหม่ยซูหมิงสามารถเพลิดเพลินได้ฟรี

แต่ซูหมิงไม่สนใจเลย เขาแสยะยิ้ม มองป้าเหม่ย แล้วพูดด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ:

"ฉันเป็นของคุณทั้งหมด แต่ทำไมฉันถึงไม่มีอะไรเลย..."

พูดจบก็เลิกคิ้วใส่ป้าเหมยอีกครั้ง

ป้าเหม่ยไม่ได้ยินความกำกวมในคำพูดของซูหมิงได้อย่างไร เธอไม่สนใจ เธอยิ้มอย่างมีเสน่ห์แล้วถามว่า:

"แล้วคุณต้องการอะไร"

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ ดวงตาของป้าเหมยก็มีเสน่ห์และไหลริน คุณรู้ไหมว่าหญิงสาวที่เป็นผู้ใหญ่อย่างป้าเหมยอายุไม่ถึงสามสิบ ความร้ายแรงต่อผู้ชายอยู่ในระดับระเบิดนิวเคลียร์อย่างแน่นอน

ซูหมิงเลอะเทอะ เขาต้องการแกล้งป้าเหม่ย แต่เขาไม่คาดคิดว่าป้าเหมยจะถามกลับ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกอายที่จะพูดอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าซูหมิงไม่ได้พูด ป้าเหม่ยยิ้มอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นอย่างเบามือ และค่อยๆ ปัดผมบนไหล่ของซูหมิงออก จากนั้นเขาก็หัวเราะและพูดว่า:

“พี่โง่! อย่าเล่นตลกกับป้าเหมยอีกนะ หาเวลาไปห้างของเราแล้วซื้อเสื้อผ้าดีกว่า คนพึ่งซื้อเสื้อผ้า คุณหล่อมาก ไม่ต้องทำตัวให้วุ่นวายก็ได้ ไปหาความงามน้ำแข็ง Jiangcheng ของคุณ เธอรออย่างกระวนกระวาย ... "

ซูหมิงหัวเราะเบา ๆ หลังจากทักทายป้าเหมยแล้ว เขาก็กลับไปหาหลินว่านหรงที่ยังรอเขาอยู่

ทันทีที่ Su Ming เข้ามา เขารู้สึกว่าการแสดงออกของ Lin Wanrong ไม่ถูกต้องนัก Su Ming ถามเธอว่าเป็นอะไร Lin Wanrong ถามเขากลับ:

“คุณรู้จักป้าเหมยไหม”

เมื่อได้ยินคำถามของ Lin Wanrong ซูหมิงรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย