บทที่ 7

เมื่อเห็นว่าหัวหน้า Zhou โกรธจากความลำบากใจ เขาจึงขู่ Su Ming ด้วยคำพูด Old Master Xin ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ มองไปที่ Su Ming แล้วพูดว่า:

“พ่อหนุ่ม ไม่ต้องกลัว พูดต่อไป กับคนแก่ของฉันที่นี่ไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณ!”

น้ำเสียงของนายซินเรียบเฉย แต่ระหว่างคิ้วของเขา มีรูปลักษณ์ที่ดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

แน่นอนว่าซูหมิงจะไม่กลัวคำขู่ของบอสโจว มิฉะนั้นเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

เห็นซูหมิงพูดอย่างใจเย็น:

"เมื่อดูที่โสมป่า จะให้ความสนใจกับธาตุทั้งห้าและธาตุทั้งหก ธาตุทั้งห้าหมายถึงหนวด กก ผิวหนัง เส้นเลือด และลำตัว แม้ว่าโสมของคุณจะมีหนวดยาว แต่ก็มีสีขาวและอ่อนโยน และมี แม้แต่ 'ไข่มุก' รูปข้าวก็ไม่"

หลังจากพูดไม่กี่คำ บอสโจวก็เหงื่อเย็นออกมา ซูหมิงชี้ไปที่โสมและพูดต่อ:

"หกร่างหมายถึงจิตวิญญาณ, โง่, แก่, เด็ก, แนวราบ, เรียบ ... "

ทันทีที่ซูหมิงพูด หญิงสาวสวยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า:

“ท่านครับ จิตวิญญาณและความโง่เขลาในร่างทั้งหกที่คุณกล่าวถึงนั้นขัดแย้งกันไม่ใช่หรือ?”

ซูหมิงเลิกคิ้วมองหญิงสาวสวย นี่คือการกระทำที่เป็นเอกลักษณ์ของ Su Ming เมื่อพูดคุยกับหญิงสาวสวยเขาอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว

"จิตวิญญาณในที่นี้หมายถึงรูปร่างของโสมป่าที่เพิ่งเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ มันดูงดงามและหยิ่งยโส สำหรับสิ่งที่บอสโจวพูดเมื่อกี้ โสมป่าไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น มันเป็นเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง เมื่อ โสมป่าถูกปลูก ปุ๋ยเทียม อย่าพูดว่ามันใหญ่มาก แม้ว่ามันจะใหญ่กว่าก็ไม่เป็นไรที่จะแสร้งทำเป็นโสมอายุพันปี!”

คำพูดของซูหมิงดึงดูดลูกค้าคนอื่นๆ ในร้าน และทุกคนก็มารวมตัวกันเพื่อดูความตื่นเต้น

และซูหมิงพูดต่อ:

“หัวหน้าโจว ฉันไม่ควรสนใจคุณ แต่คุณเป็นหมอ ตั้งแต่วันแรกที่ฉันฝึกแพทย์ อาจารย์ของฉันบอกฉันว่าผู้ที่ไม่ใกล้ชิดกับพระพุทธเจ้าจะเป็นหมอไม่ได้! อมตะไม่สามารถเป็นหมอได้ หมอ! ส่วนคุณไม่มีพรสวรรค์และไม่มีศีลธรรม ดูวัสดุยาล้ำค่าที่คุณใส่ที่นี่ เกือบทั้งหมดเป็นของปลอม คุณใช้ของปลอมหลอกลวงผู้คน บอกว่าคุณป้ายยา อาชีพหมอนั้นเบาบาง และถ้าคุณพูดอย่างจริงจัง คุณกำลังวางแผนหาเงินและฆ่าชีวิตพวกเขา!"

เมื่อเขาพูดคำเหล่านี้ ซูหมิงเปลี่ยนรอยยิ้มขี้เล่นตามปกติของเขา และมีความชอบธรรมมากขึ้นระหว่างคิ้วของเขา

ใบหน้าของบอสโจวเปลี่ยนไปอย่างมาก ริมฝีปากของเขาสั่นเทา และเขาพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

ซูหมิงเหลือบมองหญิงสาวสวยและมิสเตอร์ซินอีกครั้งแล้วพูดต่อ:

"นอกจากนี้ คุณสองคนเพิ่งให้ฉันยืมเงินหนึ่งร้อยหยวน ฉันจะตอบแทนคุณแน่นอน..."

ชายชราซินยิ้มและพยักหน้าให้ซูหมิง จากนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขามองไปที่บอสโจว แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม:

"หัวหน้าโจว คุณควรอธิบายให้ฉันฟังเกี่ยวกับชายชราคนนี้หรือไม่"

หัวหน้า Zhou เหงื่อตกจากความหวาดกลัว เขามองไปที่ Mr. Xin อย่างหงุดหงิดและบังคับให้อธิบาย:

"ท่านผู้เฒ่า ข้าไม่รู้จริงๆว่าโสมนี้เป็นของปลอม เพื่อนข้าฝากขายที่นี่ และข้าเองก็ตกเป็นเหยื่อ..."

