ตอนที่ 10 First impression ฉบับคนจน (2)

"หมิงอี้ หมิงอี้ ลูก สายแล้ว ตื่นเถิด" อี้เฟินหลังจากที่ทำอาหาร เก็บกวาดบ้านเสร็จ ก็เดินไปเก็บกระด้งไม้ไผ่ที่ตากเม็ดพริก และมะเขือเทศเข้ามาด้านในบ้าน หลังจากตากผึ่งแดดไว้ข้ามวันก็แห้งได้ที่ทีเดียว เมื่อเสร็จงานทุกอย่างแล้วยังไม่เห็นหมิงอี้ตื่น จึงได้เดินเข้ามาตาม

"อื้อออ เมื่อยชะมัด" อี้หมิงบิดตัวไปมา แล้วพูดเสียงอู้อี้ ตั่งเตียงแข็ง ๆ นี้ทำปวดไปทั่วทั้งตัวเลยจริง ๆ

"สายแล้วลูก ป่ะไปล้างหน้าล้างตา ประเดี๋ยวออกไปวัดกับข้า"

หลังจากที่นอนครุ่นคิดทั้งคืน ในฐานะที่นางเป็นแม่ นางก็ควรที่จะช่วยลูกสาวอย่างสุดความสามารถ ตั้งแต่อพยพมาหมิงอี้ไม่ค่อยจะร้องขอสิ่งใดจากนางมากนัก ตั้งแต่นางเติบโตมาก็พบเจอฐานะที่ยากจนแล้ว ซ้ำร้ายมีเพียงนางที่เป็นแม่ดูแลมาเพียงคนเดียว พ่อของนางรึ พลันคิดแล้วน้ำตารื้นเอ่อออกมาจากนัยน์ตา ช่างเถอะ! เรื่องมันผ่านมาแล้ว จะกลับไปสู่สูงสุดเช่นเดิมกลับมองไม่เห็นทางเลยจริง ๆ

ครานี้เมื่อลูกสาวนางร้องขอเพียงเสื้อผ้าดี ๆ ซักชุด นางจึงต้องไปพบคนผู้หนึ่งที่คิดว่าพอจะช่วยนางได้

"วัดหรอ"

"ใช่ๆ ลุกไปล้างหน้าล้างตาเจ้าให้สดชื่นก่อนนะ " ใช้มือลูบศีรษะทุยอย่างเอ็นดู ลูกสาวนางต่อให้จะมอมแมม แต่ก็ยังคงมีเค้าความงามอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

อี้หมิง ใช้มือบางยกปิดปากที่กำลังหาว..... ยุคนี้นางต้องตื่นแต่เช้ามาก ยังคงต้องปรับตัวอีกนิดหน่อย ที่ผ่านมาทุกวันนางไม่ได้ตื่นสายขนาดนี้ คงเพราะร่างกายที่เพลียจากการตะเวนดูทำเลที่จะขายผักในตลาดเมื่อวานด้วยกระมัง

เมื่อล้างหน้า ล้างเนื้อตัวเสร็จ มือเรียวคว้าเอาหมั่นโถขึ้นมาเคี้ยวตุ้ย ๆ ในปาก

"อื้มม! หมั่นโถวร้อน ๆหอม ๆ แม้มีแต่แป้งก็ก็นุ่มหอมอร่อย อี้หมิงไม่ลืมที่จะแวะมาไปเปิดดูผลงานที่ตัวเองเพาะไว้

🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