ตอน ที่ 5 เอาจริงดิ

ตอน ที่ 5 เอาจริงดิ

เย็นวันนั้น กวินเดินเข้าห้องด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก หลังจากที่เขาเจอณิชาที่มหาลัยวันนี้ ภาพรอยยิ้มสดใสกับสายตากวน ๆ ของเธอยังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาอย่างหงุดหงิด

เขาโยนกระเป๋าไว้บนโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนกดโทรหาคนคนหนึ่งที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เสียงรอสายดังไม่นาน คนปลายสายก็รับ

“ว่าไงไอ้หลานชาย โทรมาหาปู่เย็น ๆ แบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า” เสียงของปู่เขาดังมาจากปลายสาย

กวินถอนหายใจออกมาก่อนจะถามเรื่องที่เขาคาใจ “เรื่องหมั้น ปู่เอาจริงเหรอ”

“หมั้น” ปู่เขาพูดทวนก่อนจะร้องออกมาเหมือนพึ่งนึกออก “อ่อ แกเจอกับหนูณิชาแล้วสินะ เป็นไงน้องสวยมั้ย” ปู่เขาถามอย่างอารมณ์ดี

“สวยไม่สวยไม่ใช่เรื่องสำคัญ ตอนนี้ปู่ตอบผมมาก่อน ว่าปู่เอาจริงเหรอเรื่องหมั้น”

“เออ จริงสิ ปู่หมั้นไว้ให้แกตั้งแต่เด็กแล้วนี่ จำไม่ได้เหรอ”

“จำได้ แต่ผมนึกว่าปู่พูดเล่น”

“พูดเล่นยังไง ปู่เอาจริง” ปู่เขาตอบด้วยเสียงหนักแน่น

กวินขมวดคิ้ว “แต่ผมไม่ชอบเด็กนั่น เธอไม่ใช่สเป็กผม”

“สเป็กเหรอ ไอ้วิน” เสียงปู่เขาหัวเราะ “ปู่เลี้ยงแกมากับมือ จะไม่รู้สเป็กแกได้ยังไง หนูณิชาน่ะ ตรงสเป็กแกที่สุดแล้ว”

“แต่...”

“ไม่มีแต่ แกน่ะปากแข็ง ที่จริงในใจแกก็หวั่น ๆ ใช่มั้ยล่ะ ถึงได้โทรมาถามปู่แบบนี้” ปู่สวนกลับทันทีจนกวินเงียบไป

กวินเม้มปากแน่น ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ไม่ยอมตอบ

“จำไว้เลยนะไอ้วิน ต่อให้แกปากหมาแค่ไหน แต่ผู้หญิงอย่างหนูณิชาน่ะเอาแกอยู่แน่นอน” ปู่เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วอีกอย่าง แกเชื่อปู่เถอะ ผู้หญิงอย่างหนูณิชานี่แหละ ที่จะทำให้แกมีความสุขได้”

เขาถอนหายใจแรง แล้วกดวางสายไปโดยไม่พูดอะไรต่อเพราะขี้เกียจเถียงกับปู่ ก่อนจะเอนตัวลงกับพนักโซฟา

“ปู่แม่ง รู้ดีเกิน” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย

กวินนอนนิ่งอยู่บนโซฟาไม่กี่นาที เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นชื่อลมเพื่อนสนิทเขาที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอ

“ไง ไอ้วิน” เสียงลมดังขึ้น “คืนนี้มึงว่างมั้ย ออกไปเที่ยวกันหน่อย ที่ผับ K เพื่อน ๆ อยู่กันครบ”

กวินเงียบไปแปบนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง “เออ ได้”

“ดีเลย งั้นเจอกันที่ร้าน”

“อือ”

ลมวางสายไปแล้ว กวินเองก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อเตรียมตัวออกไปเที่ยวคืนนี้

แสงไฟสลัวในผับ K ส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของกวิน เขานั่งพิงพนักโซฟาหนังสีดำ ด้านหน้าเต็มไปด้วยแก้วเหล้าและเบียร์ที่เพื่อน ๆ ผลัดกันสั่งมาไม่ขาดสาย