ทุกคนรู้ว่าบอสโจวกำลังโกหก

นายซินยืนขึ้นอย่างเย็นชาและพูดช้าๆ:

"ตกลง คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก! ฉันคิดว่าคุณ Yi Ren Tang ควรปิดประตูและเปลี่ยนมือ!"

คำพูดของ Mr. Xin ฟังดูเหมือนโกรธ แต่บอสโจวรู้ดีว่ามิสเตอร์ซินไม่ได้แค่พูดลอยๆ เขาต้องการอธิบาย แต่มิสเตอร์ซินไม่สนใจเขาเลย บอสโจวไม่สามารถช่วยได้ เขาทรุดตัวลงกับพื้น

ทั้งสามคนออกจาก Yi Ren Tang และยืนอยู่ที่ประตู หญิงสาวสวยถาม Su Ming อย่างอยากรู้อยากเห็น:

“นายเป็นหมอจริงเหรอ”

ซูหมิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ด้วยเครื่องแต่งกายของเขา ไม่เพียงแต่ Lin Wanrong และสมาชิกของตระกูล Lin เท่านั้น แต่แม้แต่หญิงสาวสวยก็ไม่เชื่อว่าเขาเป็นหมอ

"อย่าเรียกฉันว่านาย มันฟังดูแปลกๆ ฉันชื่อซูหมิง ฉันเป็นหมอ..."

หลังจากพูดจบ ซูหมิงก็หันไปมองแผ่นป้ายของ Yi Ren Tang และหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ด้านล่าง เขาชี้และพูดว่า:

"ในอดีต บรรพบุรุษของฉันเปิดร้านขายยา และคำที่ห้อยอยู่บนนั้นก็คือ 'ฉันคงไม่อยากเป็นโรคอะไรในโลกนี้ แล้วทำไมต้องกังวลเรื่องฝุ่นบนหิ้ง' ดูที่หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ตรงทางเข้าร้าน เภสัชเดี๋ยวนี้เขียนว่าไง ซื้อยาร้อย แจกไข่สิบฟอง เฮ้ คนไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นยังไง แล้วโลกก็แย่ลง..."

เมื่อมิสเตอร์ซินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หัวเราะออกมา ตัวละครของซูหมิงค่อนข้างเหมาะกับเขา

หลังจากพูดจบ ซูหมิงก็ถามคุณซินอีกครั้ง:

“ท่านผู้เฒ่า หากท่านต้องการซื้อโสมป่าจริง ๆ ข้าพเจ้ามีอยู่ที่นี่ ทำไมท่านไม่ลองดู?”

คุณซินต้องการซื้อโสมป่าจริงๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่ซูหมิงพูด เขาก็เห็นด้วยทันที:

"เอาล่ะ ขอฉันดูหน่อยสิ! แต่มันใช่อันที่คุณซื้อมาในราคาสามร้อยหยวนเมื่อกี้นี้ไม่ใช่เหรอ?"

หลังจากพูดอย่างนั้น มิสเตอร์ซินก็หัวเราะอีกครั้ง

ซูหมิงหยิบโสมป่าออกมาแล้วพูดว่า:

"ท่านผู้เฒ่า ท่านพูดถูกจริงๆ เป็นเครื่องที่ผมเพิ่งซื้อมาในราคา 300 หยวน..."

เมื่อพูดจบ เขาก็ยื่นโสมป่าที่เขาเพิ่งหยิบขึ้นมาให้มิสเตอร์ซิน ยังกล่าวว่า:

“คุณปู่ ฉันจะไม่ปิดบังเรื่องนี้จากคุณ ตอนนี้ฉันโชคดีมาก และเจ้าของร้านก็ไม่รู้จะซื้ออะไร คุณกับสาวสวยคนนี้ให้ฉันยืมเงินอีก 100 หยวน เพื่อที่ฉันจะได้ซื้อโสมป่านี้ โสมไม่เลว ต้องมีอายุสิบปี ราคาตลาดของใบสามเกรดข้างต้นต้องมากกว่า 300,000 ... "

มิสเตอร์ซินหยิบมันขึ้นมาดูและซูหมิงพูดต่อ:

“ตอนนี้ฉันมีเงินไม่พอ ดังนั้นคุณจึงให้ฉันยืมเงินหนึ่งร้อยหยวน ไม่เช่นนั้นฉันคงไม่สามารถซื้อของดีเช่นนี้ได้ เงินหนึ่งร้อยหยวนถือเป็นหุ้นของคุณ หากคุณต้องการเก็บโสมนี้ไว้ คุณจะได้ไปสามในสามของการถือหุ้นของคุณ" หนึ่งในห้าคือ 200,000 ถ้าคุณไม่ต้องการเก็บไว้ ฉันจะขายให้ร้านขายยาอื่น..."

คุณซินไม่เข้าใจโสมป่า แต่เขาเชื่อในตัวของ Su Ming หลังจากดูสั้น ๆ เขาก็ส่ายหัวและพูดว่า: