บทที่ 5

หลินว่านหรงไม่คิดว่าซูหมิงจะใจร้ายขนาดนี้ ถึงบังคับตัวเองให้ทำแบบนั้นกับเขาเพราะต้องรักษาอาการป่วยของปู่ เธออดไม่ได้ที่จะรำคาญเล็กน้อย แต่เธอก็ท้อใจหลังจากนั้นไม่นาน .

ท้ายที่สุด ฉันมีเรื่องจะถามเขา

ตอนนี้ Lin Wanrong สูญเสียโดยสิ้นเชิง แม้ว่าเธอจะไม่มีความสุขมาก แต่เธอก็ยังพา Su Ming ไปที่บ้านของเธอ

ญาติและเพื่อนของตระกูลหลินมีความเป็นอยู่ที่ดี ส่วนหลินว่านหรงและน้องสาวต่างก็หน้าซีดเมื่อเปรียบเทียบกับพวกเขา

พวกเขาอาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์สองห้องนอนธรรมดาเท่านั้น แต่โชคดีที่มันเป็นระเบียบและสะอาด

เมื่อพลบค่ำ ทั้งสองคนรีบกินบางอย่าง Lin Wanru โยนชุดเครื่องนอนบนโซฟา ยักไหล่ และพูดกับ Su Ming:

“บ้านหลังนี้มีขนาดเล็ก คืนนี้ฉันจะให้คุณนอนโซฟา”

ซูหมิงไม่สนใจ ยังไงก็ดีกว่านอนข้างถนน เขาได้กลิ่นผ้านวมในมือเบาๆ:

"ผ้าห่มของสาวงามนั้นแตกต่าง Xiang!"

Lin Wanrong มองดูเขาอย่างว่างเปล่า หันหลังกลับและกลับไปที่ห้อง และล็อกประตูตามหลังเธอด้วยการ "คลิก"

ด้านนอกมีแสงไฟนับพันดวง ซูหมิงไม่รีบนอน เขานั่งขัดสมาธิและฝึกฝนวิธีการหายใจเข้าและหายใจออกอีกครั้ง

เมื่อเขาอายุได้ 8 ขวบ ซูหมิงถูกไล่ออกจากบ้านและอาศัยอยู่ข้างถนน ต่อมา เขาได้รับการอุปการะจากหมอชราผู้ซึ่งสอนทักษะทางการแพทย์ให้เขา

เป็นเวลากว่าสิบปีที่หมอชราปฏิบัติต่อซูหมิงเหมือนเป็นของเขาเอง ฝึกฝนเขาอย่างระมัดระวัง และอาบน้ำซูหมิงด้วยสมุนไพรล้ำค่าหลายร้อยชนิด เพื่อให้เส้นลมปราณของเขาไม่ถูกปิดกั้น และการทำงานของร่างกายของเขาก็แตกต่างจากคนทั่วไป .

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังอาหารเช้า ซูหมิงวางแผนที่จะไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อสมุนไพร เพื่อที่เขาจะได้รักษาอาการป่วยของคุณหลินในภายหลัง

บริษัทของ Lin Wanrong ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ ดังนั้นเธอจึงมอบกุญแจให้ Su Ming และขับรถออกไป

หลังจากที่หลินว่านหรงจากไป ซูหมิงก็นึกขึ้นได้ว่า ท่านมีเงินในกระเป๋าไม่มากนัก และเงินเพียงเล็กน้อยนี้ไม่สามารถซื้อวัสดุยาได้มากมาย

ถ้าฉันรู้ก่อนหน้านี้ฉันจะยืมเงินจาก Lin Wanrong

ลืมมันไปเถอะ ไปที่ตลาดวัสดุยาก่อนเพื่อดูว่ามีวัสดุยาที่ดีอะไรบ้าง แล้วมันจะสายเกินไปที่ Lin Wanrong จะจ่าย

ตลาดวัสดุยา Jiangbei มีขนาดใหญ่และเป็นตลาดค้าส่งวัสดุยาครบวงจรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองใกล้เคียงหลายแห่ง

ซัพพลายเออร์วัสดุยาส่วนใหญ่ในภูมิภาคนี้รวมตัวกันที่นี่และคุณภาพของวัสดุยาก็มีคุณภาพสูง นอกจากนี้ โรงพยาบาลขนาดใหญ่หลายแห่งยังมาที่นี่เพื่อซื้อวัสดุยาอีกด้วย

ซูหมิงเดินไปมาเป็นเวลานาน และดูเหมือนว่าเขายังเป็นคนเดิม ไม่มีอะไรใหม่

ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงชายวัยกลางคนขายโสมอยู่ไม่ไกล เจ้าของร้านถือลำโพงและตะโกนอย่างแรง: "โสม โสมฉางไป๋ซานที่ดีที่สุด สามร้อยก้าน 30 ลด % สำหรับการขายส่ง..."

ราคาต่ำมากและโสมไม่เล็ก

ซูหมิงมองอย่างใกล้ชิด

โสมที่ขายโดยเจ้านายนั้นไม่ใช่โสมป่าเลย แต่เป็นโสมสวนที่ปลูกเองซึ่งเป็นพันธุ์ที่พบได้ทั่วไป มีวัตถุดิบทางการแพทย์มากมายในตลาด และพวกมันมีมูลค่าไม่มาก และฤทธิ์ทางยาของพวกมันก็ธรรมดา

ซูหมิงอดหัวเราะไม่ได้ คนๆ นี้ไปที่ตลาดวัตถุดิบยาเพื่อหลอกลวงผู้คน ฉันไม่รู้ว่าที่นี่มีผู้เชี่ยวชาญกี่คน ไม่น่าแปลกใจที่หลายคนดูและซื้อน้อย

ขณะที่ซูหมิงกำลังจะจากไป ทันใดนั้นเขาก็เห็นวัตถุหายาก ต้นโสมขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยที่มีหัวกลม

ซูหมิงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่มีหัวกลม ไม่ต้องพูดถึงโสมในสวนที่ปลูกเทียม แม้แต่โสมป่าอายุเจ็ดหรือแปดปีก็ไม่น่าจะเติบโตเป็นหัวกลมได้

ซูหมิงดึงโสมออกจากกองโสมอย่างช้าๆ และในที่สุดก็หยิบโสมทรงกลมออกมา

เหง้า เอ็น ห้าธาตุ หกตัวล้วนดี ต้องเป็นโสมป่าและต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าสิบปี

ราคาตลาดไม่ต่ำกว่า 400,000 ขึ้นไป

นอกจากมูลค่าทางเศรษฐกิจแล้ว โสมป่าชนิดนี้ยังมีคุณค่าทางยาอย่างมาก และยังมีฤทธิ์ในการแขวนคอคนที่กำลังจะตายอีกด้วย

ซูหมิงถือโสมป่าอยู่ในมือ ซูหมิงหยิบเงินสองร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็นแล้วยื่นให้:

"ฉันต้องการโสมนี้!"

เจ้าของร้านตะโกนอยู่นานก็ไม่มีใครซื้อ เขาจึงโกรธ เขาอดไม่ได้ที่จะดีใจเมื่อเห็นมีคนเสนอขาย ขณะที่เขากำลังจะรับเงิน เขาก็เหลือบไปเห็นโสมป่าในซู มือของ Ming และหดมือของเขาอีกครั้ง

“อันนี้ราคาสองร้อย”

ซูหมิงตกใจ เป็นไปได้ไหมที่เจ้านายเห็นว่าเป็นโสมป่าป่า? รีบถาม:

"แล้วคุณบอกราคา?"

เจ้านายเหลือบมองอีกครั้งและพูดช้าๆ: