บทที่ 6

หญิงสาวเซ็กซี่และชายชราผู้สง่างาม

หญิงสาวมองไปที่ซูหมิงและพยักหน้าด้วยรอยยิ้มสุภาพและสุภาพ

จากนั้นเขาก็หันหน้าไปและสนทนาต่อโดยไม่มองไปที่ซูหมิง

เจ้าของร้านขายยาคุยกับชายชราอยู่พักหนึ่ง และดูเหมือนว่ามีบางอย่างลึกลับมาก ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นและเดินไปที่ด้านหลัง

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หยิบกล่องผ้าสี่เหลี่ยมออกมาและเดินนำหน้าชายชรา

เขาพูดด้วยความเคารพ: "ผู้เฒ่าซิน ข้าจะดำเนินชีวิตตามที่ท่านไว้วางใจ ข้าพบโสมป่าเก่าแก่ที่ท่านตามหา!"

ขณะที่เขาพูด หัวหน้าก็เปิดกล่อง และข้างในวางโสมป่าแก่ๆ สีน้ำตาลเข้ม เริ่มมีรูปร่างเป็นมนุษย์ มีรากที่พันกันอย่างประณีต ยาวประมาณ 50 ถึง 60 เซนติเมตร

ซูหมิงตกใจ รูปร่างและขนาดของโสมป่านี้อาจมีอายุหลายร้อยปี มันเป็นเพียงสมบัติที่หายากในโลก!

คุณซินเต็มไปด้วยความสุข ตรวจสอบไปมาโดยใช้แว่นขยาย ผงกศีรษะเป็นครั้งคราว

ชายชราไม่พูด แต่ใช้แว่นขยายดูอย่างระมัดระวังและพูดด้วยความประหลาดใจ: "หายาก หายาก เป็นของดีที่หายากจริงๆ!"

"ชายชรา ดูเคราของโสมภูเขานี้สิ มันบางและยาว มันต้องมีลักษณะเหมือนโสมแก่ จากนั้นดูที่รูปร่าง มันมีรูปร่างของมนุษย์ทั้งหมด ฉันเกรงว่าในอีกไม่กี่อึดใจ หลายสิบปีโสมแก่นี้จะกลายเป็นโสม ได้เลย ถ้าคุณชอบโสมเก่านี้ฉันจะผสมกับวัสดุยาอื่น ๆ เพื่อให้คุณมั่นใจว่าคุณจะแข็งแรงขึ้นหลังจากใช้โสมเก่าและโรคทั้งหมดจะหายไป !"

หลังจากพูดจบ เจ้าของร้านก็หัวเราะกับตัวเอง คิดว่าเขาจะทำเงินได้มากมายทันที เขาอดที่จะดีใจไม่ได้

หลังจากมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ชายชราคนใหม่ก็วางแว่นขยายลงและเงยหน้าที่มีรอยย่นของเขา: "เสี่ยวโจว ชายชรา ฉันเชื่อใจคุณ คุณช่วยบอกราคาให้ฉันหน่อยได้ไหม"

บอสโจวหัวเราะเบา ๆ และตบหน้าอกของเขาเพื่อสัญญากับมิสเตอร์ซิน: "อาจารย์ โรงงานโสมเก่าแก่นี้เป็นของเพื่อนของฉัน และฉันจะขายมันในนามของผู้อื่น หากเป็นของฉัน แน่นอนว่าฉันสามารถรับได้มากถึง ฉันต้องการ ฉันจะถือว่าเป็นลูกกตัญญูต่อคุณเพื่อนของฉันบอกว่าการมีส่วนร่วมไม่ต่ำกว่าเจ็ดล้านแต่เป็นการบอกคนภายนอกว่าพ่อและฉันเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้วไงหก ล้านครึ่งล้าน แกเอาไป!”

ชายชราพยักหน้าและส่งสัญญาณให้หญิงสาว

หญิงสาวเข้าใจด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเธอ: "เราเก็บของไว้แล้ว แล้วฉันจะจ่ายให้คุณในภายหลัง"

หญิงสาวสวยกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องผ้าทอที่มีโสมป่าอยู่บนโต๊ะ เมื่อมือหยกขาวเนียนละเอียดของเธอถูกใครบางคนคว้าไว้ทันใด

หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอหันศีรษะอย่างรวดเร็ว เพียงเพื่อจะเห็นซูหมิงมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม

เมื่อถูกคนแปลกหน้าจับตัวไว้ หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงเล็กน้อย และรีบชักมือออกด้วยความประณามเล็กน้อย: "คุณกำลังทำอะไร"

แม้ว่าจะเป็นการตำหนิ แต่น้ำเสียงก็อ่อนโยนมากทำให้ผู้คนไม่รู้สึกรำคาญเมื่อได้ยิน

บอสโจวกังวลทันที เขากลอกตาไปที่ซูหมิงและตำหนิเขาว่า "คุณเป็นใคร ใครปล่อยคุณเข้าไป!"

หัวหน้าโจวตะโกนใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตู: "ไอ้สารเลวสองคน ใครปล่อยให้ขอทานแบบนี้เข้ามา! ทำไมคุณไม่รีบออกไป!"

ทันทีที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ยินสิ่งที่เจ้านายพูด เขาก็ไม่กล้าเชื่อฟัง หยิบกระบองของเขาแล้วพุ่งไปหาซูหมิง พยายามที่จะโยนซูหมิงออกไป

ซูหมิงยิ้มเล็กน้อย ยังคงมีท่าทีเหยียดหยาม และหาวอย่างเฉื่อยชา: "หัวหน้าโจว คุณจะรีบไปทำไม? คุณเป็นเจ้าของร้านขายยาขนาดใหญ่ด้วย และเมื่อฉันเข้าไปในร้านของคุณ ฉันก็เป็นลูกค้าของคุณเหมือนกัน หยาบคายไล่ลูกค้าออก!”

หัวหน้าโจวกลัวว่าซูหมิงขอทานจะทำลายธุรกิจหลายล้านดอลลาร์ของเขา เขาจึงโบกมือครั้งแล้วครั้งเล่า: "เร็วเข้า ออกไป ฉันไม่มีเวลาจัดการกับคุณขอทาน!"

ซูหมิงเย้ยหยัน จ้องมองบอสโจวด้วยสายตาเฉียบคม และพูดอย่างดุดันว่า "ฉันไม่มีเวลาคุยกับฉัน ฉันคิดว่าคุณกลัวว่าฉันจะเปิดโปงโสมปลอมของคุณ?!"

ทันทีที่ซูหมิงพูด ทุกคนก็ตกใจ