ตอนที่ 3 ใครคู่หมั้นเธอ

ตอนที่ 3 ใครคู่หมั้นเธอ

กวินยืนนิ่ง เขามองคนที่เรียกเขาว่าคู่หมั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนจะเค้นหัวเราะออกมา “คู่หมั้นเหรอ นี่เธอโตจนนมใหญ่กว่าหัวเด็กอีก ยังจะเชื่อเรื่องไร้สาระที่ปู่ฉันพูดเล่นอีกเหรอ”

“ปู่พี่ไม่ได้พูดเล่นนะคะ คุณปู่พูดจริง ๆ” ณิชายืนยันเสียงแข็ง แต่กวินก็ยังเฉย ๆ

“ก็มีแต่เธอนั่นแหละ ที่เชื่อว่ามันคือเรื่องจริง”

“ถ้าพี่คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แล้วสิ่งนี้คืออะไรคะ” ณิชาบอก ก่อนที่เธอจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบบางอย่างออกมาให้กวินดู “พี่คงจำสิ่งนี้ได้นะคะ ถ้าปู่พี่แค่ล้อเล่น ปู่พี่คงไม่ให้สิ่งนี้กับฉันหรอกค่ะ”

กวินหยิบของสิ่งนั้นจากมือณิชาไปดู “นี่มันแหวนของย่าฉันนี่”

กวินพูดออกมาเพราะเขาจำมันได้ขึ้นใจ ว่าเป็นแหวนของย่าของเขาที่เสียไปแล้ว กั้งเองก็หยิบแหวนจากมือกวินแล้วเอาไปแบ่งลมดู

ลมพลิกดูที่ใต้แหวน ก่อนที่เขาจะเห็นนามสกุลของกวินสลักไว้ที่นั่น “วรรธนกุล” ลมอ่านตัวอักษรที่อยู่ใต้แหวนออกมา “เชี่ย นามสกุลมึงจริงด้วย นี่แหวนย่ามึงของจริงเลยไอ้วิน”

“เออกูรู้” กวินตอบลม “แหวนย่าฉันไปอยู่ที่เธอได้ยังไง” กวินถามณิชาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เพราะปู่พี่ให้ฉันมาไงคะ” ณิชาตอบด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ “ทีนี้พี่ก็เชื่อได้แล้วสินะคะว่าปู่พี่พูดจริง ฉันไม่ได้มโนไปเอง”

“จริงด้วย ปู่มึงให้แหวนน้องมาขนาดนี้ กูว่าคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้วไอ้วิน” กั้งเองก็เห็นด้วยกับณิชา

“แล้วไง ต่อให้ปู่จะให้แหวนจริง แล้วก็พูดจริง แต่ถ้ากูไม่ยอมรับ ยัยเด็กนี่จะทำไรกูได้” กวินก็ยังคงพูดแบบไม่ใส่ใจอยู่ดี

“นี่มึงหมายความว่า มึงจะไม่ยอมรับการหมั้นครั้งนี้เหรอ” ลมถาม

“เออ เมื่อก่อนกูไม่รับ ตอนนี้กูก็ไม่รับ” กวินบอกอย่างเย็นชา

เขาเดินเข้าใกล้ณิชาจนตัวแทบจะติดกับเธอ ก่อนจะหยิบแหวนที่มือของลมแล้วส่งคืนให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบกับเธอเบา ๆ

“นี่แหวน อยากได้ก็เอาไป แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ” เขาบอกก่อนจะถอยหลังกลับไปยืนที่เดิม ก่อนจะส่งยิ้มเย็นชาให้เธอ

แต่แทนที่ณิชาจะกลัว หรือเสียใจกับคำพูดของเขา เธอกลับยิ้มให้เขาอย่างท้าทาย

“ฉันคิดไว้แล้วว่าพี่ต้องพูดกับฉันแบบนี้” เธอเดินเข้าหาเขาจนหน้าอกเธอเกือบชนเขา แล้วเขย่งเท้าขึ้นเพื่อกระซิบบอกเขา “แต่คิดว่าฉันจะถอยเหรอ ฉันกลับมาที่นี่ก็เพื่อพี่โดยเฉพาะ เพราะฉะนั้นพี่เตรียมตัวเป็นของฉันดีกว่า”

พูดจบณิชาก็ถอยหลังกลับไป แล้วทั้งสองก็จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่กวินจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“ถ้าเธอคิดว่า ตัวเองมีปัญญาทำได้ก็ลองดู” กวินบอกอย่างท้าทาย เขาเองก็อยากจะรู้ว่าเธอจะทำยังไงเหมือนกัน

“เตรียมตัวไว้เลยค่ะ เพราะคนอย่างฉันถ้าอยากได้พี่ฉันก็ต้องได้” ณิชาเองก็ตอบกลับอย่างมั่นใจ

กั้งที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ใกล้ ๆ ได้แต่กระซิบกับลมเบา ๆ “มึงว่าสองคนนี้มันจะยังไง จะรักกันหรือจะตีกันตายก่อน”

“ไม่รู้ แต่กูรู้ว่าต่อจากนี้ชีวิตไอ้วิน ไม่สงบสุขแน่” ลมกระซิบตอบกั้ง พร้อมกับมองทั้งสองคนที่ยังคงจ้องกันอย่างไม่ยอมแพ้

หลังจากณิชากลับไปที่คณะของเธอ โดยมีกั้งเป็นคนไปส่ง ทันทีที่กั้งกลับมาที่คณะกวินกับลมที่นั่งรอเธอที่ม้าหินอ่อนในสวนของคณะ ก็ล็อกคอกั้งก่อนจะถามเธอเรื่องณิชาทันที

“มึงไปเจอยัยเด็กนั่นที่ไหน” กวินถาม

“ก็เจอหน้ามหาลัยไง ณิชาให้กูไปรับเพราะรถติด”